The end of the spear

Vijf jonge Amerikaanse zendelingen gaan naar de Auca's  in Ecuador om hen het Evangelie te vertellen.

Zij worden echter kort na hun aankomst vermoord.

5 jonge vrouwen blijven als weduwen achter, waarvan één Elisabeth Elliot is.

Er is een boek over geschreven door Elisabeth '5 kruizen in de jungle', er is ook een film over gemaakt: The end of the spear'. Hieronder het eerste deel van een serie van 12, waarin de complete film te zien is. Alleen het eerste deel heb ik hierop gezet, de anderen zijn makkelijk te vinden op youtube. 

De film heb ik gekeken, maar heb een groot deel daarvan niet naar het scherm gekeken. Het is een krachtig getuigenis, die al veel christenen heeft geïnspireerd en voor velen een zegen is geweest.

Hier nog enkele quotes van Jim Elliot:

Waar je ook bent, wees daar helemaal. Iedere situatie waarvan je gelooft dat ze Gods wil is, beleef die intens.

Degene die geeft wat hij niet kan houden om te krijgen wat hij niet kan verliezen, is beslist niet dom 

Father, make of me a crisis man. Bring those I contact to decision. Let me not be a milepost on a single road; make me a fork, that men must turn one way or another on facing Christ in me.

Voor de mensen die ook bloggen: Heb je ook ooit een blog hierover geschreven, wil je dan de link in een reaktie plaatsen? Ik lees het graag!

Het onmogelijke mogelijk

Soms vind ik het leven zo verwarrend. Of misschien moet ik zeggen: soms vind ik m’n eigen hart zo verwarrend. Het kan zomaar alle kanten op.

Als ik m’n broer en schoonzus hoor en de foto’s zie over hun reis naar Borneo van de zomer… En ik zie al die kinderen en hoor dat er veel meer gezinshuizen moeten komen, maar dan vooral ouderparen… dan begint m’n hart een beetje sneller te kloppen. En als ik dan thuis kom en als ik dat uitspreek en de reaktie krijg: ‘Is goed hoor, wanneer gaan we?’  Tja… dan voel ik me zo vástgeroest zitten aan alles hier en vraag me af of ik er ooit nog wel los van kom.
Dit filmpje zag ik en het is de moeite waard om het ook te bekijken!

Dat raakt mijn hart. Dan wordt het naar alle kanten toe getrokken… maar m’n leven blijft hetzelfde, heb soms niet eens de energie om mensen thuis een welkom te heten.

Ik moet er ook gelijk wel bij zeggen, dat ik dit vaker mee gemaakt heb. En ik sta er versteld van hoe m’n hart elke keer wéér in beroering komt. Terwijl ik weet dat het na een tijdje toch weer in z’n ‘oude’ staat komt en het leven toch gewoon weer verder gaat. En toch moet ik het elke keer weer even uitworstelen met God. Leef ik écht het leven zoals U dat voor mij in gedachten had? En God gaat daar zo goed mee om! Hij kent me zó goed… en brengt m’n hart weer tot rust.  

Vanochtend las ik het stukje over Elia en de weduwe in Sarefat. Ik denk dat deze vrouw God lief had en aan Hem toegewijd was, het verlangen ook kende om haar God te dienen. En nu zag ze het eind van haar leven in zicht. Het was klaar, nog één broodje te eten en haar leven was voorbij. En dan zegt God tegen Elia: ‘Ga naar Sarefat, daar is een weduwe die Ik opgedragen heb voor je te zorgen’. Dan wordt deze vrouw ingeschakeld in Gods plan, wat een vreugde! Ingeschakeld ja… maar het is het onmogelijke wat Elia van haar vraagt: Drinken en eten! Nu net wat ze niet meer heeft! En dat is nu net waarin Gods grootheid en goedheid en liefdevolle zorg zichtbaar wordt.

Mooi is dat. Wij zijn geneigd te denken: wat zijn mijn gaven, mijn talenten, waar heb ik veel van waar ik God mee kan dienen? Maar zou God niet veel liever een werk in en door ons heen doen, waardoor er geen énkele reden meer overblijft om te roemen in ons zelf? Een werk dat door Hem gedaan wordt en zichtbaar wordt in kwetsbaarheid, in zwakheid, in de onmogelijkheid?

Dan kom ik op een punt waarin ik het weer los kan laten, over kan geven. God weet het allemaal wel.

Maar het blijft nog lang na-echoën:

Onmogelijk! Mogelijk voor God!!!