Wat een gedoe!

'Wat een gedoe was dat in China zeg!'
Zo begroet ik mijn man deze nieuwe dag. We slapen allebei eens lekker uit en doen dat allebei op onze eigen wijze. Hij slapend en ik lezend...


Lees hier verder!





Over kleding, zending en een herfstboek

Vandaag kreeg ik het ineens in mijn hoofd om de zomer/winterkleding uit te zoeken. Ik was al de hele dag bezig met de was. Niet omdat ik zoveel  was had, maar omdat ik 100 dingen tussendoor deed. Alles behalve gestructureerd dus! Maar goed, toch een heel eind op weg gekomen met kleren uitzoeken. De kasten van L en S en van mezelf heb ik flink leeg gemaakt. Over Mar d'r kast twijfel ik nog, miss doe ik het nog, miss moet ze het zelf doen... De jongens en M doen het wel zelf.
Het is inmiddels alweer 9 uur geweest en heb het nog niet af gekregen. Ondertussen heb ik even naar een 'webinar' van Cama Zending gekeken/geluisterd, erg interresant! Als het je leuk lijkt om ook zo'n webinar te volgen, ga even naar deze site en meld je aan! De eerstvolgende is op do. 26 november en wordt gegeven door Gea Gort over 'Business as Mission'. Heerlijk om daar met een bakje koffie en een schriftje met pen naar te zitten luisteren!

Ik ga jullie maar even op de hoogte houden van m'n nederlandse lessen. Afgelopen keer waren er 3 studenten! Een Franse, een Iraanse en een Roemeense. De sfeer was heel ontspannen en gezellig. En er is alweer een nieuwe aanmelding gekomen van een jongeman uit Syrië. Ik vind het zo bijzonder en eigenlijk ook echt een eer om met zoveel verschillende mensen om te mogen gaan!
Op vrijdag geef ik ook nog Nederlands les aan twee Iraanse vrouwen. Nu gaan we de ene week een les doen en de andere week de DOTA-cursus . Een hele goede discipelschapscursus, die ik zelf inmiddels al 2 jaar aan het volgen ben. Tijd om het geleerde weer door te geven aan anderen. 

De herfst is echt weer begonnen. Ik vind het niet erg. Vandaag kreeg ik een nieuw boek binnen om een recensie over te schrijven. Ik noem het mijn herfstboek! Wil er echt goed voor gaan zitten, want ik vind het reuze interresant. Misschien schrijf ik er wel meerdere blogs over, maar dat natuurlijk op mijn boekenblog!

Nou, vooruit, alleen het citaat wat op de achterkant staat alvast:

'Aangezien ik de Heere Die ik gediend heb gehoorzaam en ik me aan de waarheid houd die ik geloofd heb, zal ik geen enkel bevel dat tegen Gods wil ingaat, opvolgen. Ik ben bereid elke prijs te betalen en elk offer te brengen.' (Wang Mingdao, Predikant te Peking, 1942)

Later meer hierover.

Nu de stapels kleren die nog op m'n bed liggen in een doos doen, dan heb ik al weer drie dozen die de kast in kunnen! De rest komt later.  

Give-Away

En dan nu, een 'give-away'. De eerste in mijn anderhalve bloggersjaar:). Het is een cd uit Senegal van Cissa. Cissa is een Christenzanger. Daar zul je er niet veel van tegenkomen in Senegal, omdat minder dan 1 % van de inwoners Christen is. Cissa heeft de stap genomen om zijn leven aan Jezus te geven en van het grote podium, het succes, de rijkdom en de vrouwen af te stappen en zijn talenten in te zetten voor het koninkrijk van God. Het is ontzettend bijzonder dat zijn muziek aanslaat en overal op de tv en op de radio wordt uitgezonden.

Wil je kans maken op deze cd, laat dan een reaktie achter onder deze blog of bij het bericht dat hierbij hoort op mijn facebookpagina. Daarnaast geef ik de optie om Cissa te bemoedigen door zijn fbpagina te liken, hoeft niet, mag wel!

Maandag 16 juli maak ik bekend naar wie de cd gaat!

Dit filmpje over de verloren zoon is vaak uitgezonden in Senegal.

Omdat daar zo weinig christenen zijn, is het filmpje gemaakt met niet christenen. Drie dagen heeft het geduurd, er moest van alles gebeuren, het was pittig, het ging soms niet goed, mensen maakten ruzie. Maar na die drie dagen kwam de acteur die de hoofdpersoon speelde naar onze zendeling toe en zei: 'Ik heb dit nog nooit meegemaakt, de manier waarop jullie samenwerken is zó mooi!' Deze zendeling kreeg tranen in zijn ogen, omdat hij deze dagen helemaal opging in het helpen tot stand komen van deze filmopname en niet met het delen van het Evangelie!

Heb je mijn andere weblog al ontdekt? 

Een ander blogje

Even een kleine onderbreking in de serie over ´extra gezellig opvoeden´.
Hier een verwijzing naar een blogje op mijn andere weblog:


http://lessenuitdevervolgdekerk.blogspot.nl/2014/06/aktie.html

Pinterest

Naar de markt!

"Als God ons zo'n mooi gebouw geeft, schept dat verwachtingen voor de toekomst.Het lijkt erop, dat Hij grotere plannen met ons heeft, dan we tot dusver zelf konden dromen."

Aldus de direkteur van Stichting Gave, een stichting die zich inzet voor de vluchtelingen in ons land. In april hoopt een nieuw pand geopend te worden door Anne vd Bijl (84, oprichter van Stichting Open Doors).
Ook hij doet een paar uitspraken die er voor zorgen dat ik het artikel in één adem uitlees. Lees met me mee:

'Ik wens Gave toe dat ze de beste worden, maar niet veel groter worden', zegt hij kras, 'dat zou betekenen dat de asielzoekersproblematiek nog altijd toeneemt. Een voorstander van groei ben ik nooit geweest. Wel heb ik altijd gezegd: 'Ik wil de beste zijn, niet de grootste!'

Anne legt uit hoe hij ooit zelf verschillende -bijna zakelijke- afspraken met God maakte over Zijn voorzienigheid.
Toen ik een zendingsopleiding volgde en zeer beperkte fondsen had, maakte ik de volgende afspraak: Als de dag komt dat ik mijn rekeningen niet meer kan betalen, ga ik terug naar de chocoladefabriek waar ik werkte. Zover is het gelukkig nooit gekomen, terwijl ik een slechte fondsenwerver ben. Meerdere keren heb ik geld terug gegeven als ik de motieven niet goed vond. Mijn kant van de afspraak was het afstaan van mijn tienden. En ik zou nooit een nieuwe auto kopen, als ik er voor een ander ook geen een kon kopen. Tweedehands? Nee, nieuw natuurlijk! Ook voor gebouwen heb ik God altijd gevraagd: Heer, geef me nooit een oud kantoor, maar iets moois en functioneels!

Gastvrijheid naar de vreemdeling is een Bijbels gebod. Laten we als Nederlanders eerst maar eens leren contact met hen te maken. Ga maar eens naar de markt, daar barst het altijd van de moslims. Zoek oogcontact en wens hen een goede morgen. Waarschijnlijk ben je de eerste die dat die dag tegen hen zegt; een mooie aanzet tot een gesprekje. Dat geeft misschien weer aanleiding tot Nederlandse les of samen boodschappen doen. Ga niet direct evangeliseren, dan wordt het te vroom, maar help hen!

Veel asielzoekers komen uit de landen waar wij werken. Mooi dat Gave en Open Doors elkaar daarin aanvullen.

Het is zo gemakkelijk om liefde voor je verre naaste te hebben ten koste van liefde voor je naaste in je eigen land. Niet iedereen kan naar landen als Albanië, Nepal of Pakistan. Maar je kunt altijd naar de markt!

Meer lezen kun je in de nieuwsbrief van stichting Gave 'Weergave' of bezoek de website eens: www.gave.nl

In gedachten ga ik terug naar een moment dat ik zelf voor het eerst oog in oog sta met een moslimvrouwtje en haar dochtertje die in onze straat bleken te wonen. Ze kwam uit Indonesië. Het enige woordje wat ze leek te begrijpen was 'moeilijk'. We hielden contact en toen een vrouw uit onze gemeente begon met het organiseren van laagdrempelige vrouwenochtenden, was het niet 'moeilijk' om haar uit te nodigen, ze kwam graag en trouw! Later zei ze steeds: 'Jij was de eerste Nederlandse vrouw met wie ik praatte!'
De vrouwenochtenden zijn gestopt, we zijn zo'n 12 jaar verder, ze is nog steeds moslim en heel af en toe kom ik haar nog tegen en altijd maakt mijn hart een vreugdesprongetje als ik haar zie.
Ik neem me voor weer voor haar te gaan bidden. Het kan toch niet allemaal voor niets geweest zijn?

The end of the spear

Dit stukje is als voorbereiding op een volgende blog, waarin ik een paar citaten zal geven uit het boek 'Lijden is niet voor niets' van Elisabeth Elliot. 

Het onmogelijke mogelijk

Soms vind ik het leven zo verwarrend. Of misschien moet ik zeggen: soms vind ik m’n eigen hart zo verwarrend. Het kan zomaar alle kanten op.

Als ik m’n broer en schoonzus hoor en de foto’s zie over hun reis naar Borneo van de zomer… En ik zie al die kinderen en hoor dat er veel meer gezinshuizen moeten komen, maar dan vooral ouderparen… dan begint m’n hart een beetje sneller te kloppen. En als ik dan thuis kom en als ik dat uitspreek en de reaktie krijg: ‘Is goed hoor, wanneer gaan we?’  Tja… dan voel ik me zo vástgeroest zitten aan alles hier en vraag me af of ik er ooit nog wel los van kom.
Dit filmpje zag ik en het is de moeite waard om het ook te bekijken!

Dat raakt mijn hart. Dan wordt het naar alle kanten toe getrokken… maar m’n leven blijft hetzelfde, heb soms niet eens de energie om mensen thuis een welkom te heten.

Ik moet er ook gelijk wel bij zeggen, dat ik dit vaker mee gemaakt heb. En ik sta er versteld van hoe m’n hart elke keer wéér in beroering komt. Terwijl ik weet dat het na een tijdje toch weer in z’n ‘oude’ staat komt en het leven toch gewoon weer verder gaat. En toch moet ik het elke keer weer even uitworstelen met God. Leef ik écht het leven zoals U dat voor mij in gedachten had? En God gaat daar zo goed mee om! Hij kent me zó goed… en brengt m’n hart weer tot rust.  

Vanochtend las ik het stukje over Elia en de weduwe in Sarefat. Ik denk dat deze vrouw God lief had en aan Hem toegewijd was, het verlangen ook kende om haar God te dienen. En nu zag ze het eind van haar leven in zicht. Het was klaar, nog één broodje te eten en haar leven was voorbij. En dan zegt God tegen Elia: ‘Ga naar Sarefat, daar is een weduwe die Ik opgedragen heb voor je te zorgen’. Dan wordt deze vrouw ingeschakeld in Gods plan, wat een vreugde! Ingeschakeld ja… maar het is het onmogelijke wat Elia van haar vraagt: Drinken en eten! Nu net wat ze niet meer heeft! En dat is nu net waarin Gods grootheid en goedheid en liefdevolle zorg zichtbaar wordt.

Mooi is dat. Wij zijn geneigd te denken: wat zijn mijn gaven, mijn talenten, waar heb ik veel van waar ik God mee kan dienen? Maar zou God niet veel liever een werk in en door ons heen doen, waardoor er geen énkele reden meer overblijft om te roemen in ons zelf? Een werk dat door Hem gedaan wordt en zichtbaar wordt in kwetsbaarheid, in zwakheid, in de onmogelijkheid?

Dan kom ik op een punt waarin ik het weer los kan laten, over kan geven. God weet het allemaal wel.

Maar het blijft nog lang na-echoën:

Onmogelijk! Mogelijk voor God!!!

'Betty Smit' van Anthony van Kampen

Op een dag vertelde ze een bejaarde Indiaan over het evangelie.