Wat voor initiatieven neem ik vandaag?

Er zijn mensen waar je tegen moet zeggen: 'Ga even zitten, neem wat rust, lees je Bijbel, bidt, wees stil en weet dat Hij God is!'
Er zijn ook mensen waar je tegen moet zeggen: 'Kom op, ga staan, neem eens initiatief!'
En dat laatste kom ik niet zoveel tegen. Vandaag wel in het dagboek van Oswald Chambers:

'Wij lopen het gevaar te vergeten dat wij niet kunnen doen wat God doet, en dat God niet wil doen wat wij kunnen doen. (...) Neem het initiatief, houd op met aarzelen, en zet de eerste stap. Wees vastbesloten om onmiddellijk te handelen in vertrouwen op wat Hij zegt wanneer Hij tot u spreekt, en herzie uw eerste besluiten nooit. (...) Verbrand uw schepen achter u en zeg: 'Ik zal die brief schrijven!' of 'Ik zal die schuld betalen!'; en doe het dan! Maak het onherroepelijk. (...) Wij moeten het initiatief nemen waar wij ons bevinden, niet waar wij nog niet zijn.'

 

Wat voor initiatieven zou ik vandaag kunnen nemen?

• Een leuk cadeautje kopen voor m'n jarige buurmeisje
• Twee kaarten schrijven (en posten!)
• Iemand bellen die ik lang niet heb gezien
• Net iets meer aandacht geven aan het avondeten
• Even naar buiten!

Ik las nog een mooi stukje in 'Oost-Azië's miljoenen' van OMF.  

"Ik stond in de metro geklemd tussen een massa mensen en bad: 'Here, als er kinderen van U zijn die nu dicht bij mij staan, laat hen dan bemoedigd worden door het feit dat wij hier zijn.' Terwijl ik dat bad stopte de metro en stapte ik uit. Direct daarop kwam een vrouw recht op mij af, omhelsde me, kuste me, huilend en stralend. We konden elkaars taal niet verstaan, maar onze harten raakten elkaar!"

Het speelde zich af in Noord Korea.

Een ander mooi stukje in Thailand:

"Mijn gedachten gingen snel. Iemand vinden in een stad van meer dan 10 miljoen mensen?! 'Wat is haar naam?' vroeg ik. Via mijn telefoon ging ik op Facebook aan de slag om haar te vinden. Dat leverde niets op. Dus probeerde ik Google. Helaas... Een telefoontje naar een Taise vriend die voorganger is in Bangkok gaf ook geen resultaat. Terwijl ik zo bezig was, zat de ouderling van de gemeente het allemaal eens aan te kijken en zei: 'Doe die technologie allemaal maar weg, want je vindt haar toch niet. Laten we maar bidden, daar hebben we meer aan.'

Een paar dagen later belde de vrouw die gezocht werd!

Dit vind ik zo mooi, die samenwerking met God!
Om te weten wat vandaag belangrijk is om te doen, is gebed en vertrouwen in het werk van Gods Geest belangrijk. Dat Hij er in komt en er in mee gaat, in alles wat mijn hand vind om te doen of misschien moet ik er wel in mee komen, in alles wat Zijn hand doet... Dat is mijn gebed. Soms word ik dan gewoon vanzelf stil en weet ik het!

God is nog niet klaar met mij

We liepen naar huis, waren net getuigen geweest van een prachtige doopdienst, waarin 14 prachtige mensen kopje onder gingen. 14 bijzondere getuigenissen. Er mochten helaas geen foto's gemaakt worden, voor de veiligheid. Maar goed, we liepen dus naar huis. We waren er bijna, toen ik onze Chinese buurvrouw met haar kinderen en nog twee vrouwen met hun kinderen aan zag komen lopen. Ik vroeg wat ze gingen doen en ze zei: 'Dansen!' Ze zette de recorder op een bankje, lieten hun dochters op hun plek staan, terwijl hun zoontjes bloemen gingen plukken. De muziek klonk hard op het plein, en ze dansten een prachtige, mooie Chinese dans! M'n buurvrouw vertaalde kort waar het lied over ging: 'Er is maar één God, Hij is God, we prijzen Hem!'

Later liepen we weer buiten, we zagen wat mensen stil staan in onze straat, ik kon niet zo goed zien wat er nou aan de hand was. We liepen door en zagen een man tegen de muur staan, stomdronken. Terwijl wij langsliepen, draaide hij zijn hoofd om en zei hallo, plaste vervolgens in zijn broek. Verderop stond nog een man met een fiets aan zijn hand, ook niet helemaal helder.
Wat kon ik doen? Ik wist het echt niet en ben gewoon maar naar huis gelopen. Had ik iets kunnen doen? Ik weet het nog steeds niet! Als m'n man er was, had ik hij er wel naar toe gegaan. Later zag ik door het keukenraam dat een andere man hem vasthield en vooruit hielp, dat viel niet mee. Ik was blij dat hij dat deed!

Het gebeurt allemaal op een dag. In het geheim worden mensen gedoopt, in het openbaar wordt er voor God gedanst en gezongen en vernederd een dronken man zichzelf. En het was niet zo moeilijk om blij te zijn en liefde te voelen voor die mensen die voor God leven. Het was wel moeilijk om liefde te voelen voor deze man. God is nog niet klaar met mij...

Heal my heart and make it clean

Open up my eyes to the things unseen

Show me how to love like you have loved me

Break my heart from what breaks yours

Everything I am for your kingdoms cause

As I go from earth to

Eternity

Vergeving

Gisteren mocht ik tijdens de Dota-les het Evangelie uitleggen.
Ik blijf het zó mooi vinden!
Het feit dat het voor de mens onmogelijk is om ooit weer terug bij God te komen en dat God zegt:
Ik kom naar jullie!
Als dat geen kerst vieren is!

Volgende week gaan we de documentaire 'A cry from Iran' bekijken. Dit gaat over de Evangelist Haik Hovsepian. Op een dag wordt hij ontvoerd en dagenlang wordt hij vermist, dan blijkt dat hij om het leven is gebracht. Een van zijn zoons was toen 17, is inmiddels een volwassen man geworden en heeft dit lied geschreven en gezongen. Heel indrukwekkend!
Kennen jullie dit verhaal?

Van binnen werd ik stil

Van binnen werd ik er stil van.

Een jonge vrouw werd gedoopt, buiten in de rivier. 

We moesten er een stukje voor lopen.

Wat was het prachtig weer!

En daarna liepen we weer terug.

We vierden feest.

Er was lekker eten.

De muziek klonk en er werd gedanst.

Wat is het goed om uiting te geven aan de blijdschap in je hart!

Haar landgenoten

zongen een prachtig lied voor haar.

Zo ontroerend!

Van binnen werd ik er stil van.

En dankbaar.

En blij.

Dat allemaal door elkaar.

verjaardag

Wat een mooie dag was het gisteren om jarig te zijn!

Ik had vrienden en familie uitgenodigd van 10.00-22.00 uur en de hele dag was er visite.

Mijn twee Iraanse vriendinnen had ik gevraagd om voor het eten te zorgen.

En dat is gelukt!

Het was zo gezellig met zoveel mensen samen te eten!

Ze maakten ook nog een heerlijke verjaardagstaart.

Ik voelde me écht jarig!

Verder zijn ze de hele dag gebleven en vertelde op verschillende momenten hun getuigenis.

Aan het eind van de dag zou ik ze naar huis brengen, maar ik ben niet zo goed in het auto rijden in het donker en als ik dan ook nog moe ben... Dus K reed gezellig mee! 

En toen ik terug kwam, wachtte me nog een geweldige verassing! H en R hadden álles helemaal opgeruimd in de huiskamer en in de keuken! Geweldig, zulke zoons!:)

En dan nu, op naar de 40!

Dan wil ik stoppen met deze weblog en een nieuwe beginnen. Een 40+blog:)

Vind het wel echt een soort van mijlpaal.

Maar tegen die tijd heb ik het er nog wel eens over!

PS. Lees niet alleen recensies, maar ook mooie citaten op mijn boekenblog!

Eerste lessen Nederlands

Vorige week zijn we begonnen met het geven van Nederlandse les. Er zijn een aantal vrouwen die zich opgegeven hadden, dus we waren goed voorbereid er naar toe gegaan. Al gauw ging de bel en een jonge vrouw kwam binnen. Iemand die zich nog niet had aangemeld en die we ook nog niet kenden. Een uur voordat we begonnen was ze via via te weten gekomen dat er Nederlands gegeven werd en nu was ze er al. En ze was de enige die avond. Ik heb geprobeerd nog een paar anderen te bellen, maar 1 kreeg ik niet te pakken en een ander was het vergeten. Niet getreurd, deze vrouw was nog maar 2 weken in Nederland en erg gemotiveerd! We hadden echt een fijne avond met elkaar. We gebruiken heel eenvoudige Bijbelse lessen, die in een heel aantal landen al heel goed blijken te werken, voor zowel de taal als het delen van het Evangelie. Ik vond het heel mooi, dat deze vrouw bij het weggaan zei, dat ze juist nu zo op zoek is naar de Waarheid en het geen probleem vond dat we met deze lessen werkten, ze was er heel open voor. We bidden voor haar en hopen dat ze blijft komen.

Gisteren was de tweede les. We hadden een afmelding van de vrouw die vorige week kwam, ze was ziek, jammer! En verder kwam er niemand... Daar zaten we dan, bereid, beschikbaar en voorbereid om dit mooie stukje werk op te pakken! Ontmoedigd waren we niet, we hebben met elkaar gebeden en een plan bedacht om meer leerlingen te krijgen.
Later bedacht ik dat dit Gods wandel is met mij persoonlijk, om me nieuwe dingen te leren en Hem beter te leren kennen en dat ik mijn ogen niet in de eerste plaats gericht moet houden op het aantal mensen en behaalde resultaten, maar op Hem!

Vandaag kreeg ik een mailtje van iemand die had gehoord dat er Nederlandse lessen gegeven worden, er waren Iraniërs, die graag Nederlands willen leren. Inmiddels heeft iemand al contact met me opgenomen. Het is zo leuk!! We geven voorlopig nog niet op, er lopen teveel mensen rond waar ik nog niet mee kan praten!:) En anders kan ik altijd zelf nog een andere taal leren...

Zo rauw, zo vers, zo intens

Voor me zit een vrouw uit Iran. De tranen stromen over haar wangen als ze verteld hoe ze letterlijk man, kinderen, huis en land achter heeft moeten laten omdat zij Jezus heeft leren kennen en Hem wil volgen. Tranen van heimwee, verdriet, eenzaamheid, angst... en toch is teruggaan voor haar geen optie. Niet omdat haar gezin haar niet terug wil, maar omdat zij dan Jezus zal moeten achterlaten. Het duurt niet zo heel lang of ik huil met haar mee.

Met volle kracht drong het opnieuw tot me door: Jezus is alles waard! Het levende bewijs zit voor me!
Hoeveel liefde van Jezus heeft ze ontvangen dat ze definitief afscheid nam van alles wat haar zó lief is?! Wat een krachtig getuigenis gaf ze van de onbeschrijflijke kracht van de Heilige Geest in haart hart, zonder die woorden te gebruiken. We bidden voor haar, voor haar familie, dat zij ook Jezus leren kennen... en gaan weer naar huis.

Het raakt me intens. Zomaar een vrouw ergens in een stadje, die hier eenzaam en verdrietig zit te zijn om het verlies dat nog zo rauw, zo vers, zo intens is. Door haar tranen heen schittert de hoop:
'eerst moet ik voor mezelf zorgen, dan zal ik iets voor anderen kunnen doen!'

Kopje zwarte koffie

Deze foto is op 8 juni 1972 gemaakt tijdens de Vietnamoorlog. Kim Phuc (1963) was 9 jaar oud toen er een napalmaanval was op haar woonplaats Trang Bang. Kim Phuc vatte vlam en rende weg, terwijl ze haar brandende kleren uittrok. Daardoor kwam ze naakt op de foto.

Misschien ken je haar verhaal al lang. Misschien heb ik het ook wel ooit eerder gezien of gehoord, maar ik wist het niet meer. En nu gaf m'n vriendin een blad van de ASN Bank (!!) Waar haar verhaal in staat. Is dat niet bijzonder?! Lees maar mee wat Kim zegt:

'Ik herinner me goed dat ik voor het eerst in de Bijbel las dat je mensen die je leed hebben aangedaan, moet vergeven. En hoe moeilijk ik dat vond. Ik heb veel gebeden. Ik ging mijn zegeningen tellen in plaats van me nog langer af te vragen waarom dit mij was overkomen en waarom ik dit moest overleven. Ik stelde mijn hart voor als een kopje zwarte koffie. Alles was negatief. Elke dag probeerde ik er een klein beetje uit te gieten. Het kopje leek zich steeds opnieuw te vullen, maar langzaam werd het leeg. God heeft me geholpen het opnieuw te vullen, maar nu met liefde, vrede, begrip, geduld en vergevingsgezindheid. Nu leef ik zonder haat, dat is de hemel op aarde. Het was hard werken, maar het is gelukt.

Het laatste wat zij zegt is:

Kijk opnieuw naar die wereldberoemde foto en zie niet langer een meisje dat het uitschreeuwt van de pijn, maar een meisje dat schreeuwt om vrede.'

Dat wilde ik toch even delen!

Gekend en Geliefd

Gekend en toch geliefd.

Dat was het thema van vanavond in de kerk van de Nazarener. Alleen de naam vind ik al iets heel moois hebben, er spreekt liefde uit voor de Man uit Nazareth. Het stadje waarvan spottend gezegd werd ´zal er iets goeds komen uit Nazareth?' Het antwoord weet ik inmiddels.

Deze avond werd door deze gemeente en een Portugees sprekende gemeente geleidt. De liederen die we zongen, werden in het Nederlands en Portugees door elkaar gezongen. Er was een lied bij dat ik niet kende. Maar de vrouw die een stukje verder zat zong het toch zo mooi met heel haar hart en in het Portugees. Ze had haar ogen dicht, dus ik kon haar een poosje observeren, ik genoot ervan en deed ook maar even m'n ogen dicht om er extra van te genieten!
Op het laatst pakte ik gauw nog even mijn telefoon om wat vertaling over te tikken. Het lied heet 'Deus sara esta nacao'. Het is een gebed dat de kracht, de liefde, de zalving van God weer uitgestort wordt. Wat me heel erg raakte was dit stukje:

Ooit heeft God naar dit land gekeken

en het liefgehad

op een speciale manier.

Er zijn mensen die om de één of andere reden niet in staat zijn de duistere, donkere kanten van hun hart te verbergen. 

Maar of we dat nu wel of niet kunnen... 

God prikt dwars door onze buitenkant heen.

En toch... heeft Hij lief.

Wat een vuiligheid en rommel zit er in mijn eigen hart, wat een hoogmoed ook en tegelijk wat ben ik zwak in de meest miserabele zin van het woord. Er zijn geen goede woorden voor om het te beschrijven. Het is deze maand precies 14 jaar geleden dat God heel even maar met Zijn licht in mijn hart scheen en me daar een rondleiding gaf. Ik begon me zo vreselijk schuldig te voelen en schaamde me zo ontzettend, dat ik God geen enkel verwijt gemaakt zou hebben als Hij me de hemel weigerde. 

Misschien heb ik me wel nooit zó gekend gevoeld als toen.

En ik weet nog dat ik kort daarna in de kerk zat en de preek ging over Psalm 51. We zongen een lied dat ik alleen maar mee kon huilen en de voorganger sprak daarna vergeving over ons uit in de naam van Jezus. En dat kwam zó binnen bij me... Het werd me vergeven, ik werd schoon gewassen, ik werd een nieuw mens!

Misschien heb ik me wel nooit zo gekend èn geliefd gevoeld als toen. Ik weet het eigenlijk wel zeker.

Jezus ging naar die vrouw, die door iedereen werd uitgekotst om haar levensstijl. Door niemand echt gekend en al helemaal niet geliefd. Ze was gevaarlijk en lichtzinnig. Het was, zoals dat vanavond gezegd werd, totaal 'out of the box' wat Jezus in die cultuur deed. Hij ging naar die vrouw. Hij zocht haar op!

En dat doet Hij nog steeds. 

Laten we niet ophouden met bidden!

We mogen ons gekend weten en geliefd door de allerhoogste God.

en die liefde mogen we doorgeven aan iedereen, 

niemand uitgezonderd!

Het gebed om een zakdoek

Prachtige foto op Pinterest

Elke avond is er in een van de vele kerken die onze wijk rijk is drie kwartier tijd voor gebed. Wel erg kort, maar het is maar een richtlijn, het mag ook langer. Gisteren stapte ik het gebouw binnen van een spaan sprekende gemeente. We hebben er jaren tegenover gewoond, maar was er nog nooit binnen geweest. Het was een fijn uur, ik voelde me er thuis en keek nieuwsgierig naar m'n nieuw gevonden broeders en zusters. Veel gezongen en er werd hartstochtelijk gebeden voor een opwekking in onze stad, land, wereld. Ik was er erg blij mee. Er word al zo lang gebeden voor de mensen die Jezus nog niet kennen. Zou God dan al die gebeden maar zomaar naast zich neer leggen en er niks mee doen? Dat kan ik me niet voorstellen. 

Vanochtend las ik een mooi stukje uit een boekje van Corrie ten Boom, ook over gebed:

'Ik vertel altijd graag van een ervaring die ik heb gehad toen ik een gevangene was. Ik was verkouden en had geen zakdoek. Ik vertelde het aan mijn zuster Betsie, en die zei: "Bid dan om een zakdoek". Ik begon te lachen. Betsie bad: "Vader, ik bid U in Jezus' naam dat U Corrie een zakdoek geeft, want ze is verkouden." Even later hoorde ik mijn naam roepen. Ik ging naar het venster, waar ik een vriendin van me zag, die ook een gevangene was en in het hospitaal werkte. "Hier", zei ze, "pak aan, ik breng je een cadeautje." Ik opende het pakje en het was een zakdoek! "Hoe wist je dat ik een zakdoek nodig had? Wist je dat ik verkouden was?" "Nee", zei ze, "ik naaide zakdoeken van een oud stuk laken, en toen was er een stem in mijn hart die zei, "Breng een zakdoek naar Corrie ten Boom".

Kunt u begrijpen, wat op zo'n ogenblik een dakdoekje me zei? Dat zakdoekje, gemaakt van een oud stuk laken, was een boodschap uit de hemel  voor mij. Het vertelde me dat er een hemelse Vader is, die het hoort als er op de kleine planeet aarde een van Zijn kinderen bidt om een onmogelijk klein ding: een zakdoek. En die hemelse Vader zegt tegen een van Zijn andere kinderen, "Breng een zakdoek aan Corrie ten Boom". Is dat niet heerlijk? Dat is iets van wat Paulus noemde 'de dwaasheid Gods', die zoveel wijzer is dan de wijsheid van de mensen.

Verhoort God al onze gebeden? Wel dikwijls, maar niet altijd. Waarom? Omdat Hij weet wat wij niet weten. Hij weet alles. Als we in de hemel komen zullen we God danken voor alle verhoorde gebeden en Hem misschien nog meer danken voor alle onverhoorde gebeden. Want dan zien we alles vanuit Gods gezichtshoek. Dan zullen we zien dat God nooit fouten maakte. 

Koester de woorden van hoop

Augustinus, de goddeloze, en zijn moeder Monica, die de hemel bestormde voor het behoud van haar zoon en verhoord werd. Dat vergeet ik nooit. Dat het bekende

 'Mijn ziel is onrustig, tot het rust vind bij U'

ook van Augustinus af schijnt te komen, hoorde ik pas veel later. Maar het fijne wist ik er eigenlijk niet van. Wat is dat toch voor iemand geweest?

Langzaam begon ik nieuwsgierig te worden naar zijn hele verhaal. En nu ben ik op een 'via via' -manier (ik zal dat jullie besparen) met mijn neus in 'de belijdenissen van Augustinus' belandt. Ik heb geen idee of het me ooit lukt om het uit te lezen, van de 420 bladzijden heb ik er nu 82 gehad. Soms word ik moe van de taal, die me op andere keren juist weer bekoord. 

Maar waar het me nu even om gaat is dat verhaal van die moeder van Aug!

Hij verteld over haar, dat zij meer weende over haar zoon, dan moeders wenen over de lichamelijke dood van hun kinderen. Zij kreeg toen een droom, lees maar mee hoe Augustinus daarvan verteld:

'Zij dan droomde, dat ze op een houten richtlat stond en dat een blinkende jongeling tot haar kwam, die haar blijde toelachte, terwijl zij droevig was en van smart uitgeput. En toen hij haar de oorzaak van haar droefheid en haar dagelijksche tranen vroeg - om haar te onderrichten, zooals dat gemeenlijk geschiedt in zulke droomgezichten, en niet om zelf ingelicht te worden - en zij antwoordde, dat zij weeklaagde om mijn ondergang, gebood hij haar en spoorde haar aan - opdat ze onbekommerd zou zijn - er acht op te geven en te zien, dat, waar zij was, ook ik mij bevond. En toen zij acht gaf, zag ze mij naast haar op dezelfde richtlat staan.'

Hijzelf legde de droom aan zijn moeder zo uit, dat zij niet bang hoefde te zijn dat zij ooit zou komen waar hij was. Maar zij wist beter, omdat haar gezegd was, dat waar zij was, hij ook zou zijn!

Monica en haar zoon Augustinus

Wat moet dat een geweldige bemoediging geweest zijn! Het heeft echter nog wel 9 jaar geduurd, voor haar gebeden verhoord werden. En ondertussen bleef zij volhardend bidden en heeft zij nog heel vaak haar tranen laten vloeien. 

Psalm 56:9

Een andere keer smeekte zij een bisschop om met haar zoon te gaan praten, om zijn redeneringen te weerleggen en hem goed onderwijs te geven. Maar de bisschop weigerde, Augustinus zou nog ontoegankelijk zijn, omdat hij zo vervuld was met een nieuwe ketterij. Hij gaf het advies om hem daar te laten en ondertussen door te gaan met bidden, zijn ogen zouden vanzelf wel open gaan, zoals dat ook bij de bisschop zelf gebeurd was.

Maar Monica liet zich niet zo maar uit het veld slaan:

'En toen hij dat gezegd had en zij niet wilde berusten, maar aanhield met inniger beden en overvloedige tranen te smeeken, dat hij mij zou willen ontmoeten en met mij redetwisten, zeide hij, een weinig kregel: "Ga weg van mij, zoo waar als gij leeft, is het onmogelijk, dat een zoon van zulke tranen verloren gaat." Dikwijls vertelde ze mij, wanneer ze in onze gesprekken zich dit weer te binnen riep, dat ze deze woorden zoo had ontvangen, alsof ze van den hemel tot haar geklonken hadden.'

Heb je ook wel eens een woord van hoop gekregen voor iemand die je lief is en God niet kent?
Blijf het koesteren in je hart!

Weer wat bedaard

Iedereen is weer naar school. Mijn gemoed is weer wat bedaard, wat een verschrikkelijke week was het eigenlijk vorige week. Net nu ook nog eens manlief drie dagen vrij had. Nou ja, 'vrij', dat viel ook een beetje tegen, er was nog wat werk dat thuis gedaan moest worden en dat viel een beetje tegen. Er kwam niks uit onze handen en we waren af en toe goed shagrijnig, de hoofdpijn blijft maar terugkomen.

Een paar vriendinnen vroegen me hoe de vakantie was, en ik was blij dat ik eerlijk kon zeggen, dat het niet lekker liep. Soms lijkt het of alles maar leuk en gezellig en ontspannen moet zijn, maar zo zit het leven, of in elk geval ík niet in elkaar. Vandaag is iedereen weer naar werk en school en ben ik toch wel blij verrast hoe netjes het nog is in huis!:)

Het is inmiddels een beetje een gewoonte van me geworden om ook in 'donkere dagen' de kleine, mooie momenten eruit te lichten en die te koesteren. Maar als ik alleen die noem, lijkt het of altijd alles maar goed is.
De gebedsavond zaterdag was indrukwekkend en haalt me ook weer even uit m'n eigen kleine wereldje.

Pinterest

Gisteren was echt een rustdag, 's ochtends even hard gelopen, toen naar de kerk, normaal gesproken blijf ik dan gelijk voor de tweede dienst, maar ben nu naar huis gegaan. Probeerde nog wat bij te slapen, maar dat lukte niet helemaal doordat de overbuurman zijn muziek nogal hard aan had staan, overigens had ik er geen moeite mee om nu stil mee te luisteren met: 'Bless the Lord o my soul...' en een uit zijn hart hard geroepen 'JESUUUUS' erdoor heen. Dat vind ik zo leuk, woon je midden in de stad en hoor je dat!

Pinterest

's Middags een heerlijke grote pan pompoensoep gemaakt, die erg lekker was. Ik heb nog zoveel over, dat we er vandaag ook nog van eten.

Pinterest

Ik hoorde gisterochtend van iemand dat ze zichzelf als jaarthema meegegeven had: 'Dien ik Jezus? Doe ik écht alles voor Hem, of voor de mensen?' En ze is naar haar huishouden gaan kijken en is het echt voor Jezus gaan doen. Ook de maaltijden maakt ze nu klaar voor Hem en haar gasten verwelkomt ze alsof Hij het is. Zulke getuigenissen werken aanstekelijk!

Pinterest

Een leven veranderd

Iemand wees mij op het programma 'de Verandering' van de EO. Nu kunnen jullie daar zelf natuurlijk ook naar kijken. Maar vandaag wil ik vooral speciaal aandacht vragen voor dit prachtige getuigenis.
Romano, die uit een 'Romafamilie' komt en een niet al te beste reputatie heeft, is tot geloof gekomen en verteld daarover in dit programma.

Ik heb het zelf twee keer bekeken en het doet wel wat met me. De manier waarop God in mensenlevens komt, kan zo verschillend zijn, maar toch zijn er altijd dezelfde vernieuwingen in mensenlevens, harten gevuld met de liefde en blijdschap en vrede van God, die niet te verklaren en te bevatten is. Ik ben veel in contact geweest met mensen die pas tot geloof gekomen zijn. Dan geniet ik van het pure, het stralende, het zo graag van de daken willen schreeuwende!

     

Pinterest



Wat ik ook mooi vind is de manier waarop God spreekt. Uiteraard is dit door het lezen van Gods Woord, maar ook door de stem van de Heilige Geest door je gedachten. Daar ga ik nog veel te vaak aan voorbij. Denk ik dat het 'mijn goede idee' was, terwijl het van God kwam. Of denk ik dat het gedachten van God zijn, terwijl het mijn eigen vleselijke gedachten zijn. Het kan allemaal. Het beste is om het te toetsen, neem je gedachten serieus, is het tot zegen van anderen, probeer het maar gewoon uit. Het is zo belangrijk om die Stem te leren kennen, de stem in ons hart van onze God, die we zeggen te volgen! Romano geeft ook hier een paar mooie getuigenissen van. Bijna te mooi om waar te zijn, maar ik geloof dat God zo spreekt!

Op het laatst wordt duidelijk dat er heel wat mensen die hem van vroeger kenden, twijfelen aan zijn oprechtheid in dit bekeringsverhaal. Hij zou het allemaal maar voor de aandacht doen. Mensen twijfelen niet alleen, maar geloven het simpelweg niet. Dan zegt hij dat hij het niet meer zo belangrijk vind wat mensen van hem vinden, dat alleen telt wat God van hem vind. En de mensen die twijfelen of het niet geloven: kom en zie! Het is niet zo moeilijk om van een afstandje je mening te hebben over de betrouwbaarheid van de verandering in iemands leven, laten we dat niet te snel doen. Je zou zomaar het werk van God kunnen minachten. Dat wil je toch niet?!!

 

Pinterest



God is goed!
God is groot!
Hij gaat door met Zijn werk!

Of, zoals ik het gisteren in de kerk hoorde:

God heeft het script van ons leven veranderd in 'bestemming hel' naar 'betemming: eeuwig leven met God'!



Ja, ik heb Zijn redding nodig!

Twee prachtige getuigenissen die ik hoorde afgelopen zondag van zendelingen.

Het eerste is van een stel dat onder Joodse mensen werkt. Zij wonen in een huis waar zij ook gelijk werken. Twee keer in de maand hebben zij een 'Shabbat's dinner', waar ook Messiasbelijdende Joden naar toe komen, maar sinds kort ook een Joods gezin, die Jezus nog niet als Messias belijden. Hoe zij daar terecht zijn gekomen?

Pinterest

De vrouw zat met haar 2 kinderen in de bus/metro (ik weet het niet meer) en haar twee kinderen met allebei blonde haren vallen nogal op daar. Iemand vroeg hen naar de kinderen en ze vertelde hoe ze heetten. De vrouw die er naar gevraagd had was verrast door de Bijbelse namen van de kinderen en vertelde dat ze Joods is. Een speciaal voor deze groep mensen ontworpen Nieuw Testament werd aan haar gegeven. De volgende dag belde ze op en vertelde dat ze het zo'n mooi boekje vond en graag meer wilde weten. Ze werd uitgenodigd om het Shabbatsmaal met elkaar te eten en sindsdien zijn zij er bij. We hopen en bidden dat dit gezin Jezus mag leren kennen als de beloofde Messias!

Het tweede is van een gezin dat als zendeling werkzaam is in Afrika. Zij werkt in een ziekenhuis en kwam in contact met:

'een moslim vrouw, haar vader is een geestelijk leider. Ze is getrouwd met een katholieke man. Ze komt bij me met rheuma klachten. Ik schrijf medicijnen voor en leg uit dat het een chronische ziekte is, die vaak niet geneest, maar dat we er wel voor kunnen bidden. 3 weken later komt ze op de afspraak terug. Het gaat veel beter en ze vraagt weer gebed. Ik zeg dat we tot Jezus bidden, dan vertelt ze dat ze een aantal jaren geleden veel last had van nachtmerries. Ze kreeg een keer een droom waarin ze Jezus zag, die zijn hand uitstrekte. Toen is ze gaan bidden tot Jezus en haar nachtmerries verdwenen. Ik vraag haar of ze eigenlijk wel weet wie Jezus is en dat weet ze niet. Als ik het evangelie aan haar uitlegt zegt ze heel simpel: "Ik bid al een tijd tot Jezus, maar nu weet ik wie Hij is. Ja, ik heb zijn redding nodig." Ze bidt en ze straalt! Mijn vertaalster neemt haar telefoonnummer om haar later nog te kunnen opzoeken en we geven een bijbel. Ze kan niet lezen, maar ze gaat haar man vragen voor te lezen.'

Pinterest

Wat is het elke keer weer bijzonder om te zien hoe God voor iemand uitgaat en voorbereidend werk doet!
Heb je ook mooie verhalen over zendelingen uit jullie gemeente (als die er zijn) gehoord en wil je ze in een reaktie delen? Het zou mooi zijn als we elkaar zo bemoedigen en zij een grotere plek in ons hart en (gebeds)leven krijgen!

The end of the spear

Vijf jonge Amerikaanse zendelingen gaan naar de Auca's  in Ecuador om hen het Evangelie te vertellen.

Zij worden echter kort na hun aankomst vermoord.

5 jonge vrouwen blijven als weduwen achter, waarvan één Elisabeth Elliot is.

Er is een boek over geschreven door Elisabeth '5 kruizen in de jungle', er is ook een film over gemaakt: The end of the spear'. Hieronder het eerste deel van een serie van 12, waarin de complete film te zien is. Alleen het eerste deel heb ik hierop gezet, de anderen zijn makkelijk te vinden op youtube. 

De film heb ik gekeken, maar heb een groot deel daarvan niet naar het scherm gekeken. Het is een krachtig getuigenis, die al veel christenen heeft geïnspireerd en voor velen een zegen is geweest.

Hier nog enkele quotes van Jim Elliot:

Waar je ook bent, wees daar helemaal. Iedere situatie waarvan je gelooft dat ze Gods wil is, beleef die intens.

Degene die geeft wat hij niet kan houden om te krijgen wat hij niet kan verliezen, is beslist niet dom 

Father, make of me a crisis man. Bring those I contact to decision. Let me not be a milepost on a single road; make me a fork, that men must turn one way or another on facing Christ in me.

Voor de mensen die ook bloggen: Heb je ook ooit een blog hierover geschreven, wil je dan de link in een reaktie plaatsen? Ik lees het graag!

Betty Smit

Op een dag vertelde ze een bejaarde Indiaan over het evangelie.
Hij luisterde met grote aandacht naar haar. Toen ze uitgesproken was zei hij: 'Vertel me eens, sinds hoelang kent jouw stam de God waarover je me zoveel verteld hebt?'
Ze antwoordde: 'Bijna tweeduizend jaar'
'Tweeduizend jaar?' herhaalde de Indiaan, aandachtig voor zich uitstarend, 'dat is een lange tijd'.
'Ja' zei ze, 'een heel lange tijd.'
'Hoe vreemd', vervolgde de Indiaan, 'hoe vreemd, dat jullie dan nu pas, na tweeduizend jaar, komen zijn om ons over Hem te vertellen. Waarom hebben jullie daarmee eigenlijk zo lang gewacht?'
De oude Indiaan en de jonge vrouw keken elkaar aan, en het was een van de weinige, zeer sporadische keren dat ze niet zo gauw wist welk antwoord ze moest geven.