Zo'n zin in de vakantie, maar...

Voordat ik het vergeet! Lees hier wat ik van het boek 'Lopen op het water' van Lynn Austin vind!

Deze week zit ik een beetje te balen van mezelf. Had zo'n zin in de vakantie, maar kan maar bar weinig hebben van de kids. Soms liepen er wel 10 kinderen door het huis en stond het volume wel erg hoog. Meestal kan ik dat allemaal best aan, alleen maar 1 week in de maand heb ik er moeite mee en moet ik eigenlijk wat rust in plannen. Maar wat als die ene week nu net in die ene vakantieweek valt? Maar gelukkig zijn er ook momenten van rust en ben ik wat meer op de achtergrond aanwezig. En als ik zie dat de kids zich in ieder geval goed vermaken, maakt dat alweer veel goed.
De bui trekt aardig over en er resten ons nog een paar dagen voor het schoolleven weer begint. Gisteren hebben we een hele lange pindaslinger geregen en voor het raam opgehangen. Een paar jaar geleden deden we dat ook en hebben we de mooiste vogels van heel dichtbij gespot! Ik zorg dat ik m'n camera in de buurt heb!



Vanochtend gingen we even op kraamvisite. Op de heenweg zag ik een paar kastanjes liggen, maar het regende en we fietsten gauw verder. Een paar meter verder vond ik het jammer dat ik niet even was afgestapt om ze op te rapen, ze lagen er zo mooi groot en glanzend bij! Op de terugweg regende het ook, maar toen zag ik iets waar ik tóch echt even voor moest stoppen. Dat had ik iets luider aan moeten kondigen, want L, die achter me fietste, botste bijna tegen me op!

Een kip met drie kuikens! Wat een donsjes! Ik had er zo wel een even willen vasthouden. Maar ik had al een pasgeboren baby in mijn armen gehad, het was goed zo!

Er staat nog één ding op het programma deze vakantie. Er liggen grote vellen papier te wachten. Met m'n dochters wil ik eens nadenken over wat vriendschap is, wat je van de ander verwacht, maar ook hoe je zelf een goede vriend(in) kunt zijn. Daar maken we een collage van. Ik ben benieuwd hoe dat gaat. Vanavond nog of morgenochtend/middag, want daarna gaan 3 kids naar een jeugdweekend.
Het zal wel stil zijn...

Een kus op mijn hand

Gisterenmiddag gingen we naar opa en oma. Maar voordat we konden gaan, moest er natuurlijk een mooie kleurplaat gemaakt worden!

Alle kinderen zijn altijd dol op opa, ze weten van jongs af aan zijn schoot te vinden en zelfs alle tienerkleinkinderen zitten graag naast hem, zo leuk om te zien! Ik denk dat mijn vader een bepaalde rust uitstraalt:)

Terwijl ik een grote hoeveelheid losse draden aan m´n gehaakte deken weg werk, praat ik met m´n moeder over een Eritrese vrouw die sinds kort bij ons in de straat is komen wonen. Ik denk dat ik daar langs moet gaan, maar heb ook het gevoel dat ik een intensief contact er op dit moment even niet bij kan hebben. Mijn moeder geeft me goede raad en stelt me een belangrijke vraag ´wie zegt nou dat je dat ´moet'?!' En ze sluit af met de tip om het even te laten rusten.

En dat besluit ik te doen. Thuis gekomen ben ik dankbaar en begin met bidden voor deze nog onbekende vrouw. Alles wat ik van haar weet is dat zij haar man en dochter verloren heeft en hier alleen is gekomen. Maar ik ga niet naar haar toe. Probeer het het principe van wachten toe te passen.

De volgende ochtend, terwijl ik S haar dagelijkse rondjes laat fietsen, zie ik haar bij haar deur staan, klaar om weg te gaan. Ik verlaat het plein en wacht haar even op bij ons huis. Heel even ontmoeten onze ogen elkaar, wisselen we twee woorden, ze geeft me een kus op mijn hand en loopt weer verder. De last van het 'moeten' valt van me af. Het is goed zo.

Verder vieren we de herfst. Er wordt gezwommen, ik bak brood (niet zo goed gelukt overigens), er wordt gevoetbald, gelezen, ruzie gemaakt, gepuzzeld, gehaakt, gecomputerd, geleefd.

Kringloop, wat heb je te koop?

Dit was gisterenochtend. Het was zo donker buiten en iedereen was weg. Heel even alleen thuis, maar toch maar even de moeite nemen om het gezellig te maken! Dat bosje rozen kreeg ik op m'n verjaardag, ze staan al langer dan 2 weken!

 

Met het linkerpopje ben ik de laatste weken bezig geweest. Het fijne aan zo'n klein projectje is dat het zo klaar is. Het patroontje komt uit het boek 'Mijn gehaakte pop'. Ik haalde het bij de bieb en denk dat ik er wel het een en ander uit ga kopiëren. Er zijn nog zoveel dingen die je erbij kunt haken.

Vandaag gingen we naar de kringloop. S zag het rechterpopje waar ze gelijk helemaal weg van was. Vraag me niet waarom. Het was maar 15 cent, dus mocht ze 'm wel. 

We zagen ook een klein fietsje. Ik ben er al een poosje naar op zoek en was helemaal blij! Nu kunnen we haar eindelijk fietsen leren! Na een poosje oefenen lukte het al even. Morgen maar weer verder proberen.

Misschien was dit nog wel leuker om te doen!

We zijn vanochtend ook eindelijk nog naar de bieb geweest. Een stapel kinderboeken en ook bakboeken en nog een mooi boek voor mezelf, die wil ik graag in deze week uitlezen!

Hebben jullie deze gelezen? 

En wat vond je ervan? 

Lees je ook andere boeken van Lynn Austin?

Fijne zaterdagavond!

Nog even genieten

Hoewel ons uitje niet helemaal vlekkeloos begon (we vielen met fiets en al op de grond, gelukkig alleen maar een beetje geschrokken), voelde het toch als een onthaast-ochtendje. We fietsten samen naar de vliet en gingen op zoek naar kastanjes. We keken omhoog en zagen ze hangen. Sommigen zou je wel een zetje willen geven, ze vielen bijna! Maar dat kan niet, en aan zo'n enorme stam staan rammelen zou een dwaas gezicht geweest zijn. Sommigen moeten geduldig wachten tot de tijd rijp is. Andere kastanjes vielen uit de boom zodra we net van plan was om verder te lopen. 

Wat glimmen ze toch altijd mooi als ze net uit hun huisje komen. Er was er één die nog in de bolster zat, dat vind ik altijd zo mooi. En we vonden ook nog een paar nootjes, waar die nou vandaan kwamen? 

Dit kleine stukje natuur liet ons nog meer schatten zien. Op een oude boomstronk (wat eens een kastanjeboom was denk ik) groeiden allemaal kleine paddenstoelen. De zon scheen heerlijk en we genieten samen nog even van het niet naar school hoeven!

Geen gejakker!

Het is al laat in de avond als ik onder het lezen van de profeet Amos in slaap val. En het is zo heerlijk dat ik de volgende ochtend niet zo vroeg hoef op te staan als andere dagen. Ik twijfel nog even als ik om een uur of 8 wakker wordt, of ik er uit zal gaan om te hardlopen, maar val niet lang daarna toch nog in een heerlijke slaap. Zelfs onze jongste wordt pas om kwart voor 10 wakker! Later in de ochtend lees ik een email van een vriendin die er wél vroeg uit is gegaan en wél ging hardlopen en genoot van het mooie kleurenspel van een prachtige zonsopgang... Ik weet dat het goed is geweest om wat slaap in te halen, maar toch... heb ik dit gemist, het was zulk prachtig weer!
(Lees hier de prachtige blog over 'de restanten van een verloren paradijs!!)

Later op de dag rijden we een flink stuk landinwaarts voor een bezoek aan m´n schoonouders. Wat een gejakker toch op die drukke snelweg, ik word er een beetje zenuwachtig van. Op stukken waar je 120 mag rijden, wordt er ook van je verwacht dat je 120 rijdt, liefst net nog ietsje harder. Maar dan blijf ik onverwachts achter een vrachtwagen hangen, die zo´n beetje 80 rijdt. Ik word er rustig van, blijf expres even achter hem rijden, zolang de auto´s me voorbij razen. Wat heerlijk, om niet te hoeven haasten en te stressen en te racen. Ik bedenk dat we nergens in Gods Woord opgeroepen worden om door het leven heen te snellen. Ja, we moeten ons uit de doodsslaap haasten! Maar dat betekent vaak in het alledaagse leven dat we stil gezet worden en oog krijgen voor de kleine dingen. Ik zie hoe de zon de herfstkleuren van de boomtoppen in vuur en vlam zet en geniet van dit ´stille´ moment. Ben dankbaar dat de goedheid en schoonheid van Gods schepping te proeven zijn, ook nog later op de dag, voor de vermoeide uitslaapster.

Als we nog later op de dag even het bos in gaan, strooit de Schepper ook hier met creativiteit, kleur en verassingen. We gaan paddenstoelen zoeken! Ik ben verrast door het ontzettend grote enthousiasme van m´n peutertje, ze gilt van plezier!

Al zoekend spreek ik m'n hoop uit dat we een rode vinden met witte stippen. En gek... omdat ik zo bezig ben met die goedheid van God en ik weet dat mijn Schepper deze uitgesproken hoop ook heeft gehoord, verwacht ik er ook echt één te zien. Maar waar moet ik kijken? Als ik links zoek, dan staat hij misschien wel rechts, of een stuk verder het bos in... Er zijn paddenstoelen genoeg, maar die rode...

Het einde van de wandeling is al in zicht en ik geef het bijna op, kijk toch nog een keer in het rond en ja hoor, dáár zie ik 'm staan! 'Heb je je zin weer gekregen?!' roept m'n geliefde plagend...

Even gedraag ik me als een enthousiaste peuter.

We rijden weer naar huis, ik zit achter het stuur en ben diep verzonken in gedachten. De zon strooit nog even royaal met haar laatste stralen licht. Het duister valt als een zachte deken over ons land. Een deken, met liefde en zorg gemaakt door Iemand die het goede met ons voorheeft. Of  als de vleugels van een hen, over haar kuikens heen gespreid, ik vind het een mooi, liefdevol, rustig beeld. Zo heel anders dan de angst die het donker van de nacht op kan roepen. Zo meer als het bedoelt moet zijn.  Geen licht... zodat we even niet hoeven te jakkeren en te haasten. Zodat we even niet hoeven te zorgen. Zodat we tot rust kunnen komen. Zodat we even onze moede hoofden neer kunnen leggen. Zodat we even niet hoeven na te denken. En ondertussen blijft Hij dicht bij ons, wakend en zorgend.

Blogjes over de herfstvakantie

Deze week elke dag een blog over de herfstvakantie op mijn andere weblog met foto's!

Herfstblog

Kijk op mijn andere blog voor de eerste herfstblog! Een vaste regelmaat heb ik niet voor deze herfstblog, maar ik vind het leuk om te proberen leuke herfstplaatjes vast te leggen en er iets bij te schrijven.

4 maanden zonder facebook.

De kop van het facebookloze leven van 4 maanden, die ik mezelf heb vrij gegeven, is er af. 

Ik moet heel eerlijk zeggen, dat ik die keuze lastig vond om te maken, dat ik er een beetje tegenop zag en dat ik het een beetje zag aankomen, dat ik na een paar dagen alweer spijt zou hebben. Ik weet nog dat ik een paar maanden op facebook zat en het heerlijk vond om even 'uit m'n eigen wereldje' te gaan. Het is ook een prima middel om inspiratie op te doen over van alles en nog wat. En dan heb ik het nog niet eens over de leuke contacten die ontstaan zijn!

Aan de andere kant waren er de laatste maanden posts die ik wel kon begrijpen, maar waar ik geen facebook voor heb genomen. 

En dan komt dat idee ineens bij je op, maar ik heb een paar fbpagina's waar ik niet zomaar mee wil stoppen, omdat ik denk dat ik iets waardevols toevoeg. Maar toch maar even flink knopen doorgehakt, want hoe erg kan het zijn?

De eerste paar dagen merkte ik nog wel dat er niet alleen letterlijk best wel wat tijd in zit, maar ook dat het heel wat ruimte in mijn hoofd in beslag nam. Nu ben ik zover dat ik kan zeggen dat het ook uit m'n hoofd is. 

Ik mis het niet! Het nieuwe seizoen is begonnen en vergt veel energie en tijd van me, meer dan voorgaande jaren. Daar heb ik zelf voor gekozen en bevalt me beter dan ik had gedacht. Daar valt onder andere onder dat ik m'n best wil doen om meer (tijd, woorden, ontmoetingen) te delen met de mensen die me lief zijn. Daar kom ik nog niet eens vaak genoeg naar m'n zin aan toe. En als ik dat besef, denk ik, ik lijk wel niet lekker, dat ik m'n 'oude juf van de basisschool' laat weten waar ik mee bezig ben, wat me bezig houdt in het leven en in mijn gedachten, en de meest dierbare personen, die geen fb hebben, weten van niets! 

Vooralsnog vind ik het dus heerlijk deze pauze. Vooralsnog ja... want fb is ook gewoon leuk. Tegen de tijd dat het nieuwe jaar begint wil ik iets bedacht hebben hoe ik daar mee om wil gaan.

Waarom ik voor 4 maanden heb gekozen, dat is eigenlijk omdat ik een aantal dingen gewoon anders wil aanpakken in dit seizoen en me daar op wil richten. Je moet dan denken aan het huishouden, maaltijden, overblijven op school, oppasochtenden enz. Maar ook de herfst, ik vind het een prachtig seizoen en wil er echt van genieten!

Bloggen is anders. Er zijn me de afgelopen 2 jaar 3 bezigheden in handen gegeven, waar ik heel blij mee ben. Ik zie het echt als een geschenk van God. Drie dingen waardoor ik kan ontspannen, waardoor het voor mij makkelijker is om mijn hart uit te storten en waar ik energie van krijg. Een daarvan is het bloggen, de andere twee zijn haken en hardlopen. Ik vraag me regelmatig af waarom ik dit nu pas heb ontdekt. En Pinterest zou ik er bijna ook bij zetten, maar dat schaar ik onder het bloggen, nooit geweten dat mooie foto's zo inspirerend en ontspannend kunnen binnenkomen!

Dat waren zomaar even een paar gedachten, misschien wel leuk voor jullie om te weten;)