Is dit geen leuke foto?

Is dit geen leuke foto?

Zo zag het er vanmiddag uit en het was heel gezellig!

S werd wel ineens ziek, kreeg koorts en moest later overgeven.

Op zo'n moment laat ik m'n wandeling maar even voor wat het is.

Gisteren heb ik uiteindelijk nog wel gewandeld. Naar het winkelcentrum!

Tijdens elke wandeling vraag ik of God mee wil gaan.

Ik had er niet zo'n idee bij hoe dat moest gebeuren,

en daarom was het zo verrassend mooi toen ik het 'Halleluja' door het winkelcentrum hoorde zingen!

Het 'Chosen-Gospel-Choir' stond er te zingen en het klonk super mooi,

de koorleden waren enthousiast en de dirigent stond te springen en te dirigeren op een manier,

dat je zelf bijna ook mee zou gaan doen!

Het lukt me niet om het filmpje dat ik maakte hier te plaatsen,

dus zocht ik even op youtube.

Het was donker toen ik weer naar huis ging.

Ik was geslaagd voor een jurk voor S d'r verjaardag

en ook het cadeautje.

Gisterenavond ging ik naar m'n Iraanse vriendinnen.
We aten er echt Iraans.

Aan een prachtig gedekte tafel:

Dit is een soort van 'jus/soep', daarin moest je allemaal stukjes brood doen.

Daarna nog wat van het vlees wat je op de achtergrond ziet staan.

Het was ontzettend lekker!!

Ik wilde dat ik het zo klaar kon maken!

Toen ik net zo'n beetje vol begon te zitten, kondigde onze gastvrouw nog een chocoladetaart aan!

Gelukkig gingen we eerst de film 'A cry from Iran'  kijken.

 Het was heel indrukwekkend.

Ongelooflijk hoe krachtig de kerk groeit

door vervolging en lijden heen!

En toen kwam de taart!

Het was goed om daarna nog met elkaar te praten,

te lachen,

te genieten.

Ik kreeg nog een groot stuk taart mee, waarmee ik de visite die vanochtend kwam, kon verrassen:)

De hele dag dus vol en druk geweest,

vanavond alle was en strijk weggewerkt.

Tijdens het strijken een hele mooie adventspreek geluisterd!

De preek begint bij 40:35.

Ik denk dat ik morgen een rustig dagje heb,

maar je weet maar nooit...

Als ze mij bedreigen, bedreig ik hen ook...

Wat een rustige dag vandaag, heerlijk!

In de Visie las ik een heel mooi artikel over pastor Saïd.

Zijn neef was een van de mensen die de aanslag in Parijs pleegde.

Een paar bijzondere uitspraken:

'Als zij mij bedreigen, bedreig ik hen ook: met de liefde van Christus!'

 'Kerst is geen datum, het is een ervaring! Laten dominees deze kerst daarom de oorlog maar verklaren door hen een Bijbel te geven. En vier het dit jaar niet met je eigen gezin, maar nodig voor de kerstmaaltijd een moslimfamilie uit. Dat is pas oorlog!'

Dat was de Visie!

Ik werd ook verrast door het programma 'Een bakkie troost' vandaag. Nooit kijk ik er naar, maar nu zag ik het tweede deel met Hans Kazan, een bekende goochelaar. Ik herinnerde me dat m'n vader en broers het altijd leuk vonden om daar naar te kijken. Maar wat ik toen nooit heb geweten, is dat hun eerste dochtertje maar 3 1/2 jaar is geworden. Wat een lijden, verdriet en rouw heeft hij gekend. Ik moest er even van huilen...

We zijn ook nog even lekker naar buiten geweest met L en S. Eendjes brood gegeven en hertjes een resterend aantal appels.

Gezellig!

Toen iets in elkaar geflanst met filodeeg, dat had ik al een poosje in de vriezer liggen, maar nooit iets mee gedaan. Het ging niet heel makkelijk en ik vond het een beetje tegenvallen, maar ze vonden het hier eigenlijk heel lekker! Gelukkig maar!

Voor iedereen:

Een fijne zondag!

Hun honger en dorst naar God is groot!

‘Ik herinner me dat mama altijd zei dat God de enige is die je aan het eind nog echt hebt. Ik ben nu in een stadium waar ik, in elke betekenis van het woord, mezelf heb overgegeven aan onze schepper omdat er letterlijk niemand anders was… en door God en door jullie gebeden heb ik me teder geborgen gevoeld in een vrije val.
Ik heb in het donker het licht gezien en ik heb geleerd dat je zelfs in de gevangenis vrij kunt zijn. Ik ben dankbaar. Ik heb gezien dat er goeds schuilt in elke situatie, soms moeten we er alleen naar zoeken. Ik bid elke dag dat jullie in ieder geval iets van nabijheid en ook van overgave aan God voelen, en er een band van liefde en steun tussen jullie gevormd is...´

Nog zo´n citaat, geschreven in gevangenschap. Één waar ik stil van wordt, wat m´n binnenste diep raakt. Ik wil jullie heel graag de hele bijbehorende blog laten lezen van Leenard Kanselaar. Wat een indrukwekkend getuigenis!

In mijn vorige blog beloofde ik een blog over Chinezen.

mijn naam in het Chinees

De komende tijd zullen er een paar keer per week twee Chinese jongens van 10 en 12 uit school naar ons toekomen. Het is de bedoeling dat we met elkaar optrekken en ze gewoon 'mee laten leven' met ons gezin. Het idee is dat ze op deze manier de Nederlandse taal goed onder de knie krijgen. Nu mankeert daar niet zo heel veel meer aan, deze jongens vertalen de preek elke zondag voor hun moeder in het Chinees! Maar net even voor een extra zetje. Onze kids konden niet wachten tot het helemaal zeker was en tot ze zouden komen. Inmiddels is de oudste al een paar keer geweest en komt morgen zijn broertje ook mee. Het is een drukke, gezellige boel, waar ik erg van geniet. Ze komen nog niet zo lang in onze gemeente en hun honger en dorst naar God is groot!

Vrijdagavond sprak ik een hele andere Chinese vrouw, die me vertelde dat zij en haar gezin bezig zijn met het huis dat grenst aan onze achtertuin. Dat zou ik echt heel erg leuk vinden! 

Zaterdagavond kregen we visite van een echtpaar. Hij Nederlands, Zij Chinees. Ze verwachten hun eerste kindje. Ik kreeg een mooie plant, nog vol met prachtige knoppen. 

Van de zendelinge waar ik al vaker iets over heb verteld, kreeg ik voor mijn verjaardag in oktober een heel oud boek. Het origineel van Hudson Taylor, in het engels. Zij heeft dit boek zelf toen zij nog maar net op het zendingsveld was, en dat is inmiddels ook al zo'n 60 jaar geleden, gelezen, zich erdoorheen geworsteld. Nu ben ik in dit boek begonnen. Het voelt als een heel kostbaar bezit.

Ik kan niet anders dan de diepe liefde van God ervaren voor Chinezen!

Nog een krabbel

Oeps, opletten mama!! 

Hoewel het maar een klein plukje lijkt, kun je het resultaat wel zien!;)

Gisteren scheen de zon zo heerlijk en waren we naar de kinderboerderij geweest. We fietsen dan altijd langs een tuincentrum. Ik kon het niet laten en heb een paar takken met katjes gekocht.

En vandaag: eindelijk hebben we gemberkoekmannetjes gebakken. 

En gemberkoekbeertjes, sterren, tractors, konijnen, paraplu's, eendjes en nog meer!

Open Doorsdag (3)

Het laatste stukje verslag van de Open Doorsdag.
We waren gebleven in Syrië, ik ga daar nog even mee verder.

Pinterest

Er was een voorganger die in het begin van de oorlog bij de spreker kwam en zei dat hij het land uit wilde. Het gevaar zou te groot zijn, er waren al veel mensen gevlucht, zijn gemeente bestond nog maar uit 15 mensen. Ze hebben gepraat en uiteindelijk is deze man gebleven.
Er was iemand ontvoerd en ze hadden deze man een groot bedrag aan geld gevraagd om hem vrij te kopen. Hij ging er naar toe. Deze voorganger gaf het geld, degene die ontvoerd was werd echter niet vrijgelaten en de voorganger werd zelf op brute wijze vermoord.
Had hij toch beter kunnen vluchten?
Nee, er is benauwdheid, lijden, veel verdriet.
Maar er is ook genade en zegen van God.
De kerk die bijna leeg was, heeft nu geen plekje meer over voor nog meer mensen!
Christenen zijn het doelwit. Juist nú is het tijd dat de kerk opstaat in eenheid!

De verhalen, de getuigenissen waren mooi, maar schoven het lijden, de rouw, het intense verdriet niet aan de kant. De gruwelheden die we op tv zien, ze gebeuren echt. De mens is verandert in een beest. En er gaan duivelse gedachten als een kanker van onder de grond de wereld rond.
En juist daarom moet de kerk ontwaken!

Voordat de oorlog begon, kwam Anne vd Bijl spreken in Syrië. Hij sprak over lijden. De mensen werden er niet echt blij van en vroegen of hij niet een bemoediging voor hen had. Maar hij zei: 'Het spijt me, als ik op een preekstoel sta, dan spreek ik alleen wat God tot me gesproken heeft.'
Niet lang daarna brak de oorlog uit en waren de mensen dankbaar voor de boodschap die Anne hen had gebracht, het was een voorbereiding geweest.

Een laatste oproep klonk uit de mond van deze voorganger, om het Evangelie te verspreiden en niet bang te zijn.
Want, waar ga jij heen?
Er zijn twee plekken:
1. Jezus is in je hart en je zult eeuwig met Hem leven.
2. Je hart is leeg en je zult eeuwig verloren zijn.

Tot slot was er een broeder uit Irak, die zijn levensverhaal vertelde.
Het zou te lang worden om dit hier te beschrijven.
De laatste oproep van deze voorganger was gebed voor Irak. Of we allemaal een plaats in Irak wilde uitkiezen en elke dag zouden bidden of Jezus in deze plaats Zijn werk zal doen.

We hebben veel gezongen, ook werd het lied 'I have decided to follow Jesus' opgenomen en dit nemen ze mee de wereld in om Christenen die op dit moment vervolgd worden te bemoedigen. Bemoedigen dat zij er niet allen voor staan. Dat ook wij die keuze gemaakt hebben, die hen zoveel lijden kost. Dat we als lichaam van Christus met hen mee lijden.

Mochten deze blogs naar meer smaken. Je kunt hier de toespraken bestellen!

´Vrouwen van ver, vrouwen in mijn hart´ van Carla van Weelie

Al struinend door de bibliotheek viel mijn oog op dit boek. Ik pakte het verrast op, met sommige boeken heb je meteen ´een klik´ en wéét je, nog voordat je er iets van gelezen hebt, dat het een boek is dat je moet lezen! 

Het is een heftig boek. Al lezend reis ik naar Liberia, Nicaraqua, Georgiè, Armeniè, Albaniè, Kenia, Ethiopiè, Kenia, Afghanistan, Oeganda, Zuid-Afrika, Rwanda, Nepal, Bolivia, Rusland, Thailand, Israël, Myanmar, Irak, Zuid-Soedan, Kongo, India en Indonesië. En al lezend ontmoet ik vrouwen en meisjes die moeten vechten om te (over)leven.
De meest schrijnende situaties, het lukt me niet om alle verhalen met droge ogen te lezen.
Gebeuren deze dingen echt op dit moment?

Twee citaten:

'En dan zie ik ineens een baby, gewikkeld in doeken. Aan de rozige kleding te zien denk ik dat het een meisje is. Ze ligt alleen te slapen op de stoep voor een lantaarnpaal, die op een rare manier toch een beetje bescherming in de rug lijkt te geven. Het oorverdovende verkeer raast voorbij, maar lijkt haar niet te storen. Naast haar staat een ijzeren bakje voor bedelgeld, er liggen een paar briefjes in met een waarde van een paar eurocent. Voor haar ligt een kleurige plastic rammelaar die meteen schreeuwerig de aandacht vraagt. (...) De eenzaamheid en de kwetsbaarheid van het kleine meisje daar op de stoep grijpen me aan. Ik kan er niet zomaar langslopen en eraan voorbijgaan. Ik treuzel wat en voel me verdrietig worden. Ik heb het gevoel dat ik even op haar moet passen. In neem plaats op een randje van een vensterbank, een paar meter verderop. Een halfuur zit ik naar dit kleine meisje zonder naam te kijken. Haar kwetsbaarheid, het gevaar, de eenzaamheid, het grijpt me naar de keel. Op de heenweg naar het restaurant heb ik haar al gezien, toen zat haar moeder naast haar. Ze rammelde met haar bedelbakje naar iedere voorbijganger. Ze is nu in geen velden of wegen te bekennen. De straten zijn gevaarlijk hier. Wat beweegt een moeder om haar kind zo alleen achter te laten? Ze moet toch weten dat misbruik en kinderhandel van de allerkleinsten aan de orde van de dag zijn. Scharrelt ze intussen ergens eten bij elkaar? Verkoopt ze haar lichaam aan een toerist? Of heeft ze de moed opgegeven en hoopt ze dat een ander zich ontfermt over haar kindje als het zo wakker wordt en gaat huilen? De zwerfjochies komen langs en storten zich enthousiast op haar bedelbakje. Vechtend lopen ze verder, de schamele buit verdelend onder luid triomfgeroep. Het naamloze meisje keuren ze geen blik waardig. Behalve ik heeft niemand iets gemerkt.'

 

'G. leeft elke dag met het onvoorstelbaar grote verdriet en gemis van haar dochtertje, dat op haar twaalfde jaar ontvoerd werd door rebellen. Dat is nu twee jaar geleden. E. heet ze, 'hoop' betekent dat. En dat is wat G. op de been houdt, de hoop en het geloof dat God wonderen kan verrichten en haar dochtertje weer bij haar terug kan brengen. Ze heeft geen wraakgevoelens. Alles zal goed zijn, als E. maar terugkomt. Met een zachte stem en tranen in haar ogen vertelt ze: 'Iedereen in Kongo weet wat ontvoering betekent.' Iedereen in Kongo wel, maar ik kan er alleen maar naar raden. Op mijn verzoek legt ze het me uit. 'Dat betekent dat zij dezelfde dag nog aan een van de ontvoerders is gegeven als seksslavin. Dat ze waarschijnlijk elke dag door meerdere mannen verkracht wordt. Dat ze aan een boom gebonden in de openlucht in het oerwoud leeft, met een zweep geslagen wordt als ze niet lief genoeg is, vodden aan haar lijf heeft, te weinig te eten krijgt en waarschijnlijk ziek is.'  

Later krijgt Carla een mailtje met het ongelofelijke nieuws dat het leger een groep rebellen heeft opgepakt en tientallen kinderen heeft bevrijdt, waaronder E. Ze heeft een lange weg te gaan en de vraag is of het haar lukt om alles te verwerken en een 'gewoon' leven op te pakken.

Carla schrijft op een heel prettige, niet op sensatie-beluste, eerlijke, eigen manier, waardoor je een blik kunt werpen op haar mooie hart voor dit werk en voor deze mensen. Dwars door de grote tragedies die onder je aandacht worden gebracht, schittert toch af en toe hoop door.

Terwijl ik dit boek lees, begin ik met andere ogen naar mijn dochters te kijken. Ben ik zo ontzettend dankbaar dat we ze tot op zekere hoogte en in zekere zin kunnen geven wat ze nodig hebben en vaak meer dan dat. Het geeft me zoveel vreugde om leuke dingen met ze te doen!

Elke traan

Er waren vragen, die zijn er nog steeds.
Eerlijke vragen.
Waar God dan is in al die ellende die we zien.
Hoe kun je Psalm 91 lezen en denken aan je broeders en zusters in Syrië?
Hoe kun je Mattheus 6 uitleggen aan een vrouw in Sudan, die haar overleden kind in haar armen houdt?

Het begon als een fikse onweersbui,
Een broeiende hitte maakte me moe.
Ver weg rommelde er wat.
Het kwam steeds dichterbij.
En toen die enorme knal gevolgd door felle bliksem.
Een vliegtuig... de vragen zijn niet van de lucht.
Zo dichtbij!
En ik heb geen antwoord.
Ik worstel mee.
Ik proef de bittere smaak van twijfel.
Ik ruik de ziekmakende geur van ongeloof.

Maar dan begint het weer lichter te worden.
De donderwolken trekken weg.
De laatste regendruppels tikken zachtjes.
Wat overblijft is de frisse lucht,
de heerlijke geur van de natuur die zich verspreidt.

Het woord van God is krachtig.
Het woord van God is waar!
Ik klamp me er aan vast met alle zintuigen die ik heb.

In geloof zijn zij allen gestorven,

zonder te hebben ontvangen wat hun beloofd was. 

Zij hebben het alleen uit de verte gezien en begroet. 

Zij hebben zichzelf vreemdelingen en voorbijgangers op aarde genoemd.
Wie zo spreken, geven duidelijk te kennen dat zij op zoek zijn naar een vaderland.

Aangezien God voor ons nog iets beters had voorzien,

wilde Hij niet dat zij hun voleinding zouden bereiken zonder ons.

Ik zit in de auto, dit lied dringt door tot op het bot, het merg.

Er tintelt iets in mijn hart.

Een opwellende bron van vreugde komt op.

Na een lange tijd kan ik weer méézingen met heel mijn hart.

Zonder al die vragen van al die mensen.

Ik was me er niet eens van bewust.

Dat mijn vreugde en geloof weggeroofd leken te worden.

Nu weet ik dat en het is voorbij.

Het voelt als een overwinning!

En gek,

maar nu pas voor het eerst voel ik een fractie van de intense pijn, de rouw, het verdriet en kan ik wel huilen.

Tegelijkertijd met die vreugde.

Met mijn ogen starend in de verte.

Zie ik dat goed? Hoor ik het goed?

Elke tong en elke knie!
Elke traan...