The Cross, Jesus in China

Wanneer ik iets moois hoor in een preek of film, kost het me niet zoveel moeite om even terug te spoelen en woord voor woord het mooie op te schrijven.
Jaren terug bekeek ik de film 'The cross - Jesus in China'. Een heel indrukwekkende documentaire over jarenlang christendom- en vervolging in China, over Gods weg door de geschiedenis heen en getuigenissen van trouw en volharding door moeilijke tijden.
Uit deze film heb ik het volgende stukje overgenomen:

Veel trouwe gelovigen vergoten in het geheim heel wat tranen, wachtend en wachtend tot het weer licht zou worden! Ze leven om bloed en tranen te storten en zelfs hun leven te geven voor hun enige doel: het verspreiden van de liefde van hun hemelse Vader.

'Ik ben bereid mijn leven toe te wijden om aan iedereen die in pijn en duisternis leeft te vertellen dat Jezus van je houdt. De ware liefde van Christus kan nergens anders gevonden worden.'

'Heer, ik zal Uw kruis dragen en U volgen, want dat is de plicht van de discipelen. de moeilijkheden die ik gehad heb, zijn geen lijden, maar echte zegeningen van U. Ik weet dat dit een lange weg van pijn en tranen is... Maar ik ben vast besloten Uw weg trouw te gaan.'

Met tranen en gelach, liederen en stilte zijn we door ups en downs gegaan. We zijn door de diepste dalen gegaan.

Ik kwam het tegen in een boekje, daar had ik het opgeschreven. Opnieuw raakt het me en knaagt het in me. Wat een andere instelling dan de mijne als je kunt zeggen:

'Ik wéét dat dit een lange weg van pijn en tranen is... Maar ik ben vastbesloten Uw weg trouw te gaan.'

Kosten wat het kost, al is het hun leven, geven ze gehoor aan de grote opdracht en vertellen mensen van Gods liefde.

Jaloersmakend!
Hartverwarmend!
Levenveranderend!

Hieronder kun je 'The Cross' zelf bekijken. Het is helaas alleen in het engels.
Iets na 1:29:40 kun je het verhaal van Allan en Alice Yuan, door hen zelf verteld, horen. In deze blog schreef ik over hen.

Volharding

De deur werd geopend en voor mij stonden drie bejaarde  Chinese mannen in donkere pakken, met elke een glas wijn in de hand. 'We brengen een dronk uit ter nagedachtenis aan de man die meer heeft gedaan dan wie ook voor de grootste christelijke opwekking ooit in ons geliefde China!'

'Op Mao Zedong!' zeiden Bao, Cheng en Nicodemus in koor.
'Ik begrijp het niet,' zei ik. 'Mao was toch een monster?'
'Ook monsters passen in Gods plan,' zei Bao. Hij vervolgde: 'De Chinezen waren nooit erg religieus. We hebben een volksgodsdienst, maar die is oppervlakkig. We hebben een besef van een opperwezen, maar hij is ondenkbaar. Mao zei dat we de hemel op aarde gingen vestigen. Hij zei dat we dat met behulp van de waarheid zouden doen. Hij zei dat dit kon door geloof - in elkaar. Hij zei dat we deel zouden uitmaken van een eeuwig China. Toen organiseerde hij de samenleving. Hij gaf ons lofzangen om te zingen. Hij stelde rituelen in van bekentenis en berouw. Hij dwong zelfs iedereen om samen te komen in kleine groepjes en samen een 'heilige' tekst, uit het Rode Boekje, te lezen. Toen dit alles zijn hoogtepunt beleefde, bracht hij ons bijeen op het Plein van de Hemelse Vrede. Miljoenen toeschouwers juichten ter verheerlijking van hem en ze sloegen het Rode Boekje tegen de borst. Hij leerde het Chinese volk een god te aanbidden!'

Na een lange stilte vroeg ik: 'En hoe leidt dit alles tot de grootste opwekking ooit?'
'Nou', zei Bao, 'Mao stierf in 1976. Maar goden behoren niet te sterven. De overheid stond de mensen toe om weer van provincie naar provincie te reizen. De weinige overgebleven evangelisten gingen het Evangelie verkondigen op het platteland. Wat er toen gebeurde gaf ons de schrik van ons leven.'
De mensen reageerden: 'Dit is de God op Wie we van Mao moesten wachten. We dachten dat Mao ons zou redden, maar dat kan niet waar zijn, want hij is overleden. Nu begrijpen we dat het Jezus moet zijn!'
Zo kwam er tegen de jaren '80 een opwekking van immense omvang onder de Chinese plattelandsbevolking. We hebben te maken met de grootste opwekking in de geschiedenis van het christendom. '
'Daarom zeggen we dat we deze immense opwekking aan Mao te danken hebben,' zei Bao. 'Hij schiep een samenleving vol gelovigen, en toen degene in wie ze geloofden stierf, werden ze een maatschappij van zoekenden naar een andere god.'
'Als de afgod in stukken wordt geslagen, groeit het Evangelie,' zei Nicodemus.
'Wat u viert,' zei ik, 'is dus de ironische situatie, dat terwijl Mao dacht de grootste kerkvernietiger te zijn, hij eigenlijk het voorwerk deed voor evangelisatie op een ongekende schaal.'
'Maar we moesten wel door een hel,' zei Bao op ernstige toon.

Cheng:
'Je kunt het volledige verhaal van de Vervolgde Kerk niet begrijpen als je alleen schrijft over en luistert naar de verhalen van een paar mensen die gemarteld of op miraculeuze wijze verlost werden. Wij loven God om hen, maar tegenover elk getuigenis van bevrijding, staan duizend getuigenissen van volharding. Dat is het ware verhaal. Als je dat niet hoort, zie je niet het grotere plaatje van God die ons er doorheen helpt. Te veel westerlingen willen uitsluitend horen van verlossing, terwijl ze iets over volharding zouden moeten leren.'


Uit: 12 ontdekkingen van de vervolgde kerk