Handletteren en een leuke link!

Binnenkort ga ik naar een 'ladiesnight' met o.a. een workshop 'handletteren'. Zodra ik een leeg blaadje tegenkom, kan ik het niet nalaten om alvast wat te proberen. Vanochtend werd ik wakker met drie mooie zinnen uit verschillende liederen, die me mooi leken om te 'letteren'. Dan zie ik dat al helemaal voor me, alledrie mooi ingelijst aan de muur. Nou ja, zover is het nog niet, vind het ook nog lang niet makkelijk. 

Er gaat natuurlijk niets boven zelf een stift of pen in je hand houden en daarmee over het papier 'krassen', maar toch vandaag een leuke tip voor iedereen die van iets dergelijks houd. Je kunt op deze site zelf  een mooie tekst creëren! Heel eenvoudig met een leuk resultaat die je ook kunt delen op Pinterest of waar je maar wilt. 

Deze drie maakte ik net even gauw! Er zijn nog meer mogelijkheden.

Oja, en lijkt die ladiesnight je ook wat, ga dan naar deze blog, daar staat de uitnodiging!

Hier kun je het lied 'You make beautiful things luisteren'

Hier kun je het lied 'No one like You' luisteren

Hier kun je het lied 'Build Your kingdom here' luisteren

Seizoensthema

Allereerst wil ik jullie wijzen op een superleuke december give-away van Marja!

Neem eens een kijkje op haar blog!

En verder:

Dankzij deze blog herinnerde ik me weer dat ik dit jaar met een jaarthema bezig was:)
Mijn jaarthema was: Dansen op het ritme van de Geest!
Ik kwam er op door het boek 'Recht uit je ziel' dat ik toen aan het lezen was.

En Larry Crab (de schrijver) had het weer van Augustinus.

Ik schrijf hier nog een keer wat hij daarover zei, omdat ik het nog steeds heel mooi vind:

'Mijn hevigste strijd komt van mijn zonden. Ik zal die afschuwelijke waarheid niet voor mijzelf of voor andere mensen verbergen. Ik zal mijn schande niet verstoppen achter mijn prestigieuze positie, mijn intellectuele talent of mijn grote invloed. Ik ben wat ik ben, een miserabele, perverse, hulpeloze morele mislukking'
Maar het verhaal van de duistere eerlijkheid wordt verteld als inleiding op het verhaal van de heldere genade...
'Op een dag werd ik gewekt door de klanken van hemelse muziek. Ik werd vervuld met de vreugde waar ik overal naar had gezocht, behalve bij God. En het was deze soevereine vreugde die mij uit de wereld van pijn verhief en in het universum van de genade bracht. Voor die tijd liep ik in de pas met de meedogenloze herrie uit de hel. Nu merkte ik hoe ik danste op het ritme van de Drie-eenheid.'

 Het hele jaar door kwam af en toe dit thema bij me in gedachten en vroeg ik me af hoe het ging.

Het jaar is bijna voorbij, maar de dans gaat door!

Een jaarthema is eigenlijk best wel heel erg lang. Ik ga het deze keer in seizoenen hakken. 4 thema's in een jaar dus! En aangezien het 21 december al winter wordt, ga ik gauw verzinnen wat mijn winterthema zal worden. Jullie horen het gauw! Hebben jullie een idee of uitdaging?

Nog even een foto:

Zo ziet het er soms uit als ik aan het koken ben! Superrustig:)

'Gevangen in Iran' van Maryam Rostampour & Marziyeh Amirizadeh

Deze blog vond ik de moeite waard om twee keer te publiceren. Ook op mijn andere blog heb ik het geplaatst. Sorry voor degene die het nu dubbel te zien krijgen!

Wat een boek is dit!

Het heeft me weer eens heel goed laten zien dat God de touwtjes in houden heeft. Ook in een gevangenis als Evin in Iran. Autoriteiten lijken heel wat macht te hebben, maar ze hebben niet meer macht dan God hen geeft!

Dat geeft me troost in deze tijd!

Alle eer aan God om hoe deze twee vrouwen standvastig blijven in hun geloof in en liefde voor Jezus. Hun getuigenis heeft veel levens veranderd in en buiten de gevangenis.

Een citaat:

Het meest verbazingwekkend was nog wel dat we op de plek waren waar we meer dan ooit konden getuigen tegenover mensen die echt hongerden naar het evangelie van Jezus Christus. We hadden onszelf uitgeput en ons veel ontzegd om het hele land door te kunnen reizen met de boodschap van de verlossing, waarbij we ons voortdurend bewust waren van het gevaar dat we liepen als de verkeerde persoon ons toevallig zou horen. Nu zaten we vast in de gevangenis en bracht God de ene na de andere persoon bij ons die naar Hem op zoek was. De leefomstandigheden waren behoorlijk beroerd, maar we hoefden er niet eens voor te reizen of het verkeer te trotseren! En we konden onze medegevangen in alle openheid over Jezus vertellen, want niemand zou in dit smerige hol komen om ons te bespioneren.

We hadden lang en aanhoudend gebeden om meer mogelijkheden om ons geloof met de mensen te delen. Nu had de Heer dat gebed boven verwachting beantwoord, al was het niet op een manier die we zelf bedacht hebben.

Door het lezen van dit boek maak je kennis met verschillende vrouwen, maar ook met de omstandigheden waarin gevangenen verkeren. De vraag 'hoelang nog God' klinkt door de bladzijden heen en vinden een echo in m'n eigen hart.

Wat ik bemoedigend vind is dat deze vrouwen de angst, die ze ook hadden, niet onder stoelen of banken staken, maar het wel gelijk bij Jezus brachten. En de manier waarop Jezus hen bijstaat is hartverwarmend en ook voor mij als lezer, een geweldige bemoediging en troost!

Een geloof versterkend boek!
Op Youtube vind je drie sessies van een interview met Maryam en Marziyeh tijdens een conferentie. Ik plaats hier alleen het tweede deel, waarin ze praten over hun evangelisatiewerk in Teheran en de tijd dat zij gevangen zaten.

'Stervende vrijheid...' van Japke de Kraker

Het duurt altijd even, maar dit boek heb ik nu uit. Ik las het omdat ik binnen een paar maanden tijd in contact kwam met 3 vrouwen uit Iran. En ik ben blij dat ik het gelezen heb. Dit boek gaat over een man, Hassan die samen met zijn vriend Koorosh op zoek is naar de Waarheid. Ze vinden het niet in de Islam waarbij ze allebei zijn opgegroeid en komen via verschillende wegen steeds meer te horen over Jezus. Hassan moet uiteindelijk vluchten, wat een aardig beeld geeft van hoe dat er aan toe gaat. Het achtervolgt worden, de spanning ontdekt te worden en de gevaren die het reizen met zich meebrengt. Uiteindelijk komt hij in Nederland terecht, wat beslist niet betekent dat hij zich veilig voelt, integendeel! Hij hoort van een landgenoot die Christen werd en uiteindelijk in Nederland op rituele wijze om het leven is gebracht. En ook in het azc waar Hassan verblijft zijn moslims die van hem verwachten dat hij naar de bijeenkomsten van de Imam komt. 

Het is confronterend! De prijs kan zo beangstigend hoog zijn en dat word in dit boek niet onder stoelen of banken geschoven. Toch laat de schrijfster de heerlijke waarheid, vrijheid en liefde schitteren, die alleen in Jezus te vinden is.

Een citaat dat mij raakte en me aan het denken zet:

Wees eerlijk naar jezelf: de barst van Gods beeld zit in ons allemaal, ook in mij. Wanneer we tegen de moord in Alphen ad Rijn door Tristan, het fascistisch gedachtegoed van een Wilders of de schietpartij door Anders Breivik aanlopen, leggen wij de schuld bij hen. De monetaire crisis ligt of aan Griekenland, of aan Frankrijk, of aan... Niet snel, misschien nooit, hoor je: het is ook mijn schuld.

It's me, It's me oh Lord!
Een lied dat ik als kind leerde op school

De schrijfster Japke de Kraker geeft Bijbelstudies en pastorale zorg o.a. voor asielzoekers.

Nu het toch over boeken gaat...

Binnenkort ga ik iets officiëler recensies schrijven voor verschillende boeken. Lezen ís gewoon mijn ding en schrijven vind ik ook ontzettend leuk. Nu zijn er op deze weblog al heel veel boeken langs gekomen. Die heb ik alvast op mijn nieuwe weblog geplaatst. En ook de recensies die ik zal schrijven zullen daar op verschijnen! De eerste twee boekjes waar ik over zal schrijven zijn

1. 'Christenen ontmoeten moslims' van Ds. H. veldhuizen
2. 'Bidden brengt je hart tot rust' van Elizabeth George

 Neem er eens een kijkje!

Optimist die ik ben!

Vandaag begin ik met jullie te verwijzen naar een jonge blogger. Het is de moeite waard om zijn blogs te lezen en te bekijken. Ik krijg zelf altijd een beetje een brok in mijn keel van de openheid en kwetsbaarheid van getuigenissen van jonge mensen. Deze blog is van Matthias, hij is 15 jaar en zit in onze gemeente. Ik wist niet eens dat hij een blog had! Hij heeft een pittige tijd gehad de laatste weken en eigenlijk jaren, je leest dat in de blog waar de link je naar toe brengt. Andere blogs bestaan vooral uit mooie natuurfoto's en zijn gedachten erbij.

Een poosje terug las ik hoofdstuk 5 uit het boek 'Ademruimte' van Matthijs Goedegebuure. Het is een heel kort hoofdstukje. Het gaat over het hebben van een Godsbeeld, toekomstbeeld, wereldbeeld en zelfbeeld. Bij 'toekomstbeeld' staat: 'Als ik naar mijn toekomst kijk voel ik vertrouwen. Ik zie een Weg vol aanwijzingen, oplossingen, uitdagingen en rustplaatsen. Ik heb er zin in!'
Daar móet ik even aan terug denken, nu ik gisteren in een soort van roman ben begonnen:

Het valt wat heftigheid betreft nog best mee. En toch doet het veel met me, het lukt me veel te goed om me in te leven en dat doet me meestal niet veel goed. Ik word er onrustig en angstig van en als ik niet oppas lijd mijn stemming er onder, optimist die ik ben! En nogmaals, dit boek valt nog mee! 

Daarom was ik zo blij dat ik dat hoofdstukje heb gelezen waar ik regelmatig aan terug denk. Dat kalmeert mijn gedachten, helpt me weer alles in het juiste perspectief te zien en te leven met hoop en goede verwachtingen. Ik moet afleren zo in de huid van een ander te kruipen en mezelf met anderen te vergelijken. Ik kan maar beter mezelf blijven en de weg gaan die God me wijst. Dat is al een hele kunst op zich en ik heb er mijn handen vol aan! Ik citeer alleen de twee wereldbeelden nog die Matthijs in zijn boek geeft:

1. Als ik naar de ander kijk voel ik enthousiasme. Ik zie iemand die heeft wat ik niet heb, en iemand die niet heeft wat ik wel heb. Alles is dus mogelijk.
2. Als ik in mijn agenda kijk zie ik mogelijkheden. Enorme mogelijkheden om te zaaien. Dank U Heer!

Dit helpt me enorm om me te beperken tot mijn leven, zonder de hele wereld op m'n nek te nemen en onder de grote druk daarvan te bezwijken! Misschien heb jij er ook iets aan. 

Ik hoop het.

Nu gauw zorgen dat mijn was niet weer nat word buiten in de regen...

´Villa Rosa´ van Nicky Pellegrino

Met de zomer in aantocht kreeg ik ineens zin om een ontspannende roman te lezen. En misschien wel meer dan 1. Ergens in een tijdschrift gaven mensen tips en ´Villa Rosa´ was er daar één van. Het klonk voor mij veelbelovend: 'Een mooi boek over vriendschap, gelardeerd met de heerlijkste culinaire beschrijvingen.' En dat allemaal in Londense en Italiaanse sferen. Nou, dat is niets teveel gezegd en dat vond ik er ook zo leuk aan!
De schrijfster kreeg eens een afwijzing op haar sollicitatie met de volgende inspirerende woorden:

Je tijd is beperkt, verspil die dus niet door het leven van iemand anders te leiden. Laat je niet insluiten door een dogma; dat is leven met de uitkomst van het denken van iemand anders. Laat je innerlijke stem niet overstemmen door de mening van iemand anders. En het belangrijkste: heb de moed om je hart en je intuïtie te volgen, want zij weten eigenlijk al wat jij echt wilt worden. De rest is onbelangrijk.

Vervolgens begon ze zichzelf allemaal vragen te stellen en langzaam maar zeker kreeg het verhaal van Babette en Alice steeds meer vorm en taal.
Het is vrij luchtig en beslist geen zware kost!

Echter één minpuntje, misschien ben ik de enige die daar moeilijk over doe... maar het gemak waarmee hoofdpersonen van de ene partner naar de andere gaan vind ik niet prettig. Er wordt niet ingegaan op de impact die dat heeft op je hart en leven. Ik heb daar behoorlijk moeite mee... in het 'echt' keuren we het af, maar moet het dan allemaal maar wel kunnen in een boek dat je leest? Of doe ik nu te ingewikkeld? Ik kan me zomaar voorstellen dat als je tientallen van dergelijke romans leest, je eigen fantasie een loopje met je gaat nemen. Nogmaals, misschien neem ik dit te serieus, maar ik zie en hoor om me heen van zoveel huwelijken die op een scheiding uitlopen. Dit kan er, naar mijn mening, geen goed aan doen.

Om toch nog even positief te eindigen, de schrijfster besteedt veel aandacht aan het bereiden van maaltijden en moestuinieren van de hoofdpersonen. Dat vind ik zo leuk, dan krijg ik zelf ook zin om lekker aan de slag te gaan!
Nog iets heel moois, Babette is al een oude vrouw en haar man gaat aan het begin van het boek erg achteruit. Hij zegt helemaal niets meer en zit maar in zijn stoel. Later pakt hij wel weer wat tuinwerkzaamheden op, maar helemaal de oude wordt hij niet meer. In het begin is Babette daar boos over en blijft gewoon haar ding doen. Maar later zoekt ze naar manieren om haar man te bereiken en liefde te geven, door extra lekker voor hem te koken, zoals ze dat vroeger zo vaak deed. En wat geniet hij daarvan. Dat was vertederend!

Een citaat:

Toen ze klaar was met haar werk in de tuin liep Babetta terug naar haar eigen huis. Daar moest ze de vloeren nog dweilen en de paden vegen. Maar eerst wilde ze iets lekkers klaarmaken voor Nunzio. Ze liep al dagen rond met dat idee. Ze had een paar oude hennen geslacht die allang geen eieren meer legden en hun botten pruttelden al uren in een kookpot op het fornuis. Toen ze met een houten lepel een beetje bouillon opschepte en die proefde, vroeg ze zich af of mensen net zo waren als bouillon: na verloop van tijd kwam de smaak van hun karakter vrij en werd sterker (...). Babetta had besloten haar man gerechten voor te zetten waar hij troost uit kon putten of die hem in elk geval plezier zouden doen. (...) Uitgebreid koken leek overdreven als ze maar met z'n tweeën waren. En Nunzio leek het niet uit te maken wat ze hem voorzette. Maar nu wilde Babetta iets bijzonders bereiden, een maaltijd om van te genieten en aan terug te denken... Ze wilde haar man met smaken uit zijn verleden proberen te herinneren aan de man die hij was geweest.

Maar goed... het boek is al uit en de zomervakantie is nog niet eens begonnen. Ik ben op zoek naar nog meer boeken dus. Hebben jullie tips?

Zegeningen van onze pelgrimstocht

We zouden Jezus zien!

Andere lichten verbleken

die we jarenlang graag zagen.

De zegeningen van onze pelgrimstocht verdwijnen;

We betreuren het niet,

want we gaan naar U.

Uit 'Hartstocht en Reinheid' van Elisabeth Elliot

The state of your home

Vandaag kom ik nog even terug op die ´houtduifjes´ die vanochtend zo gezellig bij me kwamen in de tuin. Ik twijfelde bij het schrijven van m´n blog, maar ik dacht, ze zijn bruin..dat moeten toch gewoon houtduiven zijn! Maar nee, het zijn tortelduiven!  

Op onze trouwdag kregen we een zelfgemaakt naambordje voor aan de buitendeur met daarop twee tortelduifjes (dat heb ik tenminste altijd gedacht, maar misschien waren dat wel houtduiven...). 

Ik schrijf er niet vaak over, maar wil het er eens over hebben.

Het gebeurt niet zo vaak meer dat we samen zijn. De kinderen worden groter en gaan nog later naar bed dan ik. K. werkt van 's ochtends vroeg en komt pas tegen half 7 thuis. En er zijn tijden dat hij tot laat in de avond over moet werken en dan ook nog op zaterdag. Het is dan altijd even een strijd bij mij van binnen. Zal ik het maar gewoon accepteren of zal ik eens lekker moeilijk gaan doen? Dat laatste probeer ik weleens, maar ik vind er eigenlijk niks aan. De sfeer in huis daalt aanzienlijk en het blijft me de hele lange ganse dag bezighouden. 

Alsof ik niks anders te doen heb!

Dus ga ik over op plan b. Als hij lange dagen maakt probeer ik een uitdaging te zoeken in zijn afwezig zijn en speur naar mogelijke positieve keerzijden. Één daarvan is dat ik met de kinderen veel vroeger kan eten en een langere avond heb, waar ik het nodige nog in kan doen. Een voorbeeld van een uitdaging is een bepaalde klus te klaren. Mijn vriendin haar man is nogal eens op reis en zij ging dan het schilderwerk binnen fixen en wilde dat af hebben voor hij terug kwam. Dat heeft me geïnspireerd...hoewel ik het 'gewone huishouden en normale leven draaiende houden' al uitdagend genoeg vind. 

. 

Ik zou nog allerlei dingen willen doen om het extra gezellig te maken als hij laat thuis is, maar in de praktijk is daar nog niet zoveel van terecht gekomen. 

Ik heb ook geleerd dat het belangrijk is om ook(!) de leuke dingen van de dag te vertellen in plaats van alleen maar de vervelende akkefietjes met de kinderen of hoe zwaar ik het wel niet heb gehad die dag. Dat klinkt logisch, maar vind ik soms best lastig. Als het tijd is om te gaan slapen ben ik moe en als ik héél moe ben dan ligt het negatieve denken op de loer.

Er is nog genoeg waar ik aan kan werken, aan uitdaging geen gebrek!

En als ik dan aan het begin van een nieuwe week 's ochtends in de tuin zit en twee tortelduifjes zie, dan zie ik dat als een knipoogje uit de hemel en ben ik me ineens weer bewust en ontzettend dankbaar voor de liefde van en in mijn leven!

Van de week las ik een stukje van Robert Service en daar sluit ik deze blog mee af:

Honger niet zoals die van de buik,

die gestild kan worden met bacon en bonen.

Maar de knagende honger van eenzame mannen

naar een thuis en alles waar dat voor staat.

Een plekje bij het vuur, 

ver van zorgen, 

slechts vier muren met een dak erop.

Maar o zo boordevol vreugde en gezelligheid,

en bekroond met de liefde van een vrouw.

Niet zo goed vandaag...

Het was een drukke dag. Ik deed boodschappen, bracht L naar een nichtje, ging naar een kringloopwinkel, deed nog meer boodschappen, en nog meer... probeerde het huis een beetje aan kant te krijgen wat niet lukte, een lekker maaltje te koken, al append met m'n moeder en een vriendin, S naar bed brengen en ondertussen de was wegwerken. 

Ik kreeg een prachtige kans om iets over deze goede vrijdag te zeggen, toen de buurman vroeg hoe het met me ging. Die kans greep ik met beide handen aan...maar ik begon er over dat ik de zon zo graag wil zien. Later kreeg ik nog een kans toen een andere buurman me vroeg of ik ook stickers had gekregen bij de kassa om de eieren te versieren. Nee zei ik... maar dat geeft niet, gelukkig gaat het daar niet om! En even later kregen we 5 velletjes stickers om onze eitjes straks mee te versieren.

Goede vrijdag.

Vandaag geen mooie woorden.

Vandaag geen stilte

Vandaag geen getuigenissen

Vandaag geen heilig avondmaal vieren

Vandaag geen...

Vandaag wel een terug grijpen naar een stukje dat ik van de week las en wat me erg raakte:

'Houd vast aan de liefde van God', en niet 'blijf God liefhebben'. Niemand is daartoe in staat. Wanneer je eenmaal de waarheid over de zondigheid van je eigen hart hebt begrepen, denk daar dan niet meer over na. Kijk juist naar de geweldige, onbegrensde grootheid van Gods liefde. Laten we voortgedreven worden, verder en verder richting de oceaan van de volheid van Gods liefde. En laten we ervoor waken dat iets ons uit die volheid weg zou lokken.' (Oswald Chambers in 'De liefde van God')

En dat doe ik nu.
Nu ik even helemaal alleen in de huiskamer zit, terwijl ik de wasmachine hoor draaien boven, wetend dat er een klein meisje ligt te slapen in haar bed, de anderen straks thuis verwachtend, een choco-eitje in m'n mond, uitziend naar een bakje koffie...
houd ik me vast aan de liefde van God.

Hun honger en dorst naar God is groot!

‘Ik herinner me dat mama altijd zei dat God de enige is die je aan het eind nog echt hebt. Ik ben nu in een stadium waar ik, in elke betekenis van het woord, mezelf heb overgegeven aan onze schepper omdat er letterlijk niemand anders was… en door God en door jullie gebeden heb ik me teder geborgen gevoeld in een vrije val.
Ik heb in het donker het licht gezien en ik heb geleerd dat je zelfs in de gevangenis vrij kunt zijn. Ik ben dankbaar. Ik heb gezien dat er goeds schuilt in elke situatie, soms moeten we er alleen naar zoeken. Ik bid elke dag dat jullie in ieder geval iets van nabijheid en ook van overgave aan God voelen, en er een band van liefde en steun tussen jullie gevormd is...´

Nog zo´n citaat, geschreven in gevangenschap. Één waar ik stil van wordt, wat m´n binnenste diep raakt. Ik wil jullie heel graag de hele bijbehorende blog laten lezen van Leenard Kanselaar. Wat een indrukwekkend getuigenis!

In mijn vorige blog beloofde ik een blog over Chinezen.

mijn naam in het Chinees

De komende tijd zullen er een paar keer per week twee Chinese jongens van 10 en 12 uit school naar ons toekomen. Het is de bedoeling dat we met elkaar optrekken en ze gewoon 'mee laten leven' met ons gezin. Het idee is dat ze op deze manier de Nederlandse taal goed onder de knie krijgen. Nu mankeert daar niet zo heel veel meer aan, deze jongens vertalen de preek elke zondag voor hun moeder in het Chinees! Maar net even voor een extra zetje. Onze kids konden niet wachten tot het helemaal zeker was en tot ze zouden komen. Inmiddels is de oudste al een paar keer geweest en komt morgen zijn broertje ook mee. Het is een drukke, gezellige boel, waar ik erg van geniet. Ze komen nog niet zo lang in onze gemeente en hun honger en dorst naar God is groot!

Vrijdagavond sprak ik een hele andere Chinese vrouw, die me vertelde dat zij en haar gezin bezig zijn met het huis dat grenst aan onze achtertuin. Dat zou ik echt heel erg leuk vinden! 

Zaterdagavond kregen we visite van een echtpaar. Hij Nederlands, Zij Chinees. Ze verwachten hun eerste kindje. Ik kreeg een mooie plant, nog vol met prachtige knoppen. 

Van de zendelinge waar ik al vaker iets over heb verteld, kreeg ik voor mijn verjaardag in oktober een heel oud boek. Het origineel van Hudson Taylor, in het engels. Zij heeft dit boek zelf toen zij nog maar net op het zendingsveld was, en dat is inmiddels ook al zo'n 60 jaar geleden, gelezen, zich erdoorheen geworsteld. Nu ben ik in dit boek begonnen. Het voelt als een heel kostbaar bezit.

Ik kan niet anders dan de diepe liefde van God ervaren voor Chinezen!

Nog een krabbel

Oeps, opletten mama!! 

Hoewel het maar een klein plukje lijkt, kun je het resultaat wel zien!;)

Gisteren scheen de zon zo heerlijk en waren we naar de kinderboerderij geweest. We fietsen dan altijd langs een tuincentrum. Ik kon het niet laten en heb een paar takken met katjes gekocht.

En vandaag: eindelijk hebben we gemberkoekmannetjes gebakken. 

En gemberkoekbeertjes, sterren, tractors, konijnen, paraplu's, eendjes en nog meer!

Verbeeldingskracht

Wat verlang ik naar de zon! Het warme licht maakt me blij. En als de zon zich even laat zien, dan laat ik mezelf ook zien, ga ik na het boodschappen doen, even op het stoepje zitten!

De zon is fijn, maar de maan is ook prachtig! Hij scheen zo mooi in onze slaapkamer toen ik nog even de was vouwde. Het doet me nu denken aan een citaat uit het dagboek van Oswald Chambers, ik schreef het van de week nog in een schrift op:

'Als wij kinderen van God zijn, bezitten wij in de natuur een geweldige schat. In elke wind die waait, in elke nacht en dag van het jaar, in elk teken van de lucht, in elk bloeien en verwelken op de aarde komt God werkelijk tot ons, als wij maar ons weggekwijnde voorstellingsvermogen willen gebruiken om het in te zien.'

Dit is het schrift waar in ik het schreef. 

Dat heb ik weer opgeduikeld en in ere hersteld. 

Ik gebruik het om mooie citaten in te schrijven, waar ik rustig van wordt.

Bijvoorbeeld deze:

Ik weet niet hoe het bij jou gaat, 

maar mijn verbeeldingskracht gebruik ik veel te vaak 

met me voor te stellen wat er allemaal wel niet mis kan gaan. 

En ik zou me zo voor kunnen stellen dat dat niet de oorspronkelijke bedoeling is geweest.

Fijne woensdagmiddag!

'Vreemdeling in het paradijs' van Henri Nouwen

'De grootste, best verborgen illusie is misschien wel geweest dat ik na zeven maanden trappistenleven een ander mens zou zijn, meer geïntegreerd, spiritueler, deugdzamer, meedogender, zachtmoediger, blijer, en met meer begrip. Ergens had ik verwacht dat mijn rusteloosheid in rust zou veranderen, mijn spanningen in een verstilde levenswijze en al mijn halfslachtigheid en twijfel in een volledig gericht-zijn op God.
Dat is allemaal niet gebeurd. Als ik me over mijn zeven maanden in het klooster de vraag zou stellen: 'Heeft het gewerkt, heb ik mijn problemen opgelost?', dan zou het antwoord eenvoudig zijn: 'Het heeft niet gewerkt, het heeft mijn problemen niet opgelost.' En ik weet dat een jaar, of twee jaar, of zelfs een heel leven als trappist ook niet 'gewerkt' zou hebben. Want een klooster wordt niet gebouwd om problemen op te lossen, maar om God midden in de problemen te loven.'

Aldus Henri Nouwen in het nawoord van zijn boek 'Vreemdeling in het paradijs', een dagboek van zijn verblijf van 7 maanden in een trappistenklooster. Henri Nouwen schrijft heel open en eenvoudig over zijn innerlijke strijd, worsteling en verlangens. Dat maakt dat dit boek zo fijn leest. Het is de tweede keer dat ik het uit heb gelezen. Ik denk dat het een iets minder bekend boek van hem is, daarom wil ik het je aanbevelen.
Nog een citaat:

'Toen ik nog heel jong was heeft mijn moeder mij een eenvoudig gebed geleerd: 'Alles voor U, lieve Jezus.' Dat is een eenvoudig gebed, maar het is erg moeilijk te verwezenlijken. Ik heb ontdekt dat mijn leven eigenlijk meer op het volgende gebed leek: 'Laten we delen, Jezus, een deel voor u en een deel voor mij.'  

 

Het gebed om een zakdoek

Prachtige foto op Pinterest

Elke avond is er in een van de vele kerken die onze wijk rijk is drie kwartier tijd voor gebed. Wel erg kort, maar het is maar een richtlijn, het mag ook langer. Gisteren stapte ik het gebouw binnen van een spaan sprekende gemeente. We hebben er jaren tegenover gewoond, maar was er nog nooit binnen geweest. Het was een fijn uur, ik voelde me er thuis en keek nieuwsgierig naar m'n nieuw gevonden broeders en zusters. Veel gezongen en er werd hartstochtelijk gebeden voor een opwekking in onze stad, land, wereld. Ik was er erg blij mee. Er word al zo lang gebeden voor de mensen die Jezus nog niet kennen. Zou God dan al die gebeden maar zomaar naast zich neer leggen en er niks mee doen? Dat kan ik me niet voorstellen. 

Vanochtend las ik een mooi stukje uit een boekje van Corrie ten Boom, ook over gebed:

'Ik vertel altijd graag van een ervaring die ik heb gehad toen ik een gevangene was. Ik was verkouden en had geen zakdoek. Ik vertelde het aan mijn zuster Betsie, en die zei: "Bid dan om een zakdoek". Ik begon te lachen. Betsie bad: "Vader, ik bid U in Jezus' naam dat U Corrie een zakdoek geeft, want ze is verkouden." Even later hoorde ik mijn naam roepen. Ik ging naar het venster, waar ik een vriendin van me zag, die ook een gevangene was en in het hospitaal werkte. "Hier", zei ze, "pak aan, ik breng je een cadeautje." Ik opende het pakje en het was een zakdoek! "Hoe wist je dat ik een zakdoek nodig had? Wist je dat ik verkouden was?" "Nee", zei ze, "ik naaide zakdoeken van een oud stuk laken, en toen was er een stem in mijn hart die zei, "Breng een zakdoek naar Corrie ten Boom".

Kunt u begrijpen, wat op zo'n ogenblik een dakdoekje me zei? Dat zakdoekje, gemaakt van een oud stuk laken, was een boodschap uit de hemel  voor mij. Het vertelde me dat er een hemelse Vader is, die het hoort als er op de kleine planeet aarde een van Zijn kinderen bidt om een onmogelijk klein ding: een zakdoek. En die hemelse Vader zegt tegen een van Zijn andere kinderen, "Breng een zakdoek aan Corrie ten Boom". Is dat niet heerlijk? Dat is iets van wat Paulus noemde 'de dwaasheid Gods', die zoveel wijzer is dan de wijsheid van de mensen.

Verhoort God al onze gebeden? Wel dikwijls, maar niet altijd. Waarom? Omdat Hij weet wat wij niet weten. Hij weet alles. Als we in de hemel komen zullen we God danken voor alle verhoorde gebeden en Hem misschien nog meer danken voor alle onverhoorde gebeden. Want dan zien we alles vanuit Gods gezichtshoek. Dan zullen we zien dat God nooit fouten maakte. 

´Binnen geroepen´ Henri Nouwen

Het is me weer niet gelukt om maar met één boek tegelijk bezig te zijn. Toch heb ik er wel een soort van systeempje ingebracht. Overdag lees ik alleen het boek dat beneden ligt en ´s avonds het boek of de boeken die boven liggen. En zo probeer ik ook een beetje invloed uit te oefenen op wat ik net voor het slapen binnen krijg. ´Binnen geroepen´ is zo´n boek dat je goed kunt lezen in bed.

Pinterest

Als iemand er goed in is om niet naar zichzelf te luisteren, maar tegen zichzelf te praten, dan is het Henri Nouwen! Elk hoofdstuk is een stukje wat hij tegen zichzelf zegt. Tegelijk zijn het onderwerpen waar iedereen zich wel min of meer in kan herkennen. Dat maakt dat je beseft dat je niet enige bent die kan worstelen met onzekerheid en angst. De gedachte die door het hele boekje heenloopt als een rode draad is dat God je diep bemind en zal geven wat je nodig hebt! Een heel mooie gedachte vind ik!

Pinterest

Een citaat waarin ik mezelf herken. In de loop der jaren leer ik het steeds beter. Dit is een prettig stukje met een mooi voorbeeld om het weer eens scherp voor ogen te hebben:

'Je moet voor jezelf helder maken wie je toegang wilt geven tot je innerlijk leven en wanneer. Jarenlang heb je anderen bij je in en uit laten lopen al naar gelang zij dat wensten en nodig hadden. Op die manier was je niet langer baas in eigen huis, en je voelde je in toenemende mate gebruikt. En daardoor werd je gauw moe, geïrriteerd, boos en lichtgeraakt.
Stel je een middeleeuws kasteel voor, met een slotgracht. Je kunt alleen via de ophaalbrug het kasteel binnen. De kasteelheer moet kunnen beslissen wanneer de brug opgehaald en neergelaten wordt. Als hij dat niet kan, wordt hij mogelijk het slachtoffer van vijanden, vreemde snoeshanen en zwervers. Hij blijft zich onveilig voelen in zijn eigen kasteel.
Het is belangrijk voor je om je ophaalbrug onder controle te houden. Je moet van tijd tot tijd je brug ophalen en de gelegenheid hebben om alleen te zijn of alleen met mensen die je na staan. Laat het nooit zover komen dat je publiek domein wordt, waar iedereen naar believen in en uit kan lopen. Je denkt misschien dat je edelmoedig bent als je iedereen maar laat komen en gaan. Het kost je evenwel je ziel, dat zul je spoedig merken.
Als je zelf de beschikking houdt over je ophaalbrug, zul je nieuwe vreugde en vrede in je hart vinden, en in staat zijn die met anderen te delen.'

 

Pinterest

´Vrouwen van ver, vrouwen in mijn hart´ van Carla van Weelie

Al struinend door de bibliotheek viel mijn oog op dit boek. Ik pakte het verrast op, met sommige boeken heb je meteen ´een klik´ en wéét je, nog voordat je er iets van gelezen hebt, dat het een boek is dat je moet lezen! 

Het is een heftig boek. Al lezend reis ik naar Liberia, Nicaraqua, Georgiè, Armeniè, Albaniè, Kenia, Ethiopiè, Kenia, Afghanistan, Oeganda, Zuid-Afrika, Rwanda, Nepal, Bolivia, Rusland, Thailand, Israël, Myanmar, Irak, Zuid-Soedan, Kongo, India en Indonesië. En al lezend ontmoet ik vrouwen en meisjes die moeten vechten om te (over)leven.
De meest schrijnende situaties, het lukt me niet om alle verhalen met droge ogen te lezen.
Gebeuren deze dingen echt op dit moment?

Twee citaten:

'En dan zie ik ineens een baby, gewikkeld in doeken. Aan de rozige kleding te zien denk ik dat het een meisje is. Ze ligt alleen te slapen op de stoep voor een lantaarnpaal, die op een rare manier toch een beetje bescherming in de rug lijkt te geven. Het oorverdovende verkeer raast voorbij, maar lijkt haar niet te storen. Naast haar staat een ijzeren bakje voor bedelgeld, er liggen een paar briefjes in met een waarde van een paar eurocent. Voor haar ligt een kleurige plastic rammelaar die meteen schreeuwerig de aandacht vraagt. (...) De eenzaamheid en de kwetsbaarheid van het kleine meisje daar op de stoep grijpen me aan. Ik kan er niet zomaar langslopen en eraan voorbijgaan. Ik treuzel wat en voel me verdrietig worden. Ik heb het gevoel dat ik even op haar moet passen. In neem plaats op een randje van een vensterbank, een paar meter verderop. Een halfuur zit ik naar dit kleine meisje zonder naam te kijken. Haar kwetsbaarheid, het gevaar, de eenzaamheid, het grijpt me naar de keel. Op de heenweg naar het restaurant heb ik haar al gezien, toen zat haar moeder naast haar. Ze rammelde met haar bedelbakje naar iedere voorbijganger. Ze is nu in geen velden of wegen te bekennen. De straten zijn gevaarlijk hier. Wat beweegt een moeder om haar kind zo alleen achter te laten? Ze moet toch weten dat misbruik en kinderhandel van de allerkleinsten aan de orde van de dag zijn. Scharrelt ze intussen ergens eten bij elkaar? Verkoopt ze haar lichaam aan een toerist? Of heeft ze de moed opgegeven en hoopt ze dat een ander zich ontfermt over haar kindje als het zo wakker wordt en gaat huilen? De zwerfjochies komen langs en storten zich enthousiast op haar bedelbakje. Vechtend lopen ze verder, de schamele buit verdelend onder luid triomfgeroep. Het naamloze meisje keuren ze geen blik waardig. Behalve ik heeft niemand iets gemerkt.'

 

'G. leeft elke dag met het onvoorstelbaar grote verdriet en gemis van haar dochtertje, dat op haar twaalfde jaar ontvoerd werd door rebellen. Dat is nu twee jaar geleden. E. heet ze, 'hoop' betekent dat. En dat is wat G. op de been houdt, de hoop en het geloof dat God wonderen kan verrichten en haar dochtertje weer bij haar terug kan brengen. Ze heeft geen wraakgevoelens. Alles zal goed zijn, als E. maar terugkomt. Met een zachte stem en tranen in haar ogen vertelt ze: 'Iedereen in Kongo weet wat ontvoering betekent.' Iedereen in Kongo wel, maar ik kan er alleen maar naar raden. Op mijn verzoek legt ze het me uit. 'Dat betekent dat zij dezelfde dag nog aan een van de ontvoerders is gegeven als seksslavin. Dat ze waarschijnlijk elke dag door meerdere mannen verkracht wordt. Dat ze aan een boom gebonden in de openlucht in het oerwoud leeft, met een zweep geslagen wordt als ze niet lief genoeg is, vodden aan haar lijf heeft, te weinig te eten krijgt en waarschijnlijk ziek is.'  

Later krijgt Carla een mailtje met het ongelofelijke nieuws dat het leger een groep rebellen heeft opgepakt en tientallen kinderen heeft bevrijdt, waaronder E. Ze heeft een lange weg te gaan en de vraag is of het haar lukt om alles te verwerken en een 'gewoon' leven op te pakken.

Carla schrijft op een heel prettige, niet op sensatie-beluste, eerlijke, eigen manier, waardoor je een blik kunt werpen op haar mooie hart voor dit werk en voor deze mensen. Dwars door de grote tragedies die onder je aandacht worden gebracht, schittert toch af en toe hoop door.

Terwijl ik dit boek lees, begin ik met andere ogen naar mijn dochters te kijken. Ben ik zo ontzettend dankbaar dat we ze tot op zekere hoogte en in zekere zin kunnen geven wat ze nodig hebben en vaak meer dan dat. Het geeft me zoveel vreugde om leuke dingen met ze te doen!

Nog één stukje

Wat kun je door het lezen van alles en nog wat bemoedigd worden! Ik wil graag het een en ander met jullie delen, in de hoop dat het je ook bemoedigen zal.

Het eerste stukje las ik in een artikel in het blad 'Vrij-zijn', je kunt het hier gratis aanvragen.
Het is een stukje uit een nieuw boek van Aukje en Wilkin v.d. Kamp: 'U bent altijd bij mij'.

'De herder weet dat er lammetjes zullen sterven bij de geboorte. Maar ook sommige moederschapen sterven als zij hun jong ter wereld brengen. Zonder adoptiemoeder zal een moederloos lam het niet redden. Daarom legt de schaapherder zo'n lammetje bij een moederschaap dat net zelf haar eigen jong verloren heeft. Zo'n lammetje wordt een 'leplam' genoemd. Er is echter een probleem: geen enkel moederschaap zal een leplam - dat niet van haarzelf is - accepteren. Daarom vilt de schaapherder het gestorven lam van het moederschaap en hult het leplam in de huid van het dode lam om het bij de adoptiemoeder te plaatsen. Als het moederschaap de huid van het lam dat zij ter wereld bracht ruikt, zal zij het leplam aannemen, voeden en grootbrengen als haar eigen.
Misschien had Paulus zo'n moederschaap voor ogen toen hij zei dat je, als jij in Christus gedoopt bent, je met Christus bekleed hebt en dat God jou in Christus heeft aangenomen als Zijn geliefde kind (Galaten 3:27). Bekleed met het Lam kijkt God nu met ogen vol van liefde naar jou. Hij heeft jou in Zijn armen geborgen. Hij heeft onverdeelde aandacht voor jou. Hij hoort je stem en luistert naar jou. Jij bent Zijn prachtigste kind. Laat de liefde van de Goede Herder je angst wegnemen, zodat je rust vindt in het offer dat Hij bracht.'

 

In hetzelfde blad staat een korte beschrijving van een cd die je hier kunt bestellen met een preek. Er staat bij:

'Als het leven een groot schaakspel is en je het gevoel hebt dat de omstandigheden of zelfs de tegenstander je schaakmat heeft gezet, dan laat Wilkin je zien dat je nooit moet opgeven omdat de Koning altijd nog een zet kan doen! Een inspirerende boodschap die je het onmogelijke van de Koning der koningen zal doen verwachten.'

 

'De Koning kan nog een zet doen!' Over dit ene zinnetje kan ik heerlijk lang nadenken. Nooit zal in een schaakspel de koning nog een zet doen als je schaakmat bent. Maar Koning Jezus deed het wel!

Nog één stukje van Henri Nouwen, uit zijn boek 'Binnen geroepen'. Wat heb ik vaak gedacht: 'oh, ik ben weer hélemaal terug bij af'. In de loop der jaren heb ik geleerd dat dat niet waar is en je na een terugslag, altijd weer verder kunt gaan waar je was gebleven. Mooi om dat dan in dit stukje bevestigd te zien.

'Wanhoop niet, wanneer plotseling alles uit je handen lijkt te vallen wat je dacht te hebben gewonnen. Genezing is niet een rechte weg. Wees voorbereid op inzinkingen en terugslagen. Zeg niet tegen jezelf: 'Nu is alles verloren. Ik moet helemaal opnieuw beginnen.' Dat is niet waar. Wat je gewonnen had, blijft gewonnen.
Soms komen vele kleine dingen bij elkaar en verlies je een ogenblik grond onder je voeten. Vermoeidheid, een opmerking die koel aandoet, het onvermogen van iemand om jou goed te verstaan, vergeetachtigheid van iemand die dat niet kwaad bedoelde, maar het voelt aan als een afwijzing - als al die kleine dingen bij elkaar komen, kunnen ze jou het gevoel geven dat je weer helemaal terug bij af bent. Probeer het je eerder voor te stellen alsof je even langs de kant van de weg terechtgekomen bent. Als je de weg weer opzoekt, kom je terug op het punt waar je hem verlaten hebt, niet waar je begon.
Het is belangrijk niet lang stil te staan bij die kleine momenten waarop je voortgang even onderbroken wordt. Probeer terug te keren naar die stevige vaste plek in je, meteen. Anders gaan deze momenten verbindingen aan met andere momenten, en worden ze sterk genoeg om je ver van de weg af te sleuren. Probeer alert te blijven op ogenschijnlijk onschuldige dingen die je afleiden. Het is makkelijker om naar de weg terug te keren vanaf de berm, dan wanneer je weggezogen bent in een moeras daar in de buurt.
Wat er ook gebeurt, blijf erop vertrouwen dat God bij je is, en dat God je reisgenoten heeft gegeven. Keer steeds terug op de weg die naar vrijheid leidt.'