Miss Beauty (5)

Miss Beauty zou zo graag mooi kunnen willen bidden. 

Met goede volzinnen haar hart uit kunnen storten, 

zonder daar al te lang over na te hoeven denken. 

Niet persé voor het mooi, 

maar om het allemaal helder voor zichzelf te hebben. 

Orde in haar hoofd en in haar hart. 

Maar vaak is bidden een worsteling voor me. Ik kom niet uit m'n woorden, haspel maar wat, krijg het niet op een rijtje, neem soms genoegen met een zucht, soms met een traan. Vooral als ik alleen ben. En helemaal als ik in bed lig. Zachtjes fluister ik de naam van Jezus om niet lang daarna in slaap te vallen.

Als ik iemand beloof om voor een situatie te bidden, denk ik er vaak achteraan 'maar verwacht er maar niet te veel van, ik weet echt niet hoe...' Wat zou ik graag écht in de bres willen springen voor de mensen die me lief zijn en gebed nodig hebben voor hun leven en hun werk. Wat zou ik graag willen geloven dat mijn gebed er toe doet!

Nu heb ik een heel klein schrijfboekje erbij gepakt. En elke avond voor ik mijn ogen dicht doe, schrijf ik daar een paar zinnen in. Zo recht, puur uit mijn hart. Die paar zinnen helpen me om daarna even mijn hart uit te storten en nog wat dingen te bespreken. Om bij God te komen, zoals ik ben. En ik ben God zo dankbaar, dat Hij juist op die gebeden antwoord, meestal door het stukje dat aan de beurt is om te lezen! Soms lees ik dan letterlijk de woorden die ik zelf gebruikt had. 

Dat bemoedigt me heel erg.

M'n gebedsleven is op deze manier een geloofsuitdaging geworden.

Om niet op mijn gebed te vertrouwen.

Maar alleen op mijn God.

Ik las het ergens en wil het nooit vergeten:

De kracht van het gebed ligt niet bij degene die bid,
de kracht van het gebed ligt bij God.

Rustig slapen

Van de week lag ik 's nachts wakker en voelde me bang.
Wat gaan we nog meemaken in de toekomst?
In de stilte van de nacht kwam een zachte stem in mijn hart die zei:

'Weet je wat er in de toekomst gaat gebeuren?

Je zult Mij zien, oog in oog!!

En Ik zal alle tranen van je ogen wissen!'

Toen kon ik weer rustig verder slapen.

Nog een krabbeltje

Gisteren ging ik samen met Mar winkelen. Volgende week wordt ze 13 en we kochten een leuk, zwart jurkje en we aten ergens een broodje, zo gezellig en ook goed om eens even samen te kunnen kletsen! 

Op de heenweg zagen we de ravage die de storm had aan gericht, zo bizar! Er stonden 3 brandweerwagens, ik dacht dat ze kerstbomen gingen verbranden ofzo... 

Een nieuw jaarthema

Ja, daar zit ik al een poosje over na te denken.
Onbevangen op weg gaan
Onverdeelde aandacht
Radicaal
Allemaal thema´s waar ik aan gedacht heb. Maar nu ben ik er uit. Ik zocht iets waar ik bij het horen van die woorden alleen al, enthousiast zou worden. Laat ik er maar niet langer doekjes om winden:

Dansen op het ritme van de Heilige Geest

Misschien klinkt het je een tikje vreemd of typisch in de oren, maar laat ik er een beetje bij vertellen wat ik er onder versta en hoe ik er aan ben gekomen.

In het boekje 'Recht uit je ziel' van Larry Crab staan heel veel mooie, waardevolle dingen. Het 'dansen' of  'bewegen' met het ritme van de Geest is een rode draad door het hele boek. Nu vind ik eigenlijk niet zo heel leuk om deze woorden een soort van af te pakken. Maar al lezend kwam ik er achter dat het eigenlijk van Augustinus vandaan komt. Vergeef me, ik weet niet zoveel van deze beste man af, maar mijn interesse is gewekt en ik heb 'Belijdenissen van Augustinus' bij de bieb gereserveerd. Nog niet met de overtuiging dat ik het helemaal uit ga lezen, het lijkt me pittig.

Maar kom, lees even met me mee:

'Mijn hevigste strijd komt van mijn zonden. Ik zal die afschuwelijke waarheid niet voor mijzelf of voor andere mensen verbergen. Ik zal mijn schande niet verstoppen achter mijn prestigieuze positie, mijn intellectuele talent of mijn grote invloed. Ik ben wat ik ben, een miserabele, perverse, hulpeloze morele mislukking'
Maar het verhaal van de duistere eerlijkheid wordt verteld als inleiding op het verhaal van de heldere genade...
'Op een dag werd ik gewekt door de klanken van hemelse muziek. Ik werd vervuld met de vreugde waar ik overal naar had gezocht, behalve bij God. En het was deze soevereine vreugde die mij uit de wereld van pijn verhief en in het universum van de genade bracht. Voor die tijd liep ik in de pas met de meedogenloze herrie uit de hel. Nu merkte ik hoe ik danste op het ritme van de Drie-eenheid.'

Het zal een levenslange dans worden, die doorgaat over de grenzen van dood en tijd heen! Er is nog veel te leren. Het lukt me nog niet goed om precies heel duidelijk en praktisch te vertellen wat het nou inhoudt, het zit meer in m'n hart... Kunnen jullie een poging wagen? Waar denk je aan als je deze woorden leest? En... dans je mee?

Een laatste krabbel

Dit is de laatste blog van 2014. Ik wil iedereen heel hartelijke bedanken voor alle reakties op welke manier dan ook. Dat is heel waardevol! Ik zie uit naar het nieuwe jaar. En wens jullie allemaal een jaar toe waarin je je meer en meer bewust zal worden van de aanwezigheid van God en Hem beter zult leren kennen, dat Zijn vreugde je kracht zal zijn en je voorzichtig stapje voor stapje ook mee gaat dansen in Zijn ritme! Dat zijn liefde je zal vullen en zijn vrede over je mag heersen!

Vandaag ga ik geen oliebollen bakken. Maar wel kaneelbroodjes en caramelkoek, te lekker gewoon!

Mogelijkheden

Een mooi citaat:

'Een poosje geleden kreeg ik een brief van een man, waarin hij mij in niet mis te verstane bewoordingen vertelde dat ik er maar eens een poosje tussenuit moest om met God alleen te kunnen zijn. Hij was bang dat ik overspannen zou raken als ik dat niet zou doen. En toen ik mijn huisarts vertelde dat ik zo moe was, zei ze dat ik depressief was en gaf ze me een recept voor een antidepressivum. Maar ik weet het niet. Alles wat ik meemaak, zelfs het in de put zitten, zie ik als een mogelijkheid om God beter te leren kennen, niet als een probleem dat met een geestelijke retraite of een pil moet worden opgelost.' (Larry Crabb in  'Recht uit je ziel')

Wat een uitdaging klinkt hier doorheen! Een die het waard is ook. We lijken God niet nodig te hebben, omdat overal wel een (surrogaat)oplossing voor te vinden is. Ondertussen lopen we de kans mis, om onze Schepper beter te leren kennen. Zonde! Tot in de diepste betekenis van het woord.

Zelf kan ik er ook wat van. Daarom ben ik blij met wat ik las. Niet denken in termen van 'problemen die (liefst zo snel mogelijk) opgelost moeten worden, maar in termen van 'mogelijkheden om God beter te leren kennen'.
Zo wil ik graag aan een nieuw jaar beginnen.

Zomaar een krabbel

Morgen hebben we 22 jaar verkering! We waren allebei 16 jaar. 

Wat hebben we veel van God ontvangen door mooie en moeilijke tijden heen.

Elk jaar proberen we dat op de één of andere manier wel te vieren. 

Morgen ook, 

we hebben er zin in. 

En de kids ook!

Nog een citaat:

'Mijn vader vertelde mij eens dat hij dankbaar was voor de mogelijkheid om Gods Woord te geloven terwijl niets van wat hij voelde of zag hem steunde in dat geloof. Hij had na een openhart-operatie net een lijdensweg van tien dagen achter de rug.
Onderweg van het ziekenhuis naar huis zei hij: 'Er zijn op die afschuwelijke dagen heel wat goede vrienden op bezoek geweest, maar God heb ik niet gezien. Degene die ik het meest nodig had, kwam niet opdagen. Toen ik daar in dat ziekenhuisbed lag, heb ik zelfs niet één keer gevoeld dat Hij bij mij was.'
En toen hoorde ik hoe zijn stem stokte:
'Te bedenken dat Hij erop vertrouwde dat ik in Zijn aanwezigheid zou geloven gewoon omdat Hij gezegd heeft er te zullen zijn, zonder me enig ander bewijs te hoeven geven - ik ben toch zo dankbaar!' '(Recht uit je ziel' van Larry Crabb)

Ik wacht op de vrede

Aan de volgende stiltetip ben ik niet begonnen.

Het was ´de kunst van het ophouden´.

Ik vind het wel heel leuk dat dit boekje juist zo mooi aansluit op de boeken die ik eerder dit jaar gelezen heb over Benedictijnse leefregels. Een kleine verassing, want ik wist het niet.

Ondertussen ben ik mijn zintuigen wel aan het trainen. Zo rook ik allerlei etensgeuren, toen ik om 17.00 uur nog even met S de hertjes oud brood ging geven en door de straten van de stad fietste. Misschien een beetje een raar tijdstip om zo in het donker met je peuter op stap te gaan. Maar we deden het vorige week ook en het was eigenlijk extra leuk! Maar vandaag deed ik het omdat de grote meiden naar ´home alone´ keken. Het lukt me niet om S dan bij de tv weg te houden, ze kijkt er ook graag naar. Dus zo maar opgelost.

Verder keek ik even diep in de ogen van mijn kind, voelde ik de kou na een rondje hardlopen pas goed toen ik weer binnen was, geniet ik elke keer weer met volle teugen van een kop koffie en hoorde S achterop de fiets haar (eerste?)zelf verzonnen liedje zingen: 'Daniël zit in de leeuwenkuil. God gaat hem helpeeeeen.' Prachtig!!

Verder... lees ik mijn Bijbel deze dagen wel, maar is m'n hoofd nog zo vol en moet er nog zoveel gebeuren, ik wacht op de vrede die alle verstand te boven gaat en die je met nog geen 1000 stiltetips kunt bereiken. 

Vandaag is de opdracht om te stoppen met multitasken. Hoe me dat afgaat lees je morgen!

Zomaar een krabbel

Als ik de was vouw boven, speelt S lekker met de lego. Dit doet ze sinds kort. Ze heeft nu door wat ze er mee kan!

Gisteren even de tijd genomen om ons kerstboompje neer te zetten. L en S mochten 'm samen versieren. Met nog wat andere leuke lichtjes in huis is het best gezellig als het zo vroeg donker is.

Ledigheid...

Ik lag 's ochtends in bed en was al een poosje wakker. Had nog niet zoveel zin om uit bed te gaan. Maar hoe langer ik in bed lag, hoe negatiever mijn gedachten werden. Over mezelf, over anderen. Zou dat bedoeld worden met de tekst 'Ledigheid is de duivels oor kussen'?? Ik zou het zomaar geloven. En dat terwijl de volgende opdracht was om eens een dagje te turven bij elke veroordelende gedachte. Om die 's avonds bij God te brengen. Ik koos er meteen voor om maar helemaal niet af te turven, het zou weleens een hele lange lijst kunnen worden, maar om het meteen maar bij God te brengen en dat was een goed besluit!

Ooit ergens in mijn geloofsleven heb ik de keus gemaakt om niet meer te oordelen. Anderen niet, maar ook mezelf niet meer. Dat lukt met veel vallen en opstaan, maar vooral door de hulp van de Heilige Geest. Ik merkte dat bij een eerste opwelling diep in mijn hart, om iets te gaan doen, er soms wel 20 onzuivere bijbedoelingen bij me opkwamen. Ik denk dat dit een van de tactieken van de duivel is om iets goeds wat God door ons heen wil en kan doen, tegen te houden. Het twintigste vers uit 1 Johannes 3 speelt voor mij (nog steeds) een belangrijke rol in de keuze om al die 'stemmen' tot zwijgen te brengen en ervoor te kiezen het goede te doen:

Dat, indien ons hart (ons) veroordeelt, 

God meerder is dan ons hart 

en kennis heeft van alle dingen.

Ik heb de volgende stiltetip daarom voor mezelf wat aangepast. Halverwege de ochtend las ik de dagtekst en vond het zo mooi, dat ik er voor koos om dit voor ogen te houden. 

En Hij heeft u, 

toen u dood was in de overtredingen en het onbesneden zijn van uw vlees, 

samen met Hem levend gemaakt door u al uw overtredingen te vergeven, 

en het handschrift dat tegen ons getuigde, uit te wissen. 

Dit handschrift was met zijn bepalingen tegen ons gericht, 

en Hij heeft dat uit het midden weggenomen door het aan het kruis te nagelen. 

Hij heeft de overheden en de machten ontwapend, die openlijk te schande gemaakt 

en daardoor over hen getriomfeerd. 

Kolosenzen 2: 14-15

Wanneer ik dit voor ogen houd, voor mezelf, wordt het al een stuk makkelijker om ook niet over anderen te oordelen. En dat geeft heel veel rust!

Zomaar een krabbel

Wanneer ik 's avonds eten ga koken, is dat ook het tijdstip waarop mijn peutertje het liefst lekker op schoot wil zitten en aandacht wil. Omdat ze 's middags niet meer slaapt, is dit het moment dat ze moe wordt. Soms is er een grote broer of zus die haar wil voorlezen, maar dat is ook niet altijd zo. Van de week kwam ze in de keuken terwijl ik met het eten bezig was en zei ze heel zielig: 'niemand wil met me spelen!' Ik heb haar toen lekker bij me in de keuken 'geïnstalleerd' en ze vond het helemaal heerlijk!

Op haar tafeltje heb ik wat gekleurde lampjes gelegd, 

het nodigt haar uit om daar lekker bezig te zijn.

We zijn wat aan het oefenen met de tulband, ik gebruikte hem nooit, omdat ik dacht dat het toch niet zou lukken de cake er mooi uit te krijgen, maar het lukt best goed! 

Niet te pruimen!

Het boekje met de stiltetips vind ik erg leuk om te lezen en te doen.
Mijn hoofd is op het moment tot vervelends toe gevuld met gedachten.
Wat ik mooi vind is dat wanneer ik met zo'n boekje bezig bent, God me daarin ook bevestigd bij het lezen van de Bijbel.

Gisteren was het thema 'grenzen'. Dat is een lastige. Door de jaren heen heb ik inmiddels wel geleerd om nee te zeggen als dat nodig is en zelfs ook als het niet nodig is. Maar in de opvoeding laat ik nog wel eens een steekje vallen wat dat betreft. Mijn ja is niet altijd ja en mijn nee is niet altijd nee. Natuurlijk helemaal niet goed en de vruchten die je er van plukt zijn niet te pruimen!

Heel goed dus om weer eens met mijn neus op de feiten gedrukt te worden.
Ik kan eindeloos boos worden en duidelijk maken hoe ik het hebben wil, zonder daar consequenties aan te verbinden. Ik denk dan, dat snappen ze wel, ze zullen het nu wel niet meer doen. Maar niets is minder waar.

Nu sta ik weer op scherp en volgen er wel consequenties op het zomaar een grote reep hazelnootchocolade weg maaien uit de kast of op het eindeloos doorgaan met huilen omdat je een broek aan hebt en liever een rok had gewild, of op het nalaten van taken.

Welke consequenties erop moeten volgen vind ik ook altijd heel lastig om te bedenken! Maar deze heb ik alvast bedacht:
- extra taak
- huilen op de gang
- zakgeld inhouden
- mobiel inleveren
- naar je kamer

Waarom ik er ook niet zo goed in ben is, omdat ik het ook gewoon helemaal niet leuk vind! Maar ja, het wordt er niet leuker op als ik niet consequent ben.

Ik lees in Ezechiël iets over hoe God hierin staat. Ik wist dat al wel, maar kan er toch weer even wat van leren, nu ik dit juist nu onder ogen krijg.

'En zij zullen weten, dat Ik, de HEERE, niet zonder grond gezegd heb hun dit onheil te zullen aandoen.'  Ezechiël 6:10

Gods ja is ja en zijn nee is nee. En hij kastijdt niet voor niets en is daar heel duidelijk in. Dat is iets waar ik op moet letten, dat ik uitleg waarom iets niet kan. In een beginstadium lukt het beter om dat met liefde en geduld te doen en is bovendien de kans groter dat er geen consequenties hoeven te volgen, dan wanneer ik het te ver laat gaan en ik over mijn grenzen heen laat lopen en té boos ben voor woorden.

Vind jij het lastig om grenzen te stellen?
Niet om te vergelijken hoor, wellicht kan ik iets van je leren:)

Zegeningen tellen

Het gebeurt gelukkig niet zo vaak dat ik ziek ben en dingen af moet zeggen en niet met de rest mee eet en al om half 8 in bed lig. Maar gisteren was het zo, het zat de hele dag al te rommelen, er kwam niks uit mijn handen. Toch heb ik nog 2 dingen gedaan, één waar ik wel en één waar ik geen spijt van heb.

Pinterest

Het eerste, het domste... In een bui van ´stel je niet aan´ en een poging om net te doen of er niks aan de hand was heb ik gezellig met de kids chocolade kruidnoten zitten eten toen ze uit school kwamen. Daarna heb ik zo´n last van mijn buik gekregen en werd ik zo misselijk, dat ik denk dat ik nooit meer chocolade kruidnoten ga eten!

Pinterest

Het tweede was in een soortgelijke bui. Ik vond dat ik toch nog iets zinnigs moest doen. De kamer waar onze drie dochters slapen is al een maanden een doorn in het oog. Terwijl Mar. ging koken, heb ik daar even flink huisgehouden met het gehoopte resultaat. Dat was ook echt genoeg, ik heb daarna gedoucht en ben m´n bed in gekropen.

Pinterest

Vandaag doe ik het hoognodige en rommel een beetje aan met een draadje en een haaknaald of een boek op de bank en tel ik mijn zegeningen:

• een lieve echtgenoot die het van me over neemt
• een dochter die voor het avondeten zorgt
• een andere dochter die me een enorme mok thee op bed brengt
• een hele ochtend alleen thuis zijn
• een paar mooie hoofdstukken lezen
• een lief sms-je
• een gehaald examen van m'n lief
• een mooie quote van een vriendin
• mooie herinneringen ophalen
• een bijzonder mooie dagtekst via de email:

'Ik zal u voor eeuwig tot Mijn bruid nemen:
ja, Ik zal u tot Mijn bruid nemen
in gerechtigheid en in recht,
in goedertierenheid en in barmhartigheid,
in trouw zal Ik u voor Mij als bruid nemen;
en u zult de HEERE kennen.'
Hosea 2: 21-22

Een bijzonder mooie tekst, omdat als je me zou vragen wie Jezus voor mij is, ik dan altijd als eerste denk aan mijn hemelse Bruidegom.

Pinterest

Een diepe zucht

Deze ochtend is speciaal voor mij. In die zin dat het 'speciaal' is. Maar ook in de zin dat het 'voor mij' is! 

Bijna iedereen is weer naar school. Alleen de oudste ligt nog in bed, die begint morgen weer. En de jongste mocht ik even bij m'n vriendin brengen. Nu heb ik dus alle tijd voor mezelf. En dat is speciaal na een 8 weken durende zomervakantie. 

Het is altijd even lastig om een keuze te maken over wat ik dan ga doen met die paar uurtjes. Ga ik hardlopen of huishouden of lezen. Gisteren had ik al genoeg van die eerste twee gedaan, dus koos ik voor het laatste. Eerst m'n Bijbel en toen nog een studie van Beth Moore en daarna nog wat blogjes gelezen. 

Nu heb ik nog een klein kwartiertje over om zelf een blogje te schrijven.

Als je nu bij me in de kamer was, dan zou je me diep horen zuchten. Een tevreden zucht, gewoon omdat het leven goed kan zijn. Vanochtend las ik 1 Koningen, het ging over David die, oud geworden, in zijn bed ligt. En na een heel leven vol strijd in zijn eigen gezin, dreigt het ook nu nog weer fout te gaan. Een andere zoon dan Salomo besluit koning te worden, maar dat wordt uiteindelijk verhindert door een krachtig optreden van de oude David. En zo wordt, zoals God beloofd had, Salomo koning. 

En dan probeer ik het voor me te zien. Een oude man, liggend in bed...

Van de week had ik het er nog met iemand over. Zoveel oude mensen die verbitterd zijn en veel zeuren en mopperen. Zo vaak begrijpelijk gezien wat ze allemaal meegemaakt en gezien hebben. En toch... nu zie ik David, door schade en schande wijs geworden:

'Hierop boog de koning diep voorover op zijn bed. Ook zei hij: Geprezen zij de HEER, de God van Israël, dat ik zelf nog heb mogen meemaken dat hij mij een troonopvolger geeft.'

Zo wil ik ook oud worden. Oog hebbend voor de genade, de barmhartigheid en de vrede van God, de Vader van onze Redder Jezus Christus. Hem prijzend voor Wie Hij altijd is geweest en zal zijn, voor wat Hij voor mij gedaan heeft en doet. Voor Zijn onwrikbare (wat een mooi oud woord!) trouw en liefde.

Dat is soms niet eenvoudig. Niet in het leven en in de wereld waarin David leefde. Ook niet in het leven en in de wereld waar wij nu leven. Maar God blijft Dezelfde!

Een lied dat steeds maar in mijn hoofd zit: 

Ik prevel wat

Soms worstel ik een beetje met mijn tijd met God. Er is niet zo vaak een moment waarop ik alleen ben en me helemaal op Gods Woord en gebed kan concentreren. Dan lees ik wel wat en prevel ik wel wat, maar echt tot rust komen is er niet bij en echt luisteren naar wat God tot mijn hart spreekt vind ik moeilijk.

Zo vanochtend ook. De kids waren druk en vroegen me van alles. Terwijl ik me daar een beetje over op zat te winden, kwam de rustgevende gedachte bij me op dat het voor God niet uitmaakt. Hij komt soms dwars door gesloten deuren en ommuurde kamers heen, om vanuit het niets voor je te staan en te zeggen:

Vrede zij met je!

In deze tijd is het erg 'in' om de stilte te zoeken en dat vind ik mooi. Het is goed om een rustige plek te zoeken en stil te zijn voor God. Maar laat ik nooit gaan denken dat God niet kan spreken wanneer alle kinderen thuis zijn, wanneer het niet stil is en het huis bruist van het gezinsleven.