God and God alone

Gisteren waren we bij een tante van K. Ik alleen met de jongste drie meiden. We waren nog nooit op visite geweest en zij was met haar man 1 keer op kraamvisite geweest toen R (17) geboren werd. Zo gaat dat weleens... Haar man overleed begin dit jaar en ik wilde er echt eens naar toe. Ik kan er zo verdrietig van worden als iemand alleen overblijft. Ze vertelde dat ze alleen was, maar niet eenzaam. S werd wel erg verwend, maar dat mogen tantes doen!:-) Het was een heerlijk ochtendje en op de achtergrond hoorde ik dit lied. Ik vind het zo'n mooi lied!

Vandaag gingen we naar de kerk en L maakte S d'r haar eens even mooi met een 'opvlecht'! Ze heeft het bij mij ook gedaan toen de zon zo heerlijk scheen. Een buurvrouw verderop vroeg me later of ik dat zelf had gedaan. Ik vertelde dat L dat zo goed kan en ze vroeg of L haar dochter haar haar op een bepaalde dag kon doen, omdat ze dan een feest hadden. Leuk, dat wil ze wel!

Toen de dienst afgelopen was, nam S me mee naar buiten, ze wilde met me spelen! Over het algemeen zie ik haar nooit na de dienst, moet ik haar altijd zoeken en is ze heerlijk aan het spelen met vriendjes en vriendinnetjes. Ik liet haar over een muurtje lopen en we kwamen mooie slakjes tegen.

Vanmiddag zomaar een beetje aan het tekenen geraakt in de nieuwe 'tekenflow'.

En nu zit er een stelletje jeugd een film te kijken, die gaan straks zelf voor het eten zorgen. Turkse pizza's, ik verheug me er al op, mmm!

Vannacht droomde ik zo eng...maar dat verhaal kun je op m'n andere blog lezen!

Wat voor initiatieven neem ik vandaag?

Er zijn mensen waar je tegen moet zeggen: 'Ga even zitten, neem wat rust, lees je Bijbel, bidt, wees stil en weet dat Hij God is!'
Er zijn ook mensen waar je tegen moet zeggen: 'Kom op, ga staan, neem eens initiatief!'
En dat laatste kom ik niet zoveel tegen. Vandaag wel in het dagboek van Oswald Chambers:

'Wij lopen het gevaar te vergeten dat wij niet kunnen doen wat God doet, en dat God niet wil doen wat wij kunnen doen. (...) Neem het initiatief, houd op met aarzelen, en zet de eerste stap. Wees vastbesloten om onmiddellijk te handelen in vertrouwen op wat Hij zegt wanneer Hij tot u spreekt, en herzie uw eerste besluiten nooit. (...) Verbrand uw schepen achter u en zeg: 'Ik zal die brief schrijven!' of 'Ik zal die schuld betalen!'; en doe het dan! Maak het onherroepelijk. (...) Wij moeten het initiatief nemen waar wij ons bevinden, niet waar wij nog niet zijn.'

 

Wat voor initiatieven zou ik vandaag kunnen nemen?

• Een leuk cadeautje kopen voor m'n jarige buurmeisje
• Twee kaarten schrijven (en posten!)
• Iemand bellen die ik lang niet heb gezien
• Net iets meer aandacht geven aan het avondeten
• Even naar buiten!

Ik las nog een mooi stukje in 'Oost-Azië's miljoenen' van OMF.  

"Ik stond in de metro geklemd tussen een massa mensen en bad: 'Here, als er kinderen van U zijn die nu dicht bij mij staan, laat hen dan bemoedigd worden door het feit dat wij hier zijn.' Terwijl ik dat bad stopte de metro en stapte ik uit. Direct daarop kwam een vrouw recht op mij af, omhelsde me, kuste me, huilend en stralend. We konden elkaars taal niet verstaan, maar onze harten raakten elkaar!"

Het speelde zich af in Noord Korea.

Een ander mooi stukje in Thailand:

"Mijn gedachten gingen snel. Iemand vinden in een stad van meer dan 10 miljoen mensen?! 'Wat is haar naam?' vroeg ik. Via mijn telefoon ging ik op Facebook aan de slag om haar te vinden. Dat leverde niets op. Dus probeerde ik Google. Helaas... Een telefoontje naar een Taise vriend die voorganger is in Bangkok gaf ook geen resultaat. Terwijl ik zo bezig was, zat de ouderling van de gemeente het allemaal eens aan te kijken en zei: 'Doe die technologie allemaal maar weg, want je vindt haar toch niet. Laten we maar bidden, daar hebben we meer aan.'

Een paar dagen later belde de vrouw die gezocht werd!

Dit vind ik zo mooi, die samenwerking met God!
Om te weten wat vandaag belangrijk is om te doen, is gebed en vertrouwen in het werk van Gods Geest belangrijk. Dat Hij er in komt en er in mee gaat, in alles wat mijn hand vind om te doen of misschien moet ik er wel in mee komen, in alles wat Zijn hand doet... Dat is mijn gebed. Soms word ik dan gewoon vanzelf stil en weet ik het!

Een minituintje op tafel

Al 2 weken heb ik niks met het boekje 'Onderweg naar Pasen' gedaan, door allerlei omstandigheden. Maar vandaag pakte ik het weer op. Niet persé waar ik was gebleven, maar wel als soort leidraad voor wat ik van plan was te maken. Ik had er heel erg veel zin in! Het was de bedoeling dat ik het samen met S zou doen, maar ze was al druk bezig een heerlijke chocoladetaart te maken met M, helemaal niet erg:) Op deze foto is het nog niet helemaal af en heb ik uiteindelijk nog wat dingen veranderd.

De weg die erdoor heen loopt begint bij het rode hart. Er is in je leven ergens een keuze om te vertrouwen op God. Eigenlijk moet je daar elke dag weer opnieuw voor kiezen. Het blauwe figuurtje kiest een andere weg. Een keus die ook ik wel eens maak, als ik vertrouw op mijn eigen wijsheid en inzicht.

Er ligt een Bijbeltje, het is een échte Bijbel met ontzettend kleine lettertjes. M kan het lezen, maar verder ook niemand! L gaf het R als 5 dec-cadeautje. Het staat symbool voor het verlangen Jezus te willen volgen.

M'n gehaakte engeltje weer, als symbool voor Gods hulp.

Een klein brilletje, ooit van L geweest. Als symbool voor geopende ogen.

'...was blind, but now I see!'

Het kleine wekkertje, dat S voor haar verjaardag had gekregen, komt nu goed van pas. Het staat niet symbool voor de tijd die ik aan God geef, maar de tijd die God aan mij geeft!

Vandaag kocht ik 5 grote bloesemtakken. Daar zaten een paar kleine takjes aan vast. Daar heb ik het kruisje van gemaakt. Symbool voor Jezus' lijden en sterven voor mij.

Normaal staat dit kleine beeldje naast een nog kleiner kribje op de plank van de boekenkast. Maar Maria nu zo geknield bij het kruis vind ik nu heel mooi.

Eigenlijk had ik niet gedacht dat ik het zo leuk zou vinden! Er moet ook ergens nog een klein schaapje tussen, als symbool voor 'het Lam van God' en het feit dat Jezus de goede Herder is. Die kom ik vast nog wel ergens tegen de komende tijd.

Het idee om zo'n minituintje te maken deed ik vrijdagochtend op. Ik bracht S naar school en lees dan altijd nog een boekje voor. Na de voorjaarsvakantie werken ze over het tuincentrum en er lagen allemaal boeken over dit onderwerp. S pakte het boek 'Het grote tuintjesboek' en samen keken we er in. Ik werd helemaal enthousiast, zo kun je bv al in het deksel van een pindakaaspot een minituintje maken! Uiteindelijk is dit het geworden en het leuke vind ik dat het de komende tijd nog gaat groeien en bloeien. Ik ben heel benieuwd hoe het er over twee weken uit ziet! Ik zal er af en toe een foto van op m'n blog zetten.

Op zoek naar een engel

Heel even ben ik alleen thuis en dat half uurtje neem ik even waar om het volgende stukje uit 'Onderweg naar Pasen' te lezen. Al gauw zit ik niet meer aan tafel, maar op m'n knieën áchter de bank, al graaiend in de speelgoeddoos op zoek naar m'n engeltje! Het is al heel wat dat ik weet dat hij daar in moet zitten. Een poosje geleden had ik 't nog in m'n handen en dacht er over om het weg te gooien, maar kon het toch niet over m'n hart verkrijgen. Met nog veel meer vrouwen haakten we ooit het ene exemplaar na het andere voor de kerstdienst. Dat ik het nog een keer rond Pasen nodig zou hebben, had ik niet gedacht!

En daar ligt het dan, helemaal op de bodem! Ik leg 'm voorzichtig in de glazen stolp. Eigenlijk was het de bedoeling om twee veertjes aan elkaar vast te maken en deze in de stolp te doen, maar ik heb geen veertjes in huis, wel een engeltje. En dat is waar het om gaat vandaag.
Rond de geboorte van Jezus zijn er veel boodschappers uit de hemel, die van zich laten horen. In het verhaal van vandaag, krijgt Jozef een boodschap: 'Sta op en vlucht met het kind en zijn moeder naar Egypte!' (Mat. 2:13). Zo ontkwam Jezus aan de wreedheid van Herodes.

Ook vandaag zijn er nog engelen die in dienst van God staan en de 'heiligen' dienen en beschermen. Er zijn mooie verhalen over. Vandaag en de komende tijd zal ik dit engeltje elke dag zien en zal het me herinneren aan de hulp die God geeft! Als het tenminste niet weer op onvoorziene wijze in de speelgoedbak terecht komt!

Houd op met flapperen!

Dag 12: Iets roods

Een mooi hart wat ik van Mar heb gekregen voor mijn verjaardag:

 Ik las een mooi stukje in het boekje 'Dansend geloof' van Jill Briscoe. Dat wil ik graag met je delen.

Ik zat op een bank buiten de poort in de Tuin van Genade te kijken naar een grote adelaar die rondvloog zoals alleen een grote adelaar dat kan. Toen naderde Hij die had gezegd: 'Let op de vogels' en samen met mij keek Hij ernaar.

'Grote Heer van de adelaars,' zei ik 'kijk nu eens hoe hoog hij vliegt, ver boven alles uit wat ons arme zielen aan deze harde aarde vastgekluisterd houdt.'

'Zij gebruiken de thermiek: de wind van jouw wereld,'

antwoordde Hij rustig.

'Als ze merken dat ze in de sterke opwaartse stroom zitten, spreiden ze hun prachtige vleugels uit en gaan ze zweven. Wat hen tegenwerkt, gebruiken ze in hun voordeel. Let op de vogels Jill, en op deze adelaar, de koning van de vogels!'

'Kijk Heer,' zei ik, 'hij beweegt zijn vleugels niet eens!'

Daarna hadden we een heerlijk gesprek over de kracht van de Geest die hulpelozen helpt om te zweven!

'De Geest helpt jou op te houden met je vleugels te flapperen en leert je op Hem te vertrouwen; om te rusten en boven alles uit te stijgen, zonder moeite of inspanning.' legde Hij uit.

(...)

Ik was vermoeid tot op het bot. Geestelijk uitgewrongen. Ik had geen kracht meer over. Ik schoof naar het middelpunt van een bepaalde storm van zorgen en ongerustheid en waagde het erop er niet langer tegen te vechten. Mijn eigen wijsheid, ervaring, geloof, mijn eigen 'wat maar ook', gooide ik niet in de strijd! Het kostte enige wilskracht om zo stil te blijven, maar ik bad en liet het gewoon los, vertrouwde mezelf toe aan de Schepper van de adelaars, van mannen en vrouwen en van de wind van deze wereld en van tijd en eeuwigheid! 

Soms lijkt het of ik een probleem heb

Het is nog erger dan ik dacht!

Soms lijkt het of ik ´een probleem´ heb.

Dan worstel ik een poos met angst en paniek

een andere keer met het runnen van mijn huishouden

en weer een andere keer met een gezonde leefstijl.

Zolang ik het probleem niet onder de duim heb

kan ik me bij vlagen ellendig voelen

en schuldig.

Maar het is nog veel erger!

Niet wat ik wel of niet fout doe is het probleem,

maar ikzelf ben dat!

Helemaal niets in mij is in staat iets goeds te verlangen,

laat staan te doen!

Van top tot teen en van binnenuit zit het helemaal fout.

Het is nog veel beter en grootser dan ik dacht!

Al die dingen waar ik mee worstel,

waar ik niet uitkom,

wat ik niet onder de knie krijg

Al die dingen die ik had moeten doen, maar niet deed.

Al mijn egoìstische, hoogmoedige trekjes

en al dat foute waar ik me niet bewust van ben...

van heel 2015, 14, 13, 12 tot aan mijn wieg,

maar ook van 2016, 17, 18, 19 tot aan mijn laatste zucht,

heeft Jezus van Zijn wieg tot Zijn graf gedragen,

Hij heeft het op Zich genomen

en dat alles bedekt met Zijn kostbare bloed en liefde!

Maar het is nog veel geweldiger dan ik dacht!

Niet alleen is alles wat ik fout doe,

of goed had moeten doen en niet gedaan heb,

bedekt met het bloed van Jezus.

Ik hoef mij nu ook niet langer meer te identificeren met deze oude, zondige natuur.

Jezus geeft mij een nieuwe identiteit,

ik ben een nieuwe schepping!

Zo één als de Vader met Jezus is,

zo één ben ik met Jezus!

En zo ziet God mij nu!
Alsof ik Jezus zelf ben!

Wat rest mij anders te doen,

dan deze God lief te hebben en te aanbidden

met alles wat in mij is

en deze liefde door te geven?!

Dit was zo'n beetje de preek van gisteren!

Zo goed om weer te horen!!

'Gevangen in Iran' van Maryam Rostampour & Marziyeh Amirizadeh

Deze blog vond ik de moeite waard om twee keer te publiceren. Ook op mijn andere blog heb ik het geplaatst. Sorry voor degene die het nu dubbel te zien krijgen!

Wat een boek is dit!

Het heeft me weer eens heel goed laten zien dat God de touwtjes in houden heeft. Ook in een gevangenis als Evin in Iran. Autoriteiten lijken heel wat macht te hebben, maar ze hebben niet meer macht dan God hen geeft!

Dat geeft me troost in deze tijd!

Alle eer aan God om hoe deze twee vrouwen standvastig blijven in hun geloof in en liefde voor Jezus. Hun getuigenis heeft veel levens veranderd in en buiten de gevangenis.

Een citaat:

Het meest verbazingwekkend was nog wel dat we op de plek waren waar we meer dan ooit konden getuigen tegenover mensen die echt hongerden naar het evangelie van Jezus Christus. We hadden onszelf uitgeput en ons veel ontzegd om het hele land door te kunnen reizen met de boodschap van de verlossing, waarbij we ons voortdurend bewust waren van het gevaar dat we liepen als de verkeerde persoon ons toevallig zou horen. Nu zaten we vast in de gevangenis en bracht God de ene na de andere persoon bij ons die naar Hem op zoek was. De leefomstandigheden waren behoorlijk beroerd, maar we hoefden er niet eens voor te reizen of het verkeer te trotseren! En we konden onze medegevangen in alle openheid over Jezus vertellen, want niemand zou in dit smerige hol komen om ons te bespioneren.

We hadden lang en aanhoudend gebeden om meer mogelijkheden om ons geloof met de mensen te delen. Nu had de Heer dat gebed boven verwachting beantwoord, al was het niet op een manier die we zelf bedacht hebben.

Door het lezen van dit boek maak je kennis met verschillende vrouwen, maar ook met de omstandigheden waarin gevangenen verkeren. De vraag 'hoelang nog God' klinkt door de bladzijden heen en vinden een echo in m'n eigen hart.

Wat ik bemoedigend vind is dat deze vrouwen de angst, die ze ook hadden, niet onder stoelen of banken staken, maar het wel gelijk bij Jezus brachten. En de manier waarop Jezus hen bijstaat is hartverwarmend en ook voor mij als lezer, een geweldige bemoediging en troost!

Een geloof versterkend boek!
Op Youtube vind je drie sessies van een interview met Maryam en Marziyeh tijdens een conferentie. Ik plaats hier alleen het tweede deel, waarin ze praten over hun evangelisatiewerk in Teheran en de tijd dat zij gevangen zaten.

I will pass over you!

'Wij verdelen de wereld in slechten en goeden, maar de wereld is verdeeld in slechten en Jezus! Allemaal hebben we het bloed van Jezus nodig.'

De preek ging over de ´Passover Lamb´.

De avond dat de Israëlieten het bloed van een lammetje aan de deurposten moesten smeren,

In zowel het huis van de Egyptenaren als het huis van de Israëlieten werd een leven geëist.

Bij de Egyptenaren was dat het leven van de eerstgeboren zoon.

Bij de Israëlieten het leven van een lam.

Dat lam wijst naar Jezus.

Het was mooi, maar ook ernstig.

Het feest van bevrijding mag ik elke dag vieren!

Welke boodschap heb jij gisteren gehoord?

Ik lees net de blog van Wendy, wat een mooi idee!

Van binnen werd ik stil

Van binnen werd ik er stil van.

Een jonge vrouw werd gedoopt, buiten in de rivier. 

We moesten er een stukje voor lopen.

Wat was het prachtig weer!

En daarna liepen we weer terug.

We vierden feest.

Er was lekker eten.

De muziek klonk en er werd gedanst.

Wat is het goed om uiting te geven aan de blijdschap in je hart!

Haar landgenoten

zongen een prachtig lied voor haar.

Zo ontroerend!

Van binnen werd ik er stil van.

En dankbaar.

En blij.

Dat allemaal door elkaar.

´Christenen ontmoeten moslims´ van Ds. H. Veldhuizen

Ik ben zo´n angsthaas, dat ik in staat ben een waar ´islamofobie´ te ontwikkelen! Alles wat ik hoor over IS komt diep binnen en het kost me niet zoveel moeite om mezelf in te leven in een bepaalde situatie. Als je in die zin een beetje op mij lijkt, wil ik je dit boekje van harte aanbevelen!

Lees hier meer over het boek ´Christenen ontmoeten moslims´.

Onze aardse neus

Zie je het voor je, David die zorgvuldig vijf gladde stenen uitzoekt? Ik heb er nooit zo over nagedacht en zag gewoon 5 niet al te grote stenen voor me. Maar nu ik er wel over nadenk, waren het waarschijnlijk behoorlijke keitjes, en ik denk ook puntig. Hij zocht ze uit met in gedachten waar ze voor bedoeld waren en dat heeft hij goed gedaan.

Ik las in een boekje van Amy Carmichael dat onze hemelse 'David', onze hemelse Bruidegom, uit alle omstandigheden die er maar kunnen zijn, de beste voor mij/ons heeft uitgekozen die Zijn doel met mijn/ons leven zullen vervullen.

Een voorbeeldje in Jakobus 1: 3, 4:

Want gij weet, dat de beproefdheid van uw geloof volharding uitwerkt. Maar die volharding moet volkomen doorwerken, zodat gij volkomen en onberispelijk zijt en in niets te kort schiet.

Daar heb je zo'n 'steen': beproeving! Niet echt van het soort omstandigheden waarvan ik zou zeggen: 'Ja, hiermee kom ik tot mijn doel, hier groei ik het best!' Maar God ziet verder en weet dat ons geloof er sterker van wordt en we daar in zullen blijven volharden. Het zal niet bij één beproeving blijven, omdat die volharding volkomen door moet werken. Dus veel beproevingen met als doel: volkomen en onberispelijk zijn en in niets te kort schieten!

Vanochtend las ik Psalm 16 en vers 5-6 sluiten er mooi bij aan:

De HEERE is mijn enig deel en mijn beker. U onderhoudt wat het lot mij toewees. De meetsnoeren zijn voor mij in lieflijke plaatsten gevallen. Ja, een prachtig erfelijk bezit heb ik gekregen.

Door zo naar mijn leven te kijken, naar de dingen die ik moeilijk vind, maar ook de dingen waar ik van geniet... proef ik een beetje van wat Paulus heeft geleerd, om in alle omstandigheden tevreden te zijn en begrijp ik zijn oproep iets beter om onder alles God te blijven danken. En ook een tekst als 'Hij doet alle dingen meewerken ten goede voor hen die God liefhebben.' valt hier mooi op zijn plaats.

Maar mensen, wat is het moeilijk om altijd verder te kijken dan onze aardse neus lang is...

Maar mensen, wat is het de moeite waard!

 

Die werk van die duiwel tot niet te maak

Wist je dat in de tijd dat onze broeder Charles Spurgeon leefde, er ook een andere Charles opstond? Charles Darwin. Toen ik dat voor het eerst hoorde (nog niet zo lang geleden) voelde ik iets van boosheid opkomen. Het is zo overduidelijk dat satan alles kapot wil maken en elke kans grijpt om te stelen, te roven en te moorden.

Darwin werd in 1809 geboren. Het was ongetwijfeld het plan van satan om Gods plannen te dwarsbomen en de mensheid nog eens flink te misleiden, wat schijnbaar ook goed gelukt is tot op de dag van vandaag. In 1834 werd Spurgeon geboren, 'de prins der predikers', Velen zijn door zijn preken tot geloof gekomen en het werk dat God door deze man heeft gedaan is eveneens tot op heden zichtbaar en niet te ontkennen. In duizenden huiskamers wordt het troostvolle en heerlijke evangelie, door deze man beschreven, gelezen en worden christenen opgebouwd, wordt hun geloof versterkt. 

Deze week las ik een prachtige tekst, die ik in mijn hart wil bewaren. Wat mij betreft een krachtig wapen tegen wanhoop, ontmoediging en depressie.

'Hiertoe is de Zoon van God geopenbaard, opdat Hij de werken des duivels verbreken zou.'

Of zoals het zo mooi in het Zuid-Afrikaans is:

'En die Seun van God het juis gekom om die werk van die duiwel tot niet te maak.'

Ik hoop dat het je ook bemoedigd. Ooit las ik een boekje 'Werken voor God bij de duivel op de stoep', van Floyd Mc Clung. Het heeft veel indruk op me gemaakt en het geeft precies weer waar het me om deze blog om gaat. De duivel kwam om de mens te misleiden, om te roven, te stelen en te moorden en heeft zijn handen daar ook nu nog meer dan vol aan. Ik zou daar niet meer zo van moeten schrikken... Maar mijn ogen richten op de Zoon van de levende God en Zijn werk hier op aarde. 

Zo rauw, zo vers, zo intens

Voor me zit een vrouw uit Iran. De tranen stromen over haar wangen als ze verteld hoe ze letterlijk man, kinderen, huis en land achter heeft moeten laten omdat zij Jezus heeft leren kennen en Hem wil volgen. Tranen van heimwee, verdriet, eenzaamheid, angst... en toch is teruggaan voor haar geen optie. Niet omdat haar gezin haar niet terug wil, maar omdat zij dan Jezus zal moeten achterlaten. Het duurt niet zo heel lang of ik huil met haar mee.

Met volle kracht drong het opnieuw tot me door: Jezus is alles waard! Het levende bewijs zit voor me!
Hoeveel liefde van Jezus heeft ze ontvangen dat ze definitief afscheid nam van alles wat haar zó lief is?! Wat een krachtig getuigenis gaf ze van de onbeschrijflijke kracht van de Heilige Geest in haart hart, zonder die woorden te gebruiken. We bidden voor haar, voor haar familie, dat zij ook Jezus leren kennen... en gaan weer naar huis.

Het raakt me intens. Zomaar een vrouw ergens in een stadje, die hier eenzaam en verdrietig zit te zijn om het verlies dat nog zo rauw, zo vers, zo intens is. Door haar tranen heen schittert de hoop:
'eerst moet ik voor mezelf zorgen, dan zal ik iets voor anderen kunnen doen!'

De prijs is te hoog!

De laatste tijd hoor ik of lees ik het volgende best wel vaak:
'Al zou je de enige mens zijn, dan nog zou God Zijn Zoon voor jou gegeven hebben'.
Daarmee wordt aangegeven hoe waardevol je als mens bent voor God.

In de tekst die op het plaatje staat wordt het echter omgedraaid en staan niet wij als mens centraal, maar de hoge prijs die onze Verlosser heeft betaald. Eigenlijk zegt God hier: 

'Het is me niet genoeg als alleen het volk Israël gered wordt, de prijs is te hoog! Ik zal alle heidenvolken erbij insluiten tot aan het einde der aarde'.

Dit vind ik zo mooi, juist als we in deze tijd denken aan het lijden en sterven van Jezus.

Maar ook het eerste gedeelte vind ik bijzonder. Het is Jesaja die dit zegt en zo beleefd, maar ook Jezus Zelf. Dat Hij dat zo ervoer: 

'Tevergeefs heb ik mij afgemat, voor niets en vruchteloos mijn kracht verbruikt'.

Daarmee laat Hij zien hoe dichtbij Hij is gekomen, hoe Hij ook hier mee geworsteld heeft en naast ons staat. Daar word ik stil van.

Miss Beauty (5)

Miss Beauty zou zo graag mooi kunnen willen bidden. 

Met goede volzinnen haar hart uit kunnen storten, 

zonder daar al te lang over na te hoeven denken. 

Niet persé voor het mooi, 

maar om het allemaal helder voor zichzelf te hebben. 

Orde in haar hoofd en in haar hart. 

Maar vaak is bidden een worsteling voor me. Ik kom niet uit m'n woorden, haspel maar wat, krijg het niet op een rijtje, neem soms genoegen met een zucht, soms met een traan. Vooral als ik alleen ben. En helemaal als ik in bed lig. Zachtjes fluister ik de naam van Jezus om niet lang daarna in slaap te vallen.

Als ik iemand beloof om voor een situatie te bidden, denk ik er vaak achteraan 'maar verwacht er maar niet te veel van, ik weet echt niet hoe...' Wat zou ik graag écht in de bres willen springen voor de mensen die me lief zijn en gebed nodig hebben voor hun leven en hun werk. Wat zou ik graag willen geloven dat mijn gebed er toe doet!

Nu heb ik een heel klein schrijfboekje erbij gepakt. En elke avond voor ik mijn ogen dicht doe, schrijf ik daar een paar zinnen in. Zo recht, puur uit mijn hart. Die paar zinnen helpen me om daarna even mijn hart uit te storten en nog wat dingen te bespreken. Om bij God te komen, zoals ik ben. En ik ben God zo dankbaar, dat Hij juist op die gebeden antwoord, meestal door het stukje dat aan de beurt is om te lezen! Soms lees ik dan letterlijk de woorden die ik zelf gebruikt had. 

Dat bemoedigt me heel erg.

M'n gebedsleven is op deze manier een geloofsuitdaging geworden.

Om niet op mijn gebed te vertrouwen.

Maar alleen op mijn God.

Ik las het ergens en wil het nooit vergeten:

De kracht van het gebed ligt niet bij degene die bid,
de kracht van het gebed ligt bij God.

Kopje zwarte koffie

Deze foto is op 8 juni 1972 gemaakt tijdens de Vietnamoorlog. Kim Phuc (1963) was 9 jaar oud toen er een napalmaanval was op haar woonplaats Trang Bang. Kim Phuc vatte vlam en rende weg, terwijl ze haar brandende kleren uittrok. Daardoor kwam ze naakt op de foto.

Misschien ken je haar verhaal al lang. Misschien heb ik het ook wel ooit eerder gezien of gehoord, maar ik wist het niet meer. En nu gaf m'n vriendin een blad van de ASN Bank (!!) Waar haar verhaal in staat. Is dat niet bijzonder?! Lees maar mee wat Kim zegt:

'Ik herinner me goed dat ik voor het eerst in de Bijbel las dat je mensen die je leed hebben aangedaan, moet vergeven. En hoe moeilijk ik dat vond. Ik heb veel gebeden. Ik ging mijn zegeningen tellen in plaats van me nog langer af te vragen waarom dit mij was overkomen en waarom ik dit moest overleven. Ik stelde mijn hart voor als een kopje zwarte koffie. Alles was negatief. Elke dag probeerde ik er een klein beetje uit te gieten. Het kopje leek zich steeds opnieuw te vullen, maar langzaam werd het leeg. God heeft me geholpen het opnieuw te vullen, maar nu met liefde, vrede, begrip, geduld en vergevingsgezindheid. Nu leef ik zonder haat, dat is de hemel op aarde. Het was hard werken, maar het is gelukt.

Het laatste wat zij zegt is:

Kijk opnieuw naar die wereldberoemde foto en zie niet langer een meisje dat het uitschreeuwt van de pijn, maar een meisje dat schreeuwt om vrede.'

Dat wilde ik toch even delen!

Geef mensen nóóit op!

Gisterenavond waren we te gast in de Adventskerk. In dit gebouw was ik wel eens geweest in een poging het Hebreeuws onder de knie te krijgen. Helaas kon ik daar op een gegeven moment niet mee verder, maar het staat nog steeds op m´n ´to-do-list'!
We werden warm welkom geheten bij de deur en konden kiezen tussen koffie, thee of warme chocolademelk. En dat alles terwijl de avond al begonnen was, we waren iets te laat.

Een mooie, donkere, ja, echt bijna zwarte, jonge vrouw leidde de avond. Ze had zich goed voorbereidt en vertelde met een enthousiasme die aanstekelijk werkt. Het was hartverwarmend te ontdekken hoe in al die verschillende gemeenten Gods Woord echt centraal staat. Deze keer ging het over de bevrijding van de man die door een legioen demonen was bezeten. Je ziet de littekens nog van het verbreken van de boeien aan z'n polsen, je ziet hem dolen op de begraafplaats, een gevaar voor zichzelf. Het volgende plaatje is een man die rustig aan de voeten van Jezus zit! Wat een verschil!
De eerste les die we daaruit konden trekken is, geef mensen nóóit, maar dan ook nooit op! Dat wat voor ons onmogelijk is, is wel degelijk mogelijk bij God. Wat een troost en bemoediging terwijl ik dacht aan de mensen die ik al zo'n beetje 'opgegeven' had!
Op het laatst vraagt de bevrijdde man of hij met Jezus mee mag, maar Jezus weigert dat en zegt dat hij aan zijn familie en dorpsgenoten moet vertellen wat God voor hem heeft gedaan. Het is of Jezus zegt: 'Eén van ons moet blijven, moet de mensen vertellen wie God is. Ik kan dat niet doen, ze sturen me weg. Jij moet blijven, ga het ze vertellen!'
Was het zo niet ook toen Jezus terug naar Zijn Vader ging? Hij moest gaan. Wij konden nog niet met Hem mee. Hij stuurt Zijn discipelen en ook ons er op uit om de mensen te vertellen van de grote liefde die God heeft voor de mensen!

We zaten aan tafeltjes en per tafeltje baden we voor de mensen die ons lief zijn. Zo konden we even iets van het grote verlangen van elkaars hart proeven, dat onze buren, familieleden, klasgenoten, vrienden en collega's Jezus zullen leren kennen.

Ook dit was een mooie avond. We konden nog een mooi gebedsboekje meenemen, wat zijzelf in elkaar gezet hebben voor een gebedsweek afgelopen jaar, met daarin lezingen over gebed en ook voor kinderen stukjes om te lezen met kleurplaten en puzzeltjes. Ik ga het zeker (voor)lezen!