Wij geven het niet op!

Wat doe ik in vredesnaam hier binnen aan de keukentafel als de zon zo heerlijk schijnt?!

Nou, toch nog even blogje schrijven.

Dinsdagavond ging ik (weer) naar een gebedsavond in het Koerdenhuis.

We kregen verhalen te horen en foto's te zien over een reis naar het Midden Oosten.

Een reis, niet in de eerste plaats om het Evangelie te delen met de mensen daar.

Maar om er te zijn, om uit te delen.

Hoewel je er op het nieuws niet zo veel meer over hoort,

is de situatie nog onveranderd gebleven, misschien nog wel schrijnender geworden.

Zo ontzettend veel vrouwen en kinderen, die in onbeschermde huizen bij elkaar wonen. 

Vrijwel gaan mannen meer, die zijn ontvoerd, vermoord.

Vrouwen die huilen en maar liever niet meer willen leven.

Kinderen die traumatische ervaringen hebben opgelopen.

In een vluchtelingenkamp in Syrië.
Het plaatje vond ik op Pinterest.

Hij ontmoette een jongen van 16 jaar, zijn moeder was onthoofd. 

Alleen zijn nichtje van een paar maanden oud had hij bij zich.

'Wat kan ik voor je doen? Wat heb je nodig?'

Hij vroeg niet om geld, kleren of schoenen...

'Het enige wat ik nodig heb, is een beetje eten! En wat melk voor mijn nichtje...'

Samen hebben ze toen boodschappen gedaan en pakketjes gemaakt 

en heeft hij mee geholpen met uitdelen.

Ik zag het op de foto.

Op deze avonden bidden we niet alleen voor de vluchtelingen en voor het land, maar ook voor de IS.

Iemand zag op facebook de volgende tekst in het Arabisch voorbij komen:

Wij geven het niet op, IS!!

Wij blijven voor jullie bidden!!

De strijd gaat nog door.

Hoelang nog God?

Vaak zoekt ze een plekje in huis waar de zon schijnt 

en kan daar zomaar een poosje stil zijn.

Zo zoek ik ook wel eens een plekje in huis,

waar ik alleen met God kan zijn.

En kan daar zomaar een poosje stil zijn.

The state of your home

Vandaag kom ik nog even terug op die ´houtduifjes´ die vanochtend zo gezellig bij me kwamen in de tuin. Ik twijfelde bij het schrijven van m´n blog, maar ik dacht, ze zijn bruin..dat moeten toch gewoon houtduiven zijn! Maar nee, het zijn tortelduiven!  

Op onze trouwdag kregen we een zelfgemaakt naambordje voor aan de buitendeur met daarop twee tortelduifjes (dat heb ik tenminste altijd gedacht, maar misschien waren dat wel houtduiven...). 

Ik schrijf er niet vaak over, maar wil het er eens over hebben.

Het gebeurt niet zo vaak meer dat we samen zijn. De kinderen worden groter en gaan nog later naar bed dan ik. K. werkt van 's ochtends vroeg en komt pas tegen half 7 thuis. En er zijn tijden dat hij tot laat in de avond over moet werken en dan ook nog op zaterdag. Het is dan altijd even een strijd bij mij van binnen. Zal ik het maar gewoon accepteren of zal ik eens lekker moeilijk gaan doen? Dat laatste probeer ik weleens, maar ik vind er eigenlijk niks aan. De sfeer in huis daalt aanzienlijk en het blijft me de hele lange ganse dag bezighouden. 

Alsof ik niks anders te doen heb!

Dus ga ik over op plan b. Als hij lange dagen maakt probeer ik een uitdaging te zoeken in zijn afwezig zijn en speur naar mogelijke positieve keerzijden. Één daarvan is dat ik met de kinderen veel vroeger kan eten en een langere avond heb, waar ik het nodige nog in kan doen. Een voorbeeld van een uitdaging is een bepaalde klus te klaren. Mijn vriendin haar man is nogal eens op reis en zij ging dan het schilderwerk binnen fixen en wilde dat af hebben voor hij terug kwam. Dat heeft me geïnspireerd...hoewel ik het 'gewone huishouden en normale leven draaiende houden' al uitdagend genoeg vind. 

. 

Ik zou nog allerlei dingen willen doen om het extra gezellig te maken als hij laat thuis is, maar in de praktijk is daar nog niet zoveel van terecht gekomen. 

Ik heb ook geleerd dat het belangrijk is om ook(!) de leuke dingen van de dag te vertellen in plaats van alleen maar de vervelende akkefietjes met de kinderen of hoe zwaar ik het wel niet heb gehad die dag. Dat klinkt logisch, maar vind ik soms best lastig. Als het tijd is om te gaan slapen ben ik moe en als ik héél moe ben dan ligt het negatieve denken op de loer.

Er is nog genoeg waar ik aan kan werken, aan uitdaging geen gebrek!

En als ik dan aan het begin van een nieuwe week 's ochtends in de tuin zit en twee tortelduifjes zie, dan zie ik dat als een knipoogje uit de hemel en ben ik me ineens weer bewust en ontzettend dankbaar voor de liefde van en in mijn leven!

Van de week las ik een stukje van Robert Service en daar sluit ik deze blog mee af:

Honger niet zoals die van de buik,

die gestild kan worden met bacon en bonen.

Maar de knagende honger van eenzame mannen

naar een thuis en alles waar dat voor staat.

Een plekje bij het vuur, 

ver van zorgen, 

slechts vier muren met een dak erop.

Maar o zo boordevol vreugde en gezelligheid,

en bekroond met de liefde van een vrouw.

Niet zo goed vandaag...

Het was een drukke dag. Ik deed boodschappen, bracht L naar een nichtje, ging naar een kringloopwinkel, deed nog meer boodschappen, en nog meer... probeerde het huis een beetje aan kant te krijgen wat niet lukte, een lekker maaltje te koken, al append met m'n moeder en een vriendin, S naar bed brengen en ondertussen de was wegwerken. 

Ik kreeg een prachtige kans om iets over deze goede vrijdag te zeggen, toen de buurman vroeg hoe het met me ging. Die kans greep ik met beide handen aan...maar ik begon er over dat ik de zon zo graag wil zien. Later kreeg ik nog een kans toen een andere buurman me vroeg of ik ook stickers had gekregen bij de kassa om de eieren te versieren. Nee zei ik... maar dat geeft niet, gelukkig gaat het daar niet om! En even later kregen we 5 velletjes stickers om onze eitjes straks mee te versieren.

Goede vrijdag.

Vandaag geen mooie woorden.

Vandaag geen stilte

Vandaag geen getuigenissen

Vandaag geen heilig avondmaal vieren

Vandaag geen...

Vandaag wel een terug grijpen naar een stukje dat ik van de week las en wat me erg raakte:

'Houd vast aan de liefde van God', en niet 'blijf God liefhebben'. Niemand is daartoe in staat. Wanneer je eenmaal de waarheid over de zondigheid van je eigen hart hebt begrepen, denk daar dan niet meer over na. Kijk juist naar de geweldige, onbegrensde grootheid van Gods liefde. Laten we voortgedreven worden, verder en verder richting de oceaan van de volheid van Gods liefde. En laten we ervoor waken dat iets ons uit die volheid weg zou lokken.' (Oswald Chambers in 'De liefde van God')

En dat doe ik nu.
Nu ik even helemaal alleen in de huiskamer zit, terwijl ik de wasmachine hoor draaien boven, wetend dat er een klein meisje ligt te slapen in haar bed, de anderen straks thuis verwachtend, een choco-eitje in m'n mond, uitziend naar een bakje koffie...
houd ik me vast aan de liefde van God.

'Brieven uit de gevangenis' van Corrie ten Boom

'Zeg tegen iedereen die voor me bidt dat ze vooral ook danken moeten, want er gebeuren hier dagelijks wonderen. Een zee van rampen overspoelde mij, maar ik heb niet één moment getwijfeld. De Heer is zó dichtbij, als nooit tevoren in mijn leven. Zelfs tijdens die eerste vreselijke dagen voelde ik Zijn nabijheid en wist ik dat dit geen straf was, want die heeft Hij op Golgotha volledig voor mij gedragen. Maar dit vreselijke overkwam mij voor mijn loutering, vanuit Zijn liefdevolle hand.'

Dit schreef Betsie, de zus van Corrie ten Boom. In het boekje 'Brieven uit de gevangenis' zijn de brieven, geschreven in de gevangenis en in de concetratiekampeen, die bewaard zijn gebleven opgenomen.

 'Onze' oude zendelinge uit onze gemeente,was gisteren hier en had het boekje in haar hand en begon spontaan te getuigen van de liefde van haar hemelse Vader diezelfde dag aan haar gegeven. 

Het zijn van die dingen waarin Gods zorg, liefde en aandacht zichtbaar worden in soms hele kleine,  alledaagse situaties. Ik ben ervan overtuigd dat ik ze vaak niet opmerk. Maar ik probeer mijn ogen en oren wijd open te houden en ga het steeds meer zien. Langzaam kom ik tot de ontdekking dat het niet maar een paar losse liefdesuitingen zijn, maar dat het een stroom van liefde is, overal en altijd aanwezig. En ja, ook, (of moet ik zeggen 'juist') in gevangenissen, concentratiekampen en vluchtelingenkampen. Niet alleen in de tweede wereldoorlog, maar ook nu, vandaag in Syrië, Irak, Oekraïne, Israël. Ik kan dat niet uit ervaring zeggen, maar hoor de verhalen van broers en zussen.

God wordt nooit moe, 

Zijn arm is nooit te kort om redden, 

te troosten, 

Zijn liefde te geven.

Zomaar een krabbel

Ik kreeg een prachtige bos tulpen van een vriendin. Ze wist dat ik die middag visite kreeg en vond het leuk als ik een mooi boeketje op tafel had staan.

De visite nam een heerlijke zelfgebakken cake mee, die de kids mooi hebben versierd.

In mijn volgende blog zal ik schrijven over Chinezen:)!

Nooit eerder deed ik mee aan een 'blog-hop'. Ik ga proberen gewoon te bloggen zoals ik altijd doe en wat ik al van plan was en dan zie ik wel of het in het thema past. Deze maand is het thema 'liefde' en daar plaats ik deze blog bij. Wil je nog meer blogpost van andere bloggers lezen over liefde of wil je weten wat een 'blog-hop' precies inhoudt, lees het hier! En als je mee wilt doen, voel je vrij!

Gekend en Geliefd

Gekend en toch geliefd.

Dat was het thema van vanavond in de kerk van de Nazarener. Alleen de naam vind ik al iets heel moois hebben, er spreekt liefde uit voor de Man uit Nazareth. Het stadje waarvan spottend gezegd werd ´zal er iets goeds komen uit Nazareth?' Het antwoord weet ik inmiddels.

Deze avond werd door deze gemeente en een Portugees sprekende gemeente geleidt. De liederen die we zongen, werden in het Nederlands en Portugees door elkaar gezongen. Er was een lied bij dat ik niet kende. Maar de vrouw die een stukje verder zat zong het toch zo mooi met heel haar hart en in het Portugees. Ze had haar ogen dicht, dus ik kon haar een poosje observeren, ik genoot ervan en deed ook maar even m'n ogen dicht om er extra van te genieten!
Op het laatst pakte ik gauw nog even mijn telefoon om wat vertaling over te tikken. Het lied heet 'Deus sara esta nacao'. Het is een gebed dat de kracht, de liefde, de zalving van God weer uitgestort wordt. Wat me heel erg raakte was dit stukje:

Ooit heeft God naar dit land gekeken

en het liefgehad

op een speciale manier.

Er zijn mensen die om de één of andere reden niet in staat zijn de duistere, donkere kanten van hun hart te verbergen. 

Maar of we dat nu wel of niet kunnen... 

God prikt dwars door onze buitenkant heen.

En toch... heeft Hij lief.

Wat een vuiligheid en rommel zit er in mijn eigen hart, wat een hoogmoed ook en tegelijk wat ben ik zwak in de meest miserabele zin van het woord. Er zijn geen goede woorden voor om het te beschrijven. Het is deze maand precies 14 jaar geleden dat God heel even maar met Zijn licht in mijn hart scheen en me daar een rondleiding gaf. Ik begon me zo vreselijk schuldig te voelen en schaamde me zo ontzettend, dat ik God geen enkel verwijt gemaakt zou hebben als Hij me de hemel weigerde. 

Misschien heb ik me wel nooit zó gekend gevoeld als toen.

En ik weet nog dat ik kort daarna in de kerk zat en de preek ging over Psalm 51. We zongen een lied dat ik alleen maar mee kon huilen en de voorganger sprak daarna vergeving over ons uit in de naam van Jezus. En dat kwam zó binnen bij me... Het werd me vergeven, ik werd schoon gewassen, ik werd een nieuw mens!

Misschien heb ik me wel nooit zo gekend èn geliefd gevoeld als toen. Ik weet het eigenlijk wel zeker.

Jezus ging naar die vrouw, die door iedereen werd uitgekotst om haar levensstijl. Door niemand echt gekend en al helemaal niet geliefd. Ze was gevaarlijk en lichtzinnig. Het was, zoals dat vanavond gezegd werd, totaal 'out of the box' wat Jezus in die cultuur deed. Hij ging naar die vrouw. Hij zocht haar op!

En dat doet Hij nog steeds. 

Laten we niet ophouden met bidden!

We mogen ons gekend weten en geliefd door de allerhoogste God.

en die liefde mogen we doorgeven aan iedereen, 

niemand uitgezonderd!

Liefde is...

Wat heb ik lekker gewerkt vanochtend in huis. Nu kan ik ook eens zeggen dat er veel uit mijn handen is gekomen! De laatste tijd geniet ik van het doen van de was...het moet niet gekker worden! Dat komt denk ik echt door al die kraamtijden die ik meegemaakt heb. Wat was het heerlijk om de wasmachine te horen draaien en elke dag een schoon bed te hebben! De was wapperde aan de lijn op het balkon of aan het wasrek binnen. Nette stapeltjes handdoeken in de badkamer en de geur van schoonmaakmiddelen leken bij het huis te horen.

Ze zeggen dat je alles ´beromantiseerd´, nou, laat me dat maar even fijn doen dan! En waarom zou er een kraamtijd voor nodig zijn om hetzelfde te bereiken? Dus ben ik 's ochtends lekker met de was bezig en ook 's avonds probeer ik nog even gauw een wasje weg te vouwen. Vanochtend had ik niet zoveel was, dus heb ik er maar een gordijn van onze slaapkamer bij gedaan, je moet toch wat:)

Vandaag doen we het lekker makkelijk. De meiden willen graag een filmmarathon, maar daar ben ik nooit zo voor. Ze mogen wel meer kijken en om de beurt voor ieder wat.
Terwijl S bezig gehouden wordt door M, ga ik zo even boodschappen doen. Ik probeer het voor meerdere dagen tegelijk te doen, een dag of 3. Eens zien of dat werkt en hoe dat bevalt.
Regeren is vooruitzien en dat geldt ook voor een huishouden. Nou is dat niet mijn sterke kant, maar als ik er eenmaal de vaart in heb, dan kom ik een heel eind. Uitbuiten dus, zulke toestanden!

Dat was het even voor vandaag! Ik ga natuurlijk gauw weer verder. En vanmiddag ga ik haken. Ik heb tijdens ons weekend weg heleboel bollen wol gekocht en wilde eigenlijk met de crochet along 2015 meedoen, maar daar zie ik toch maar van af. Ik vind een vierkante deken niet zo leuk. Dus ga ik voor een gewone deken van 1.40 breed. Daar komt dan nog een rand omheen, past het mooi op ons bed! Mijn handen jeuken om verder te gaan, maar ik ga eerst boodschappen doen en nog handschoenen kopen voor m'n man. Hij gaat morgen op de fiets naar zijn werk, 24 km heen en 24 km terug... omdat ik met de meiden en de auto naar m'n nicht ga! Liefde is...:)

Je moest eens weten!

Pinterest

Je moest eens weten!

Je moest eens weten wat God je eigenlijk zou willen geven. 

Hij is een God die geeft, en het is niet het eerste het beste wát Hij geeft!

Je moest eens weten dat die wens, 

dat verlangen diep in je hart door Hem gezien wordt. 

En dat Hij het je zo graag zou willen geven! 

Om de een of andere reden, 

die misschien boven ons verstand uit gaat, 

is het niet de beste keuze om je het daadwerkelijk ook te geven. 

Maar misschien zouden we het wel begrijpen
als het ons haarfijn uitgelegd zou worden. 

En zouden we zelfs dankbaar zijn dat Hij het zo heeft gedaan 

zoals Hij dacht dat goed voor ons was.

Pinterest

De focus in deze blog ligt niet op wat we graag zouden willen hebben, 

maar niet ontvangen. 

Ik kan er zoveel tijd mee verknoeien.

De focus ligt nu op God. 

God die verlangd ons alles te geven.

Gewoon uit liefde voor ons.

Op het eeuwige hart dat voor ons klopt,

dwars door de dingen die er niet zijn.

Pinterest

Ik heb het gezien, geproefd door mensen heen.

En het heeft me dichter bij God gebracht.

Het mooiste van alles is. 

God hééft ons alles gegeven!

Maar dat is nu even niet waar het in deze blog om gaat.

'Verblijven in God' van Jean Lafrance

Het is weer tijd om iets over een boek te schrijven dat ik gelezen heb. Er zijn er inmiddels al wel wat bijgekomen in de lijst hier links, maar heb niet over elk boek iets te schrijven.

Op dit moment lees ik de laatste bladzijden van 'Verblijven in God' van Jean Lafrance. 

Het gaat met name over gebed en overgave aan God. 

Een paar citaten:

'De volharding bestaat niet uit net doen alsof er geen gebreken of perioden van ontrouw zijn, hoewel de volharding wel de neiging heeft om die te weerstaan. De volharding bestaat voornamelijk uit het onvermoeibaar volgen van de weg, wat er ook gebeurt, na ieder onweer of na elke periode van onverschilligheid. Het is het geduld van een spin die telkens opnieuw haar web weeft nadat het vernield is. Het is een verborgen vasthoudendheid, innig en soepel, het tegendeel van koppigheid, starheid of enthousiasme. Het is een diep nederige deugd, en de nederigheid is van haar kant diep volhardend, ze raakt nooit ontmoedigd. Het is altijd de hoogmoed die ontmoedigd raakt, alleen de hoogmoed.'

'Als ons leven ingewikkeld is - denken we - dan komt dat omdat de wereld waarin we leven ingewikkeld is door de media, het levenstempo en de snelle communicatiemiddelen. We verlangen naar een leven in stilte, op het platteland, zonder activiteiten. Maar we moeten toegeven dat we ook tijdens onze vakantie nog altijd niet meer eenheid aanbrengen in ons leven, want we nemen ons drukke en versnipperde leven gewoon met ons mee.'

Dat is wat ik in dit soort boeken mooi vind en aantrekkelijk. Het leven vanuit de vrede met God, vanuit de Rust. En dat zegt dan niets over wat we allemaal wel of niet te doen hebben, dat zegt vooral iets over de houding en de gerichtheid van ons hart. Dan is onze reaktie niet meer op wat er om ons heen gebeurt of op ons af komt, maar dan reageren we van binnenuit. Misschien klinkt het wat vaag, maar er zit een groot verschil tussen die twee.

Een ander citaat dat me ook erg aansprak:

'We moeten aanvaarden dat God ons veel meer liefheeft dan we denken. (...) Wanneer je begrepen hebt dat God je liefheeft, dan hoef je nog maar één ding te doen: je aan de Liefde aanbieden opdat zij met je kan doen wat ze wil.'

Zo vaak ben ik gericht op het liefhebben van God, dat ik er soms aan voorbij ga dat God mij toch echt eerst heeft lief gehad, en dat ik die liefde dagelijks mag ontvangen. Waaruit blijkt de liefde van God voor mij, hoe ontvang ik die liefde? Hoe laat ik, bij wijze van spreken, mijn voeten door Hem wassen? Dat zijn de vragen die me dan bezig houden... en die mijn liefde voor Hem doen groeien!