Dat hoefde van die gast niet.

Ik heb een makreel meegenomen en ik heb een Syrier getrakteerd voor een broodje makreel. Ik deed eerst voor zodat hij kon zien hoe hij broodje makreel klaar kan maken. De telefoon ging in het kantoor. Ik liep even weg en toen ik 3 minuten daarna terugkwam was de makreel al weg. Die gast heeft hele makreel op met alles erop en eraan. Makreel verdween volledig in zijn maag. Ik raakte in paniek en ik wilde de huisartspost bellen. Dat hoefde van die gast niet. Hij ging op een stoeltje zitten. Waterpijp erbij en alles was koek en ei.

Dit appje kreeg ik gisteravond van een broeder, zelf ex-moslim, die zich nu inzet om vluchtelingen zich thuis te laten voelen. M'n man en ik moesten zo lachen en dat alleen was al heerlijk! Het is een drukke tijd met werk en studie, dus we zien elkaar niet zoveel. Maar daar hebben we het even niet over. We zagen het helemaal voor ons. Dit soort verhalen hoor ik graag!

Voor degene die niet weten wat een waterpijp is (niet dat ik het je uit kan leggen):

   

Op school hebben ze het natuurlijk ook over vluchtelingen. S (4) waar ik het zelf nog niet eens serieus mee over heb gehad, had het vanochtend over 'Italië, waar ze een boot en tenten hebben, voor mensen die moeilijke dingen hebben meegemaakt, die geen geld meer hebben en dus in de tent slapen.' Zo mooi om haar te horen vertellen over iets dat ze op school meegemaakt of gehoord heeft en wat haar duidelijk heeft geraakt. Soms kan ik er geen touw aan vast knopen! Ze hoorde dit lied, wat L me liet luisteren en zei vol vuur: 'Jaa, die heb ik ook gehoord op school!!!' Ik deel het graag hier, het is ontroerend mooi!

Hij had z'n t-shirt uitgedaan en om haar hoofd gedaan.

Hemels! Dat is het enige woord dat een beetje in de buurt komt bij de internationale worshipavond gisteren. We aanbaden God met Afrikaanse, Perzische, Arabische, Oost-Europese, Spaanse, Engelse aanbiddingsliederen en bands en op het laatst sloot de band trinity af met een paar prachtige liederen. Man, wat een energie heeft die gast!:)

Wat het nou precies hemels maakte... 'Every praise is to our God!' was één van de eerste liederen en dat was ook de toon voor de hele avond. Het is lang geleden dat ik me zo vrij gevoeld heb. Vrij om te dansen, vrij om mezelf te zijn en te genieten van al die mensen van al die culturen om me heen! Het was een voorproefje op de hemel, de vreugde, de eenheid, de diversiteit...God is groot!

Wat me de hele avond nog een beetje met beide benen op de grond hield, was de jonge vrouw uit het Midden-Oosten die met haar dochtertje voor me zat. Er ligt een moeilijke weg achter hen waarin trauma's opgelopen zijn, maar ook voor hen, de onveiligheid van een onzekere toekomst.
En toen zongen we dit lied en kon ik het niet nalaten om even m'n hand op dat kleine meisje haar hoofd te leggen en de vrouw even vast te houden en 'God bless you' te zeggen. Het was voor mij zo'n krachtig getuigenis om juist deze vrouw vol aanbidding te zien zingen en dansen!!

En toen sliep ik vannacht heerlijk tot een uur of half 3. Onze oudste zoon (19) kwam onze slaapkamer binnen om te vertellen dat hij thuis was van zijn werk. Hij werkt in de keuken van een restaurant en dat wordt nog wel eens heel laat. Hij vertelde ook dat hij 112 had moeten bellen. Hij fietste naar huis, zag twee jongens (jonge mannen) en daarbij lag een meisje (jonge vrouw) op de grond. Hij dacht dat het wel goed zou zijn, omdat er al iemand bij was, maar twijfelde toen en ging terug. De jongens waren aan het bellen met de politie, maar kwamen er in hun Arabische moedertaal niet helemaal uit. Toen heeft hij ook gebeld. Ze vroegen of hij een doek bij zich had om tegen de wond op haar hoofd te houden. Nou, dat is niet iets waar hij elke dag mee rondloopt, dus had hij z'n t-shirt maar uit gedaan en dat om haar hoofd gedaan. Het was naar om al dat bloed op de stoep te zien.

Dit is al de tweede keer dat hij 112 moest bellen onderweg uit z'n werk. Bijzonder om op deze manier door God gebruikt te worden, het doet m'n moederhart goed!

Een mooie ontmoeting

Leuk hoor, een Chinese achterbuurman die in een sushirestaurant werkt!:)

Het gebeurt niet vaak dat ik op tweede kerstdag een hele middag alleen thuis ben.

Maar ik heb het er eerlijk gezegd zelf een beetje naar gemaakt.

De ene helft is naar opa en oma,

de andere helft is gaan schaatsen.
En ik?

Ik probeer wat bij te slapen,

wat te wandelen,

boodschappen doen

en alles op te ruimen voor de visite die morgen komt.

Gisterenavond mocht ik namens House of Hope een kerstpakket langs brengen bij een vrouw uit Eritrea, die in onze straat is komen wonen. Na enig aandringen deed ze de deur open. Ze had haar dochter aan de telefoon, die meteen mooi kon vertalen! Binnen 10 minuten kreeg ik wel 10 omhelzingen! Wat een liefde, wat een dankbaarheid, wat een mooie ontmoeting op deze kerstdag!!

En verder... na een jaar geen facebook ben ik er weer te vinden!

Je kunt mijn fbpagina voor mijn blogs volgen als je wilt.

En als ik je een beetje ken van blogland mag je ook een vriendschapsverzoek doen:))

Fijne dag vandaag!

Een kus op mijn hand

Gisterenmiddag gingen we naar opa en oma. Maar voordat we konden gaan, moest er natuurlijk een mooie kleurplaat gemaakt worden!

Alle kinderen zijn altijd dol op opa, ze weten van jongs af aan zijn schoot te vinden en zelfs alle tienerkleinkinderen zitten graag naast hem, zo leuk om te zien! Ik denk dat mijn vader een bepaalde rust uitstraalt:)

Terwijl ik een grote hoeveelheid losse draden aan m´n gehaakte deken weg werk, praat ik met m´n moeder over een Eritrese vrouw die sinds kort bij ons in de straat is komen wonen. Ik denk dat ik daar langs moet gaan, maar heb ook het gevoel dat ik een intensief contact er op dit moment even niet bij kan hebben. Mijn moeder geeft me goede raad en stelt me een belangrijke vraag ´wie zegt nou dat je dat ´moet'?!' En ze sluit af met de tip om het even te laten rusten.

En dat besluit ik te doen. Thuis gekomen ben ik dankbaar en begin met bidden voor deze nog onbekende vrouw. Alles wat ik van haar weet is dat zij haar man en dochter verloren heeft en hier alleen is gekomen. Maar ik ga niet naar haar toe. Probeer het het principe van wachten toe te passen.

De volgende ochtend, terwijl ik S haar dagelijkse rondjes laat fietsen, zie ik haar bij haar deur staan, klaar om weg te gaan. Ik verlaat het plein en wacht haar even op bij ons huis. Heel even ontmoeten onze ogen elkaar, wisselen we twee woorden, ze geeft me een kus op mijn hand en loopt weer verder. De last van het 'moeten' valt van me af. Het is goed zo.

Verder vieren we de herfst. Er wordt gezwommen, ik bak brood (niet zo goed gelukt overigens), er wordt gevoetbald, gelezen, ruzie gemaakt, gepuzzeld, gehaakt, gecomputerd, geleefd.

Van binnen werd ik stil

Van binnen werd ik er stil van.

Een jonge vrouw werd gedoopt, buiten in de rivier. 

We moesten er een stukje voor lopen.

Wat was het prachtig weer!

En daarna liepen we weer terug.

We vierden feest.

Er was lekker eten.

De muziek klonk en er werd gedanst.

Wat is het goed om uiting te geven aan de blijdschap in je hart!

Haar landgenoten

zongen een prachtig lied voor haar.

Zo ontroerend!

Van binnen werd ik er stil van.

En dankbaar.

En blij.

Dat allemaal door elkaar.

´Christenen ontmoeten moslims´ van Ds. H. Veldhuizen

Ik ben zo´n angsthaas, dat ik in staat ben een waar ´islamofobie´ te ontwikkelen! Alles wat ik hoor over IS komt diep binnen en het kost me niet zoveel moeite om mezelf in te leven in een bepaalde situatie. Als je in die zin een beetje op mij lijkt, wil ik je dit boekje van harte aanbevelen!

Lees hier meer over het boek ´Christenen ontmoeten moslims´.

Afscheid van de dirigent

Voor het eerst een filmpje!

Zaterdag hadden we (opnieuw) een afscheidsavond. Deze keer van de dirigent van het koor en zijn vrouw. Het koor gaf een laatste uitvoering en daar heb ik ontzettend van genoten! Met het laatste lied mochten alle oud-leden ook nog eens meezingen en zongen we 'Soon and very soon'. Zelf heb ik ook nog een poosje op het koor gezeten en mocht dus ook meezingen. Dat was eigenlijk best wel fijn, als een goed afscheid. We hopen ontzettend dat er een nieuwe dirigent komt. Voor het koor zelf, maar ook voor onze gemeente. Het is zo mooi als we met elkaar zingen en je hoort het koor er dan meerstemmig bovenuit klinken. Daar houd ik wel van.

Hier een heel klein stukje van deze avond, dan kun je een beetje meeproeven. 

Dit is een Afrikaans lied, maar stukken uit 'The Messiah' werden ook gezongen. En dat maakt het ook echt een koor waar ik een beetje trots op ben, ze zingen van alles, echt internationaal, zo zal het in de hemel ook wel een beetje gaan klinken.

Nog even geduld:

Soon and very soon we will going to see the King!

Leuker dan ik dacht!

Als ik binnen kom zie ik een buitenlandse vrouw achter een naaimachine zitten met heel veel gekleurde stofjes. Het ziet er gezellig uit, maar het is niet waar ik moet zijn. Ze verteld me dat ik boven moet zijn. Ik loop de trap op en zie daar een Nederlandse vrouw van een jaar of 60 voorin staan. Aan een tafel zit een man uit Syrië, die nog maar een jaar in Nederland woont. Iets later schuift er nog een vrouw uit Eritrea aan en als de les net begonnen is, komt een vrouw uit Letland aan mijn tafeltje zitten. De Syriër verteld dat hij 4 schoenen heeft gekocht, wat aanleiding is tot een leuk gesprekje over hoe je iets zegt. We praten over de koningsdag en iedereen verteld wat hij die dag heeft gedaan. Daarna pakken we er een leesboek bij en mag iedereen een stukje lezen, Na elke alinea wordt er gevraagd of er woorden tussen zitten die iemand niet begrijpt. De woorden 'kennismaken', 'tegen' en nog meer komen voorbij.
Als er een uur voorbij is, denk ik dat het bijna afgelopen is, maar ik zit er naast. De les duurt 2 1/2 uur! Om kwart over 10 is het afgelopen en praat ik nog even na met de vrijwilligster die dit 3 keer per week doet. Ik bekijk het lesmateriaal en kom tot de conlusie: Het is nog leuker dan ik al dacht!

Binnenkort start de cursus 'Taal voor het leven', waarin je kunt leren hoe je anderen de Nederlandse taal meer eigen kunt maken. Er zijn al een aantal vrouwen die het heel graag willen leren, ze kunnen bijna niet wachten ermee te beginnen. En ik inmiddels ook bijna niet meer! Misschien zat mijn stagebegeleider er toch niet zo ver naast toen hij zei: 'Ach wat jammer dat je niet verder met de PABO gaat!'

Maar ja...dat wilde ik niet, ik wilde toen maar één ding en dat is trouwen met mijn geliefde. En dat deed ik en daar heb ik gelukkig nog nooit een moment spijt van gehad. Integendeel, eigenlijk is ook dat alleen maar leuker dan ik dacht! Vandaag zijn we 19 jaar getrouwd. We hebben het niet echt gevierd ofzo, maar alle kids zijn thuis, ook de vriendin van H is er. We eten gezellig samen en mijn ouders komen vanavond op de koffie. M heeft een heerlijke monchoutaart gemaakt. Op naar de 20!

Hun honger en dorst naar God is groot!

‘Ik herinner me dat mama altijd zei dat God de enige is die je aan het eind nog echt hebt. Ik ben nu in een stadium waar ik, in elke betekenis van het woord, mezelf heb overgegeven aan onze schepper omdat er letterlijk niemand anders was… en door God en door jullie gebeden heb ik me teder geborgen gevoeld in een vrije val.
Ik heb in het donker het licht gezien en ik heb geleerd dat je zelfs in de gevangenis vrij kunt zijn. Ik ben dankbaar. Ik heb gezien dat er goeds schuilt in elke situatie, soms moeten we er alleen naar zoeken. Ik bid elke dag dat jullie in ieder geval iets van nabijheid en ook van overgave aan God voelen, en er een band van liefde en steun tussen jullie gevormd is...´

Nog zo´n citaat, geschreven in gevangenschap. Één waar ik stil van wordt, wat m´n binnenste diep raakt. Ik wil jullie heel graag de hele bijbehorende blog laten lezen van Leenard Kanselaar. Wat een indrukwekkend getuigenis!

In mijn vorige blog beloofde ik een blog over Chinezen.

mijn naam in het Chinees

De komende tijd zullen er een paar keer per week twee Chinese jongens van 10 en 12 uit school naar ons toekomen. Het is de bedoeling dat we met elkaar optrekken en ze gewoon 'mee laten leven' met ons gezin. Het idee is dat ze op deze manier de Nederlandse taal goed onder de knie krijgen. Nu mankeert daar niet zo heel veel meer aan, deze jongens vertalen de preek elke zondag voor hun moeder in het Chinees! Maar net even voor een extra zetje. Onze kids konden niet wachten tot het helemaal zeker was en tot ze zouden komen. Inmiddels is de oudste al een paar keer geweest en komt morgen zijn broertje ook mee. Het is een drukke, gezellige boel, waar ik erg van geniet. Ze komen nog niet zo lang in onze gemeente en hun honger en dorst naar God is groot!

Vrijdagavond sprak ik een hele andere Chinese vrouw, die me vertelde dat zij en haar gezin bezig zijn met het huis dat grenst aan onze achtertuin. Dat zou ik echt heel erg leuk vinden! 

Zaterdagavond kregen we visite van een echtpaar. Hij Nederlands, Zij Chinees. Ze verwachten hun eerste kindje. Ik kreeg een mooie plant, nog vol met prachtige knoppen. 

Van de zendelinge waar ik al vaker iets over heb verteld, kreeg ik voor mijn verjaardag in oktober een heel oud boek. Het origineel van Hudson Taylor, in het engels. Zij heeft dit boek zelf toen zij nog maar net op het zendingsveld was, en dat is inmiddels ook al zo'n 60 jaar geleden, gelezen, zich erdoorheen geworsteld. Nu ben ik in dit boek begonnen. Het voelt als een heel kostbaar bezit.

Ik kan niet anders dan de diepe liefde van God ervaren voor Chinezen!

Nog een krabbel

Oeps, opletten mama!! 

Hoewel het maar een klein plukje lijkt, kun je het resultaat wel zien!;)

Gisteren scheen de zon zo heerlijk en waren we naar de kinderboerderij geweest. We fietsen dan altijd langs een tuincentrum. Ik kon het niet laten en heb een paar takken met katjes gekocht.

En vandaag: eindelijk hebben we gemberkoekmannetjes gebakken. 

En gemberkoekbeertjes, sterren, tractors, konijnen, paraplu's, eendjes en nog meer!