Hun honger en dorst naar God is groot!

‘Ik herinner me dat mama altijd zei dat God de enige is die je aan het eind nog echt hebt. Ik ben nu in een stadium waar ik, in elke betekenis van het woord, mezelf heb overgegeven aan onze schepper omdat er letterlijk niemand anders was… en door God en door jullie gebeden heb ik me teder geborgen gevoeld in een vrije val.
Ik heb in het donker het licht gezien en ik heb geleerd dat je zelfs in de gevangenis vrij kunt zijn. Ik ben dankbaar. Ik heb gezien dat er goeds schuilt in elke situatie, soms moeten we er alleen naar zoeken. Ik bid elke dag dat jullie in ieder geval iets van nabijheid en ook van overgave aan God voelen, en er een band van liefde en steun tussen jullie gevormd is...´

Nog zo´n citaat, geschreven in gevangenschap. Één waar ik stil van wordt, wat m´n binnenste diep raakt. Ik wil jullie heel graag de hele bijbehorende blog laten lezen van Leenard Kanselaar. Wat een indrukwekkend getuigenis!

In mijn vorige blog beloofde ik een blog over Chinezen.

mijn naam in het Chinees

De komende tijd zullen er een paar keer per week twee Chinese jongens van 10 en 12 uit school naar ons toekomen. Het is de bedoeling dat we met elkaar optrekken en ze gewoon 'mee laten leven' met ons gezin. Het idee is dat ze op deze manier de Nederlandse taal goed onder de knie krijgen. Nu mankeert daar niet zo heel veel meer aan, deze jongens vertalen de preek elke zondag voor hun moeder in het Chinees! Maar net even voor een extra zetje. Onze kids konden niet wachten tot het helemaal zeker was en tot ze zouden komen. Inmiddels is de oudste al een paar keer geweest en komt morgen zijn broertje ook mee. Het is een drukke, gezellige boel, waar ik erg van geniet. Ze komen nog niet zo lang in onze gemeente en hun honger en dorst naar God is groot!

Vrijdagavond sprak ik een hele andere Chinese vrouw, die me vertelde dat zij en haar gezin bezig zijn met het huis dat grenst aan onze achtertuin. Dat zou ik echt heel erg leuk vinden! 

Zaterdagavond kregen we visite van een echtpaar. Hij Nederlands, Zij Chinees. Ze verwachten hun eerste kindje. Ik kreeg een mooie plant, nog vol met prachtige knoppen. 

Van de zendelinge waar ik al vaker iets over heb verteld, kreeg ik voor mijn verjaardag in oktober een heel oud boek. Het origineel van Hudson Taylor, in het engels. Zij heeft dit boek zelf toen zij nog maar net op het zendingsveld was, en dat is inmiddels ook al zo'n 60 jaar geleden, gelezen, zich erdoorheen geworsteld. Nu ben ik in dit boek begonnen. Het voelt als een heel kostbaar bezit.

Ik kan niet anders dan de diepe liefde van God ervaren voor Chinezen!

Nog een krabbel

Oeps, opletten mama!! 

Hoewel het maar een klein plukje lijkt, kun je het resultaat wel zien!;)

Gisteren scheen de zon zo heerlijk en waren we naar de kinderboerderij geweest. We fietsen dan altijd langs een tuincentrum. Ik kon het niet laten en heb een paar takken met katjes gekocht.

En vandaag: eindelijk hebben we gemberkoekmannetjes gebakken. 

En gemberkoekbeertjes, sterren, tractors, konijnen, paraplu's, eendjes en nog meer!

William Carey

Na veertig jaar vol spectaculaire prestaties (hij vertaalde bijv. de hele Bijbel in het Bengaals, Oriya, Marathi, Hindi, Assamees en Sankriet en delen ervan in 29 andere talen) stierf William Carey.

 maar op de eenvoudige steen boven zijn graf staat op zijn eigen verzoek:

William Carey

Geboren op 17 augustus 1761

Gestorven in juni 1834

Een ellendige, arme en hulpeloze worm,

in Uw open armen vind ik rust.

Toen Carey er eenmaal van overtuigd was dat zijn roeping in de zending lag, stelde hij al zijn vertrouwen op God. Hij geloofde dat God hem zou leiden en van al het nodige zou voorzien. 'Verwacht grote dingen van God' - dat was het eerste deel van zijn oproep op de vergadering van zijn organisatie in 1792 te Nottingham. Ook al werden zijn verwachtingen niet altijd beantwoord op de manier en op de tijd die hij zelf zou hebben uitgekozen, toch benadrukte hij steeds dat er altijd hulp kwam, en zelfs in toenemende mate. Zo was hij in staat om 'grote dingen te bereiken in Gods dienst'. Die zegeningen vormden geen beloning voor zijn werk; ze vormden een eerste vereiste om het te kunnen volbrengen.

Uit: 'Verlangen naar God' van John Piper

Welke zegeningen hebben jij en ik nodig om onze taak hier op aarde te volbrengen? 

Laten ook wij grote dingen verwachten van Diezelfde God!

Een zendeling in Congo

Een bekende geschiedenis:

Een zendeling in Congo was het na jarenlange prediking van het evangelie nóg niet gelukt de wilde inboorlingen te overtuigen. Midden in een les over de Bergrede hield hij plotseling op en kondigde zijn pupillen aan dat hij dit hoofdstuk nu door zijn leven onder hen duidelijk wilde maken.

Voordat de dag ten einde was, hadden zij hem talrijke gelegenheden gegeven dit te doen, doordat zij namelijk aanspraak maakten op al zijn aardse bezittingen. Hij gaf zonder weerstand te bieden 'aan hen die van hem vroegen en wees hen niet af die van hem lenen wilden' (Mat. 5: 42). 

Bij het vallen van de avond was de vrouw van de zendeling totaal van streek, want hun huis was volledig geplunderd en de hongerdood grijnsde hen aan. Maar dit was slechts de eerste acte van het drama. Voordat de nacht voorbij was, begonnen de mensen over het merkwaardige gedrag van de zendeling, wiens getuigen zij geworden waren, na te denken. 'Deze man', zo zeiden zij, 'is niet zoals de handelaren. Hij vraagt van ons geen dingen, maar geeft ons alles wat hij heeft. Hij moet een man van God zijn en wij moeten wel oppassen hoe wij hem behandelen.'

En zo kon men de volgende morgen beleven hoe de gebeurtenissen van de vorige dag zich in omgekeerde zin afspeelden en alles werd teruggebracht, met extra vergoeding bovendien. Dit was de tweede acte.

De derde acte was een grote opwekking, de bekering van duizend zielen en de vestiging van de grootste gemeente in heel Congo. 'Het leven werd geopenbaard'en zij zagen het, en het was het beste aanschouwelijk onderricht, machtiger dan welke woorden ook zijn kunnen.

(Uit 'Christus in mij, mijn enige hoop' van A.B. Simpson)