Miss Beauty (5)

Miss Beauty zou zo graag mooi kunnen willen bidden. 

Met goede volzinnen haar hart uit kunnen storten, 

zonder daar al te lang over na te hoeven denken. 

Niet persé voor het mooi, 

maar om het allemaal helder voor zichzelf te hebben. 

Orde in haar hoofd en in haar hart. 

Maar vaak is bidden een worsteling voor me. Ik kom niet uit m'n woorden, haspel maar wat, krijg het niet op een rijtje, neem soms genoegen met een zucht, soms met een traan. Vooral als ik alleen ben. En helemaal als ik in bed lig. Zachtjes fluister ik de naam van Jezus om niet lang daarna in slaap te vallen.

Als ik iemand beloof om voor een situatie te bidden, denk ik er vaak achteraan 'maar verwacht er maar niet te veel van, ik weet echt niet hoe...' Wat zou ik graag écht in de bres willen springen voor de mensen die me lief zijn en gebed nodig hebben voor hun leven en hun werk. Wat zou ik graag willen geloven dat mijn gebed er toe doet!

Nu heb ik een heel klein schrijfboekje erbij gepakt. En elke avond voor ik mijn ogen dicht doe, schrijf ik daar een paar zinnen in. Zo recht, puur uit mijn hart. Die paar zinnen helpen me om daarna even mijn hart uit te storten en nog wat dingen te bespreken. Om bij God te komen, zoals ik ben. En ik ben God zo dankbaar, dat Hij juist op die gebeden antwoord, meestal door het stukje dat aan de beurt is om te lezen! Soms lees ik dan letterlijk de woorden die ik zelf gebruikt had. 

Dat bemoedigt me heel erg.

M'n gebedsleven is op deze manier een geloofsuitdaging geworden.

Om niet op mijn gebed te vertrouwen.

Maar alleen op mijn God.

Ik las het ergens en wil het nooit vergeten:

De kracht van het gebed ligt niet bij degene die bid,
de kracht van het gebed ligt bij God.

Aan één woord genoeg!

Het is zo´n dag waarop ik heen en weer fiets naar van alles en nog wat. Wat is dan het moment dat je even een lekker bakje koffie zet en dat rustig op kan drinken op de bank en er wat bij kan lezen, een kostbaar moment! 

Ik blog deze maand over mijn tijd met God. Soms doordat een mooi stukje heb gelezen. Andere keren door de aanwezigheid van God in de alledaagse dingen op te merken. 

Als ik eerlijk ben, ontbreekt het me deze jaren (!) aan een vaste plek en een vast tijdstip om rustig de Bijbel te kunnen bestuderen en uitgebreid en liefst hardop te (aan)bidden. En hoewel ik dat soms wel mis, ben ik erg dankbaar dat het daar niet vanaf hangt! God is zoveel groter dan mijn hart en kent mij door en door, Hij heeft vaak al aan één woord genoeg, en er zijn zelfs ook genoeg momenten dat ik denk, 'ik was daar in gedachten mee bezig en Hij wist het!'. 

God kan aan één woord genoeg hebben wat mij betreft, andersom is dat nog niet het geval. En omdat ik geen moeite heb met lezen, lees ik elke ochtend en avond een paar hoofdstukken uit de Bijbel. Gewoon om de hele Bijbel te lezen en te blijven lezen en Hem daardoor beter te leren kennen. Nu ben ik met Exodus bezig en het verhaal van Mozes is altijd indrukwekkend. In het dagboek 'Ontmoetingen met de Bijbel' waaruit ik af en toe eens een stukje lees, ging het over Abraham (klinkt logisch:)

Een tekst en een vraag blijven me al poosje bij en brengen Mozes en Abraham als broeders in het geloof heel dicht bij elkaar. Het maakt een diep verlangen in me wakker om me, net als zij, meer en meer in Hem te verliezen en me aan Hem over te geven. Tegelijk confronteert me dat (juist) in deze maand met mijn eigen ideeën over waar ik recht op heb, mijn wensen en verlangens.

'Omdat hij uitzag naar de beloning, waardeerde hij de smaad van Christus hoger dan de schatten van Egypte.' (Hebr. 11: 26)

(Deze vraag naar aanleiding van het moment dat Abraham en Lot uit elkaar gaan:)

Wat zou jij vandaag graag willen hebben? Ben je bereid je verlangens op te geven en erop te vertrouwen dat God voor jou zal zorgen?

Kerst in Irak?

Het is eerste kerstdag.
De dienst is bijna voorbij.
Dan wordt er nog een mededeling gedaan,
iets wat ze zojuist gehoord hebben.
Dat er in Zuid-Irak in een kerk een bom ontploft is.
Er zijn doden gevallen.
We worden er stil van.
Voor me zit een man uit Irak.
Wat gaat er door hem heen?
Een paar stoelen verderop zit m'n vriendin, ook uit Irak.
Na de dienst loop ik naar haar toe en zeg er iets over.
Haar woorden raken me.

'Ja, het ís erg, maar we vieren vandaag kerstfeest!

Maar zij... zij vieren het nu in de hemel! 

Waar is een betere plek om kerst te vieren?!'

Christenen tijdens een kerstmis in een kerk in Bagdad

Wees bemoedigd!

Vanochtend kwamen we met z'n drieën bij elkaar. Om te bidden voor Noord-Korea.
Het is alweer een paar jaar geleden, dat we hier wekelijks voor bij elkaar kwamen. Wat was dat een goede tijd! En wat is onze liefde voor de mensen in dit land gegroeid. Als er dan eens een Noord-Koreaan op het voetbalscherm tevoorschijn kwam tijdens het WK, dan keek ik ineens ook heel geïnteresseerd naar het spel, dat mijn aandacht normaal gesproken niet heeft. 

Het is het land dat bij Open Doors al jaren op nr. één staat op de ranglijst van landen waar christenen vervolgd worden. Hoeveel gebeden zijn er al niet opgezonden naar de troon van God? Er lijkt nog niet veel te veranderen ten goede. Ook wat betreft de landen in het Midden-Oosten, het lijkt alleen maar erger te worden. Laten we ons niet ontmoedigen, maar bemoedigen en aanmoedigen door Openbaring 5:

Toen het (Lam) de boekrol genomen had, vielen de vier dieren neer voor het Lam, evenals de vierentwintig oudsten, elk met een citer in de hand en met gouden schalen vol reukwerk - dat zijn de gebeden van de heiligen.

 *

En zij zongen een nieuw lied:

'Waardig bent U het boek te nemen en zijn zegels te verbreken; want U bent geslacht en U hebt hen gekocht voor God met uw bloed uit alle stammen en talen en volken en naties. U hebt hen voor onze God gemaakt tot een koninklijk geslacht van priesters, en zij zullen heersen op de aarde.'

en zij riepen luid: 

' Waardig is het Lam dat geslacht werd, de macht en de rijkdom, de wijsheid en de kracht, de eer en de heerlijkheid en de lof te ontvangen.'

En elk schepsel in de hemel en op de aarde en onder de aarde en in de zee, en alles wat daarin is hoorde ik roepen:

'Aan Hem die zetelt op de troon en aan het Lam lof en eer en heerlijkheid en kracht tot in alle eeuwigheid.'

En de vier dieren zeiden: 'Amen',
en de oudsten vielen in aanbidding neer. 

Wees bemoedigd, omdat onze gebeden zijn als een gouden schaal vol met reukwerk, een heerlijke geur voor God!

Wees bemoedigd, omdat Jezus, het Lam mensen uit alle stammen en talen en volken en naties heeft gekocht met Zijn eigen bloed!

Wees bemoedigd, God is bezig om al die mensen tot een koninklijk geslacht van priesters te maken, die zullen heersen op de aarde.

Wees bemoedigd, Jezus, het Lam is álle macht, rijkdom, wijsheid, kracht, eer, heerlijkheid en lof waard!

Wees bemoedigd, élk schepsel zal daarmee instemmen!

Ten slotte: 

Richt je oog op Hem en aanbidt Hem, heb Hem lief met alles wat in je is!

* Bekijk deze site voor meer prachtige bijbelse schilderijen.

God gaat door met Zijn werk!

Ze (moslimvriendin) stopte twee pakken koekjes in m'n hand 'voor Pasen! Jullie vieren toch Pasen?'

'Ja zéker doen we dat. Jezus is opgestaan uit de dood, dat vieren we!!'

Ik liep naar de keuken en ze kwam bij me staan, ze straalde en zei: 
Wij vieren ook Pasen!! Ik geloof dat Jezus echt uit de dood is opgestaan!'
Ik kon mijn oren niet geloven...en of dat nog niet genoeg was, ging ze verder:
'En ik geloof ook dat Jezus op een dag terug zal komen!'
Ik weet dat dit niet heel erg gebruikelijke uitspraken zijn en vroeg hoe ze dat zo zeker wist.
'Ik lees boeken en weet nu dat Jezus opgestaan is uit de dood!' 
Nogmaals, haar ogen schitterde, alsof ze nog maar pas tot die ontdekking gekomen was. Iets te voorbarig zei ik: 'maar dan ben je christen!' 
nee nee, geen christen op die manier...
Nog een poging: 'geloof je dan ook dat Jezus de zoon van God is?'
'Nee... ik geloof niet in God in de manier van relaties, Vader en Zoon'

We praten nog wat verder, dronken koffie en waren blij elkaar weer eens te zien en tijd voor elkaar te hebben. 

Tijdens het praten kwam een paar keer naar voren dat er steeds gelovige mensen op haar pad komen, die getuigden van 'de Heer'. We haalden herinneringen op uit de tijd van de vrouwenochtenden, ze wist zich meer te herinneren dan mij en komt nog altijd verschillende mensen tegen, zo ook een Chinese vrouw, ze had haar verteld dat haar vader in China overal heen gaat om over God te vertellen en dat het soms gevaarlijk is. 

Toen ze naar huis was, ik de deur achter haar dicht gedaan had, wist ik wat ik had moeten vragen: 'Weet je ook waarom Jezus is gestorven en is opgestaan? Wat betekent dat voor jou persoonlijk?' Ik schoof deze gedachte gauw van me af, ik weet dat het van iemand komt die me een vreselijk schuldgevoel probeert aan te praten en ik wist ook dat ik gewoon mezelf mocht zijn en ik wist ook dat ik tijdens ons gesprek wel een paar keer het hele gebeuren in Gods handen heb gelegd, omdat ik niet wist wat ik moest zeggen. Wetend dat Hij bij machte is met de kracht van Zijn Heilige Geest door mijn gebrekkige woorden en daden heen te werken. En zo laat ik het bij Hem.

Ik prijs mijn Jezus en belijdt voortaan niet alleen dat Hij is opgestaan, maar:
Jezus, de Zoon van God, mijn Redder en Heer, is opgestaan uit de dood! Halleluja!
Er is vanochtend een zaadje van hoop in mijn hart gepland. Maar ook was ik gerust gesteld, als ik mensen uit het oog verlies, dan geldt dat niet voor God. Hij gaat door met Zijn werk!

Toch moet ik ook steeds denken aan een andere moslimvrouw. Ze kwam regelmatig in onze diensten, maar heb haar de laatste jaren niet meer gezien. Ik besluit ook voor haar te bidden en zou er niet raar van op kijken als ik ze binnenkort tegenkom. 
Als ik nu denk aan het boek van Joy Loewen en ik denk aan deze vrouw, dan moet ik bijna huilen. Nooit heb ik er echt goed bij stil gestaan dat het voor moslims vaak een héle lange weg is om de Waarheid te horen, te overdenken en aan te nemen en dat je ook vaak niet eens precies een moment daarvoor kunt aanwijzen en zie nu ook het belang van vriendschap met hen in. Dat is, ook in Gods ogen, waardevol! Zijn hart gaat naar hen uit, Zijn bloed heeft voor hen gevloeid!

Laat niemand denken dat hij/zij nu, na het lezen van een dergelijk boek, een fulltime bediening onder moslims moet beginnen. Dat gaat ook mij niet lukken. Maar misschien heb je al bestaande contacten. Dit boek (van Joy Loewen waar ik in een andere blog over schreef) heeft me in ieder geval geholpen daar weer eens anders naar te kijken. 

Ik wens jullie gezegende dagen toe!

'Van vrouw tot vrouw' van Joy Loewen

Naar aanleiding deze blog kreeg ik bovenstaand boek als leestip. Zoiets hoef je in de meeste gevallen maar één keer tegen mij te zeggen en ik probeer het boek te bemachtigen en het te lezen.
Deze keer lukte dat erg eenvoudig door het bij de bibliotheek aan te vragen. Wat geweldig trouwens dat ze daar zo'n grote diversiteit aan goede boeken hebben!
Ik heb het nog niet eens uit, ben pas bij hoofdstuk 6, maar kan het wel blijven zeggen: 'wát een goed boek is dit!' En wat kan ik hier veel van leren. Ze schrijft alles uit eigen levenservaring en die is groot, maar zo dat ik op de een of andere manier mezelf erin herken. Hoofdstuk 1 begint bijv. alsvolgt:

Ik deed de kastdeur open en keek naar mijn gemakkelijke kleren. 'Wat moet ik aantrekken voor dit feest?' zuchtte ik besluiteloos. Binnen een uur zou ik een bijeenkomst van voornamelijk moslimvrouwen binnenstappen.

en even verderop:

Ik dacht aan mijn Iraanse vriendin, die tegen me lachte toen ik haar vertelde dat ik mijn haar niet verf maar het 'au naturel' draag. 'Jij bent vrij, Joy', zei ze jaloers, 'Zover ben ik nog niet.'
Maar toen ik op dat moment mijn kledingkast inspecteerde, voelde ik me niet vrij.

Het lijkt wel of ik zelf voor mijn kledingkast zie staan! Ze spreekt zichzelf daarna streng toe met een 'je hoeft niets te bewijzen!' 

Iets wat ik met betrekking op de aanslag op 9/11 nog nooit eerder bedacht had, was dit:

Ik zag hoe mijn moslimvriendinnen, die opmerkten dat ze individueel en collectief verfoeilijk waren geworden in de ogen van niet-moslims, zich de een na de ander terugtrokken in angst en schaamte. Sommigen van hen bleven een paar weken binnen, niet dapper genoeg om de buitenwereld met haar veroordeling onder ogen te komen. Ik kende zelfs enkelen die de namen van hun kinderen wilden veranderen... Het doet me pijn om te zien hoe ze beschouwd worden als gevaarlijke en verachtelijke mensen.

Hoe je je angst kunt overwinnen is een belangrijk thema in dit boek:

Mijn verhaal gaat voornamelijk over mijn vriendschappen met moslimvrouwen. Dit boek is geschreven voor de christen-vrouw die bang is voor moslimvrouwen, maar er oprecht naar verlangt om boven haar angst uit te stijgen en zich meer op haar gemak te voelen bij hen.

Terwijl ik lees denk ik terug aan de eerder genoemde blog, waarin ik geschreven had, weer eens gauw langs mijn (moslim)buurvrouw te gaan. Het was er nog steeds niet van gekomen. Maar gisteren had ik nog een uurtje voordat de kinderen uit school zouden komen en dacht ik er weer aan, dus deed ik mijn schoenen aan, pakte m'n 1-jarige dochter in m'n armen en stonden we voor de stoep. Ja, ze was thuis, ja, ze had wel even tijd. Ik deed mijn schoenen uit en kreeg een paar kleurrijke pantoffels aangeboden. Ik verbaasde me over m'n meisje, die deed alsof ze er elke dag over de vloer kwam, ze had het helemaal naar haar zin! M'n buurvrouw is natuurlijk geen vreemde, we zijn al vaker bij elkaar op de koffie geweest, maar het was lang geleden. Ze riep me in de keuken en wilde laten zien hoe ze 'dolma' maakt, een heerlijk gerecht wat wel vaker door de koerden in onze gemeente klaargemaakt wordt voor een picknick. Ik was dus één en al oor! Stel je nou toch voor dat ik deze kostelijke maaltijd met mijn Nederlandse handen zelf zou kunnen bereiden!! Zowel zijzelf als haar man, die zich er later bijvoegde waren ervan overtuigd, dat zij volgende week beter bij mij kon komen, zodat zij kon zeggen wat ik moest doen en ik het zélf klaar kon maken, dan zou ik het pas écht leren! Een tweede afspraak werd gemaakt. Ik dronk nog koffie uit het land van herkomst en genoot van dit contact. Waarom doe ik dit niet vaker?!

Tot zover deze blog. Misschien ben je wat teleurgesteld omdat het weinig met vervolgde christenen te maken heeft. Maar zoals al uit deze link 'lessen uit de vervolgde kerk' blijkt, gaat het ook voornamelijk om de lessen die we mogen leren. Ook de uitdagingen in mijn gewone, alledaagse, Hollandse leventje wil ik beschrijven. Er zijn zoveel lessen die we kunnen leren, maar als we ze niet op de een of andere manier in praktijk brengen dan heb je daar niet zoveel aan. En iedereen zal samen met God uit moeten maken of je er iets mee kunt en mag doen of al hebt gedaan en het wilt delen. Daarom ben ik ook benieuwd naar jullie verhalen, ervaringen en lessen! Als je die wilt delen, lees dan hier hoe je dit kunt doen!