Hij had z'n t-shirt uitgedaan en om haar hoofd gedaan.

Hemels! Dat is het enige woord dat een beetje in de buurt komt bij de internationale worshipavond gisteren. We aanbaden God met Afrikaanse, Perzische, Arabische, Oost-Europese, Spaanse, Engelse aanbiddingsliederen en bands en op het laatst sloot de band trinity af met een paar prachtige liederen. Man, wat een energie heeft die gast!:)

Wat het nou precies hemels maakte... 'Every praise is to our God!' was één van de eerste liederen en dat was ook de toon voor de hele avond. Het is lang geleden dat ik me zo vrij gevoeld heb. Vrij om te dansen, vrij om mezelf te zijn en te genieten van al die mensen van al die culturen om me heen! Het was een voorproefje op de hemel, de vreugde, de eenheid, de diversiteit...God is groot!

Wat me de hele avond nog een beetje met beide benen op de grond hield, was de jonge vrouw uit het Midden-Oosten die met haar dochtertje voor me zat. Er ligt een moeilijke weg achter hen waarin trauma's opgelopen zijn, maar ook voor hen, de onveiligheid van een onzekere toekomst.
En toen zongen we dit lied en kon ik het niet nalaten om even m'n hand op dat kleine meisje haar hoofd te leggen en de vrouw even vast te houden en 'God bless you' te zeggen. Het was voor mij zo'n krachtig getuigenis om juist deze vrouw vol aanbidding te zien zingen en dansen!!

En toen sliep ik vannacht heerlijk tot een uur of half 3. Onze oudste zoon (19) kwam onze slaapkamer binnen om te vertellen dat hij thuis was van zijn werk. Hij werkt in de keuken van een restaurant en dat wordt nog wel eens heel laat. Hij vertelde ook dat hij 112 had moeten bellen. Hij fietste naar huis, zag twee jongens (jonge mannen) en daarbij lag een meisje (jonge vrouw) op de grond. Hij dacht dat het wel goed zou zijn, omdat er al iemand bij was, maar twijfelde toen en ging terug. De jongens waren aan het bellen met de politie, maar kwamen er in hun Arabische moedertaal niet helemaal uit. Toen heeft hij ook gebeld. Ze vroegen of hij een doek bij zich had om tegen de wond op haar hoofd te houden. Nou, dat is niet iets waar hij elke dag mee rondloopt, dus had hij z'n t-shirt maar uit gedaan en dat om haar hoofd gedaan. Het was naar om al dat bloed op de stoep te zien.

Dit is al de tweede keer dat hij 112 moest bellen onderweg uit z'n werk. Bijzonder om op deze manier door God gebruikt te worden, het doet m'n moederhart goed!

Rustig slapen

Van de week lag ik 's nachts wakker en voelde me bang.
Wat gaan we nog meemaken in de toekomst?
In de stilte van de nacht kwam een zachte stem in mijn hart die zei:

'Weet je wat er in de toekomst gaat gebeuren?

Je zult Mij zien, oog in oog!!

En Ik zal alle tranen van je ogen wissen!'

Toen kon ik weer rustig verder slapen.

Nog een krabbeltje

Gisteren ging ik samen met Mar winkelen. Volgende week wordt ze 13 en we kochten een leuk, zwart jurkje en we aten ergens een broodje, zo gezellig en ook goed om eens even samen te kunnen kletsen! 

Op de heenweg zagen we de ravage die de storm had aan gericht, zo bizar! Er stonden 3 brandweerwagens, ik dacht dat ze kerstbomen gingen verbranden ofzo... 

Geen gejakker!

Het is al laat in de avond als ik onder het lezen van de profeet Amos in slaap val. En het is zo heerlijk dat ik de volgende ochtend niet zo vroeg hoef op te staan als andere dagen. Ik twijfel nog even als ik om een uur of 8 wakker wordt, of ik er uit zal gaan om te hardlopen, maar val niet lang daarna toch nog in een heerlijke slaap. Zelfs onze jongste wordt pas om kwart voor 10 wakker! Later in de ochtend lees ik een email van een vriendin die er wél vroeg uit is gegaan en wél ging hardlopen en genoot van het mooie kleurenspel van een prachtige zonsopgang... Ik weet dat het goed is geweest om wat slaap in te halen, maar toch... heb ik dit gemist, het was zulk prachtig weer!
(Lees hier de prachtige blog over 'de restanten van een verloren paradijs!!)

Later op de dag rijden we een flink stuk landinwaarts voor een bezoek aan m´n schoonouders. Wat een gejakker toch op die drukke snelweg, ik word er een beetje zenuwachtig van. Op stukken waar je 120 mag rijden, wordt er ook van je verwacht dat je 120 rijdt, liefst net nog ietsje harder. Maar dan blijf ik onverwachts achter een vrachtwagen hangen, die zo´n beetje 80 rijdt. Ik word er rustig van, blijf expres even achter hem rijden, zolang de auto´s me voorbij razen. Wat heerlijk, om niet te hoeven haasten en te stressen en te racen. Ik bedenk dat we nergens in Gods Woord opgeroepen worden om door het leven heen te snellen. Ja, we moeten ons uit de doodsslaap haasten! Maar dat betekent vaak in het alledaagse leven dat we stil gezet worden en oog krijgen voor de kleine dingen. Ik zie hoe de zon de herfstkleuren van de boomtoppen in vuur en vlam zet en geniet van dit ´stille´ moment. Ben dankbaar dat de goedheid en schoonheid van Gods schepping te proeven zijn, ook nog later op de dag, voor de vermoeide uitslaapster.

Als we nog later op de dag even het bos in gaan, strooit de Schepper ook hier met creativiteit, kleur en verassingen. We gaan paddenstoelen zoeken! Ik ben verrast door het ontzettend grote enthousiasme van m´n peutertje, ze gilt van plezier!

Al zoekend spreek ik m'n hoop uit dat we een rode vinden met witte stippen. En gek... omdat ik zo bezig ben met die goedheid van God en ik weet dat mijn Schepper deze uitgesproken hoop ook heeft gehoord, verwacht ik er ook echt één te zien. Maar waar moet ik kijken? Als ik links zoek, dan staat hij misschien wel rechts, of een stuk verder het bos in... Er zijn paddenstoelen genoeg, maar die rode...

Het einde van de wandeling is al in zicht en ik geef het bijna op, kijk toch nog een keer in het rond en ja hoor, dáár zie ik 'm staan! 'Heb je je zin weer gekregen?!' roept m'n geliefde plagend...

Even gedraag ik me als een enthousiaste peuter.

We rijden weer naar huis, ik zit achter het stuur en ben diep verzonken in gedachten. De zon strooit nog even royaal met haar laatste stralen licht. Het duister valt als een zachte deken over ons land. Een deken, met liefde en zorg gemaakt door Iemand die het goede met ons voorheeft. Of  als de vleugels van een hen, over haar kuikens heen gespreid, ik vind het een mooi, liefdevol, rustig beeld. Zo heel anders dan de angst die het donker van de nacht op kan roepen. Zo meer als het bedoelt moet zijn.  Geen licht... zodat we even niet hoeven te jakkeren en te haasten. Zodat we even niet hoeven te zorgen. Zodat we tot rust kunnen komen. Zodat we even onze moede hoofden neer kunnen leggen. Zodat we even niet hoeven na te denken. En ondertussen blijft Hij dicht bij ons, wakend en zorgend.

Een nacht uit mijn leven

Het is een uur of half 12 in de avond als S. vindt dat ze genoeg in haar eigen bed heeft geslapen en besluit de rest van de nacht bij ons door te brengen. Ze is té wakker en houd ons voortdurend van een verkwikkende slaap af, een slaap die we zo hard nodig hebben. Voor de zoveelste keer trapt ze de dekens van zich af en daarmee ook van ons en dat zijn we zat! Er wordt gemopperd en ze begint te huilen, dat is niet wat we wilden, ze moet stil zijn en slapen! Na nog wat dreigementen en gesnik waagt ze het nog een keer: 'ik heb snot aan m'n neus!' En dan is het op. Hup, in je eigen bed! 

Na 10 minuutjes komt ze uit haar kamer...'ik moet plassen!' Prima, plassen en hup, terug naar je bed. Na een kwartiertje hoor ik gerommel in de gang, wat is ze nu weer aan het doen? Ah, grote zus is er ook wakker van geworden en maakt de nog steeds aanwezige snotneus schoon. Ik loop met haar mee terug naar haar bed, stop haar lekker in en dan smelt mijn hart bij het horen van een heel zacht, lief stemmetje: 'wil je bij me blijven??' En dat doe ik. Maar ik zorg er ook voor dat ze nog net niet helemaal slaapt als ik wegloop. En dan valt ze toch in slaap. 

Midden in de nacht word ik wakker van loeiende brandweersirenes. Als ik op die manier wakker word gemaakt, klopt mijn hart bijna uit m'n lijf. Vorige nacht was het ook al zo. Nu wonen we wel dichtbij een brandweerkazerne, maar toch blijft het een vervelend geluid zo midden in de nacht. Gisterenavond las ik wel juist een hele leuke tip van Michelle Duggar. Om eens iets lekkers te bakken en naar de kazerne of naar het politiebureau te brengen en ze Gods zegen te wensen, gewoon als blijk van waardering voor wat ze allemaal doen in de wijk. Zou ik dat ooit echt durven doen? 

Ik ben inmiddels weer in slaap gevallen. Om half 6 word ik wakker van trippelvoetjes op de gang, daar is ze weer. Nou, kom maar lekker bij me liggen hoor, de dag is bijna weer begonnen. We slapen toch nog even lekker door. Om half 8 word ik weer wakker, tijd om uit bed te gaan. S. blijft nog even doorslapen, ik kan nog net de verleiding weerstaan om haar wakker te maken, gewoon, omdat ze mij ook steeds wakker maakt.