Verhaaltjes vertellen

Vanavond gingen we de bbq uitproberen, die kreeg ik voor moederdag. Het regende wel een beetje, maar H vond dat geen reden om het niet door te laten gaan. Dus braadde hij het vlees in de tuin en aten wij het binnen op. Heerlijk was het! En S vond het maar wat leuk om naar te kijken!

 

Het werd wel een beetje laat, maar ik kwam niet onder een verhaaltje uit.

Sinds kort vertel ik elke avond een verhaaltje aan S als ik haar naar bed breng. En S. daarna aan mij! Een leuke manier om m'n creativiteit aan te wakkeren. Dat valt soms nog niet mee. Het is eigenlijk net als met schrijven! Daar las ik pas dit stukje over:

De meeste studenten denken dat schrijven betekent dat men ideeën, inzichten, visies opschrijft. Zij hebben het gevoel dat ze eerst iets te zeggen moeten hebben, alvorens het op papier te kunnen zetten. Schrijven is voor hen niet veel meer dan het vastleggen van een al bestaande gedachte. Maar vanuit deze benadering is echt schrijven onmogelijk. Schrijven is een proces, waarbij wij ontdekken wat er in ons leeft. Het schrijven zelf onthult wat er leeft (...) De grootste voldoening van schrijven is juist dat het nieuwe ruimten in ons opent, waarvan we ons voordat we begonnen te schrijven niet bewust waren.
Uit 'reflections on theological education' in het boek 'Hoe mijn geloof de kerk overleefde' van Philip Yancey'

Zo vertel ik over familie slak die ging picknicken en het kleed vergat. 

Over familie Pissebed, die aan het vergaderen was onder een steen. 

Of over een meisje dat groen was, omdat ze alleen maar groene groenten at (misschien niet zo handig eigenlijk, bedenk ik dan achteraf) 

En de leukste tot nu toe (vond ik zelf:): Over Gerrit de spin, die zo oud was, dat zijn draad op was geraakt.

Het laatste restje angst...

Deze week kwam het er eindelijk van. Het laatste restje angst schoof ik moedig aan de kant en daar gingen we dan! Zelf op de fiets, 'niet te dicht langs de auto's!!', 'Nu komt iemand je voorbij, blijf rechts fietsen!', 'STOPPEN!!!'. Dat laatste was bij een groot kruispunt, waar ze uiteindelijk netjes nét voor de weg stopte... Wat was ze blij en trots dat ze zelf mocht fietsen! Misschien morgen ook wel als we naar de kerk gaan, dan misschien maar eens met papa!

Mar was fijn haar huiswerk voor geschiedenis aan het maken (of was het aardrijkskunde?). Het moest er in ieder geval 'oud' uit zien en met wat koffie erover en dan op laten drogen had het al heel wat geleken. Maar het moest net een beetje 'ouder', dat lukte ook, al ging het allemaal iets sneller dan ze dacht. Nu moest ze het laatste stukje nog wel overnieuw schrijven...

En dit zijn toch echt van die geluksmomentjes! Ze (voor degene die het niet weten, m'n oppaskindje van 10 mnd) had net haar pap op en viel daarna al gauw bij me in slaap!

Zoals beloofd een link naar iets meer over het boekje 'Onderweg naar Pasen'!

Lees meer over 'Een moeder naar Gods hart'

Waarschijnlijk maakt het niet zo heel veel uit. Of je nu 1, 2, 6 of 12 kinderen hebt, je hebt allemaal wel eens een moment dat je heel even inspiratieloos bent. Dat is dan het moment dat je dit mooie, kleine boekje kunt pakken.

Wil je meer over dit boekje weten of er alvast een inspirerend stukje uit lezen?
Lees de rest van deze blog dan op mijn andere weblog!

Zwaardgevechten, onkruid en kinderen die bloggen

Vorige week werden er zwaardgevechten gevoerd in de tuin. De zwaarden zijn niet van ons, we hebben zulk speelgoed altijd een beetje uit ons huis gehouden. Ook pistolen hebben we de kids nooit gegeven. Het was daarom ook een beetje ironisch dat juist onze oudste koos voor een legeropleiding! Maar dat is inmiddels van de baan en voor hem zelf blijkt het een opluchting te zijn. En voor onze ouderharten ook, al hadden we hem niet tegengehouden als het iets was wat hij graag zou doen.

De moestuin, ik heb het de laatste week een beetje ontweken. Maar onze trampoline staat daar ook en de meiden vroegen elke dag wel of we er heen gingen. Ik wilde niet omdat het me echt een beetje moedeloos maakt. Heb ik een poos terug al het onkruid eruit getrokken, zit het nu alweer helemaal vol! Dat is natuurlijk heel normaal, maar op het stukje waar we vorig jaar zaten, groeide bijna geen onkruid. Gisteren ben ik toch gegaan met een vriendin die precies naast ons stukje ook een tuintje heeft. Al kletsend schoot het best lekker op. Het was nog lang niet klaar, maar de lucht werd al aardig grijs en donker. Ik had er geen idee van wanneer ik de aardappels eruit kon halen. Dat was het experiment van dit jaar. Ik had al heel lang krieltjes in de keukenla liggen die al wortel schoten en die heb ik toen in de grond gestopt. Gisteren kon ik mijn nieuwsgierigheid niet langer bedwingen en heb ik een kijkje onder de grond genomen. Ik was aangenaam verrast, zo leuk is dit, hier doe ik het voor! En toen ook maar gelijk wat wortels uit de grond gehaald en wat sla. En m'n 'buurvrouw' maakt me attent op de radijs die ook al goed was. Daar heb ik er ook nog van uit gehaald, maar ben ze vergeten mee naar huis te nemen. En dit is nog niet alles. Er zijn nog meer aardappels, wortels en sla. Er groeit ook nog andijvie, en er zijn al 3 mooie pompoenen zichtbaar. Als ik vanmiddag nog tijd heb, ga ik er misschien nog even heen. Maar of ik het volgend jaar (als het kan) nog een keer doe... ik weet het nog niet.

De frambozen in de tuin doen het niet goed. De blaadjes worden helemaal opgevreten, ik denk door slakken. Weet niet zo goed wat ik er mee moet. Laat het maar even een wintertje staan en kijken of er in het voorjaar nog iets van over is.

Nu ga ik nog even binnen wat experimenteren. Heb in een grote glazen pot komkommerzaadjes gedaan. Ik denk en hoop dat het minikomkommertjes zijn. En ik hoop ook dat het wat gaat worden. Als er maar niet zo'n grote boom uit komt!

Tot slot, er zijn een heel aantal kids en jongeren die ook bloggen. Ik vind het leuk om elke week één van hen aan jullie door te geven. Neem eens een kijkje en geef ze wat bemoediging in blogland!

Deze blog is van Roos. Ze is 9 jaar en blogt veel over de natuur en andere dingen die ze meemaakt. Het is nu een speciale tijd voor haar familie, heel leuk om te lezen!

En dan ook maar gelijk de blog van haar moeder erbij:)

Ken je zelf ook kinderen/jongeren die bloggen, wil je me de link geven? Ik vind het leuk om er een kijkje te nemen!

Ledigheid...

Ik lag 's ochtends in bed en was al een poosje wakker. Had nog niet zoveel zin om uit bed te gaan. Maar hoe langer ik in bed lag, hoe negatiever mijn gedachten werden. Over mezelf, over anderen. Zou dat bedoeld worden met de tekst 'Ledigheid is de duivels oor kussen'?? Ik zou het zomaar geloven. En dat terwijl de volgende opdracht was om eens een dagje te turven bij elke veroordelende gedachte. Om die 's avonds bij God te brengen. Ik koos er meteen voor om maar helemaal niet af te turven, het zou weleens een hele lange lijst kunnen worden, maar om het meteen maar bij God te brengen en dat was een goed besluit!

Ooit ergens in mijn geloofsleven heb ik de keus gemaakt om niet meer te oordelen. Anderen niet, maar ook mezelf niet meer. Dat lukt met veel vallen en opstaan, maar vooral door de hulp van de Heilige Geest. Ik merkte dat bij een eerste opwelling diep in mijn hart, om iets te gaan doen, er soms wel 20 onzuivere bijbedoelingen bij me opkwamen. Ik denk dat dit een van de tactieken van de duivel is om iets goeds wat God door ons heen wil en kan doen, tegen te houden. Het twintigste vers uit 1 Johannes 3 speelt voor mij (nog steeds) een belangrijke rol in de keuze om al die 'stemmen' tot zwijgen te brengen en ervoor te kiezen het goede te doen:

Dat, indien ons hart (ons) veroordeelt, 

God meerder is dan ons hart 

en kennis heeft van alle dingen.

Ik heb de volgende stiltetip daarom voor mezelf wat aangepast. Halverwege de ochtend las ik de dagtekst en vond het zo mooi, dat ik er voor koos om dit voor ogen te houden. 

En Hij heeft u, 

toen u dood was in de overtredingen en het onbesneden zijn van uw vlees, 

samen met Hem levend gemaakt door u al uw overtredingen te vergeven, 

en het handschrift dat tegen ons getuigde, uit te wissen. 

Dit handschrift was met zijn bepalingen tegen ons gericht, 

en Hij heeft dat uit het midden weggenomen door het aan het kruis te nagelen. 

Hij heeft de overheden en de machten ontwapend, die openlijk te schande gemaakt 

en daardoor over hen getriomfeerd. 

Kolosenzen 2: 14-15

Wanneer ik dit voor ogen houd, voor mezelf, wordt het al een stuk makkelijker om ook niet over anderen te oordelen. En dat geeft heel veel rust!

Zomaar een krabbel

Wanneer ik 's avonds eten ga koken, is dat ook het tijdstip waarop mijn peutertje het liefst lekker op schoot wil zitten en aandacht wil. Omdat ze 's middags niet meer slaapt, is dit het moment dat ze moe wordt. Soms is er een grote broer of zus die haar wil voorlezen, maar dat is ook niet altijd zo. Van de week kwam ze in de keuken terwijl ik met het eten bezig was en zei ze heel zielig: 'niemand wil met me spelen!' Ik heb haar toen lekker bij me in de keuken 'geïnstalleerd' en ze vond het helemaal heerlijk!

Op haar tafeltje heb ik wat gekleurde lampjes gelegd, 

het nodigt haar uit om daar lekker bezig te zijn.

We zijn wat aan het oefenen met de tulband, ik gebruikte hem nooit, omdat ik dacht dat het toch niet zou lukken de cake er mooi uit te krijgen, maar het lukt best goed! 

Lekker knus

Eerst maar eens een mooi plaatje van Pinterest:

Gisteren was het een leuke stiltetip die ik kreeg: vertragen!
Dat is wel echt iets waardoor ik tot rust kom. Vooral als er nog van alles te doen is. Juist dan gewoon even de tijd nemen om een lekker bakje koffie te zetten en een hoofdstukje te lezen. Of even een boekje voorlezen of de tijd nemen om m'n kind te knuffelen.

Gisterenavond, ik moest eigenlijk nog 2 surprises afmaken voor zondag. Maar samen met m'n man en twee dochters hebben we heerlijk een film zitten kijken. Lekker knus dichtbij elkaar op de bank. Genieten!

Zomaar een krabbel:

Elke ochtend lees ik onze jongste voor uit de kinderbijbel. En altijd wil ze dan zo'n beetje alle plaatjes uit de Bijbel bekijken. Door de weeks bekijkt ze ze vaak nog even alleen, maar vanochtend waren we nog maar samen beneden en heb ik bij elk plaatje heel kort verteld wat er gebeurde. Als ik dat vaker doe, dan krijgt ze al aardig wat Bijbelkennis binnen. Door al die plaatjes vertel ik dat alleen God dat kan en dat het een wonder is, dat Jezus iemand beter maakte en dode mensen zelfs weer liet leven. 
Het is zo mooi en ook grappig hoe dat dan allemaal in zo'n hoofdje verwerkt en toegepast wordt! Ik zit dit blogje te schrijven en ze komt naar me toe met een kleine frisby waar een klein scheurtje in zit: 

'Ooh, hij is kapot! God kan hem wel maken!'

Tja... grote zus heeft het nu met een plakbandje weer geplakt.

Niet te pruimen!

Het boekje met de stiltetips vind ik erg leuk om te lezen en te doen.
Mijn hoofd is op het moment tot vervelends toe gevuld met gedachten.
Wat ik mooi vind is dat wanneer ik met zo'n boekje bezig bent, God me daarin ook bevestigd bij het lezen van de Bijbel.

Gisteren was het thema 'grenzen'. Dat is een lastige. Door de jaren heen heb ik inmiddels wel geleerd om nee te zeggen als dat nodig is en zelfs ook als het niet nodig is. Maar in de opvoeding laat ik nog wel eens een steekje vallen wat dat betreft. Mijn ja is niet altijd ja en mijn nee is niet altijd nee. Natuurlijk helemaal niet goed en de vruchten die je er van plukt zijn niet te pruimen!

Heel goed dus om weer eens met mijn neus op de feiten gedrukt te worden.
Ik kan eindeloos boos worden en duidelijk maken hoe ik het hebben wil, zonder daar consequenties aan te verbinden. Ik denk dan, dat snappen ze wel, ze zullen het nu wel niet meer doen. Maar niets is minder waar.

Nu sta ik weer op scherp en volgen er wel consequenties op het zomaar een grote reep hazelnootchocolade weg maaien uit de kast of op het eindeloos doorgaan met huilen omdat je een broek aan hebt en liever een rok had gewild, of op het nalaten van taken.

Welke consequenties erop moeten volgen vind ik ook altijd heel lastig om te bedenken! Maar deze heb ik alvast bedacht:
- extra taak
- huilen op de gang
- zakgeld inhouden
- mobiel inleveren
- naar je kamer

Waarom ik er ook niet zo goed in ben is, omdat ik het ook gewoon helemaal niet leuk vind! Maar ja, het wordt er niet leuker op als ik niet consequent ben.

Ik lees in Ezechiël iets over hoe God hierin staat. Ik wist dat al wel, maar kan er toch weer even wat van leren, nu ik dit juist nu onder ogen krijg.

'En zij zullen weten, dat Ik, de HEERE, niet zonder grond gezegd heb hun dit onheil te zullen aandoen.'  Ezechiël 6:10

Gods ja is ja en zijn nee is nee. En hij kastijdt niet voor niets en is daar heel duidelijk in. Dat is iets waar ik op moet letten, dat ik uitleg waarom iets niet kan. In een beginstadium lukt het beter om dat met liefde en geduld te doen en is bovendien de kans groter dat er geen consequenties hoeven te volgen, dan wanneer ik het te ver laat gaan en ik over mijn grenzen heen laat lopen en té boos ben voor woorden.

Vind jij het lastig om grenzen te stellen?
Niet om te vergelijken hoor, wellicht kan ik iets van je leren:)

Vrede waar geen Vrede heerst

In de bieb heb ik een prachtig klein boekje gevonden. Het heet ´Omdat U bent...´

Zo is de titel van het eerste hoofdstuk: 'Omdat U bent, mag ik er zijn!' 

Een paar citaten, het eerste is uit het hoofdstuk:

 'Omdat U mijn vreugde bent, heb ik alle reden tot blijdschap'.

Wat zegt Jezus? 'Indien iemand achter Mij wil komen, die verloochene zichzelf en neme zijn kruis op en volge Mij. Want ieder, die zijn leven zal willen behouden, die zal het verliezen; maar ieder, die zijn leven verloren heeft om Mijnentwil, die zal het vinden. Want wat zou het een mens baten, als hij de gehele wereld won, maar schade leed aan zijn ziel? Of wat zal een mens geven in ruil van zijn leven?' (Mat. 16: 24-26)

Dit lijkt wel geluk op zijn kop. Een taal die helemaal niet past in ons denken. Toch zit hierin het geheim, om dwars door alle omstandigheden heen de blijdschap vast te kunnen houden, namelijk dicht bij Jezus blijven, Hem blijven volgen, ook als het ons iets kost. Dan hebben we de belofte, dat deze blijdschap ons nooit afgenomen kan worden, want Jezus heeft beloofd, dat Hij ons niet alleen zal laten. (Joh. 16: 22)

Pinterest

Een tweede citaat komt uit het hoofdstuk

'Omdat U mijn vrede bent, kan ik gerust zijn.'

God deelt zo graag zijn gaven uit. Het ligt aan ons of we ze willen aanpakken. Vaak kiezen we liever zelf onze cadeautjes uit. Zo willen we allemaal graag in vrede leven, dus kiezen we voor een woonwijk, waar het rustig is. We sturen onze kinderen naar een school, waar weinig problemen zijn en we bouwen ons eigen veilige nestje thuis. Maar hoe leren dan de mensen, die Christus nog nooit hebben ontmoet, zijn vrede kennen? Jezus Zelf kwam van de volmaakte hemel naar een zondige, donkere aarde. Hij geeft ons juist Zijn vrede om Hem te kunnen volgen naar plaatsen waar Zijn vrede nog niet heerst. Als Hij mijn Vrede is, dan kan ik met een gerust hart alles opgeven wat 'zeker' lijkt, om achter Hem aan te gaan. Dan zullen anderen ook gaan zien, dat Hij te vertrouwen is. Deze vrede hebben we nodig in een tijd waarin steeds meer zekerheden wegvallen. In paniek rennen velen in hun onwetendheid naar allerlei bronnen die er prachtig uitzien aan de buitenkant. Het enige wat ze daar uiteindelijk vinden, is een lichamelijke of geestelijke dood. Jezus zei: 'Mijn vrede geef ik jou, mijn vrede laat ik jou'. Laat niemand je van die vrede beroven. 

Pinterest

Het zijn vooral de dik gedrukte zinnen die me heel erg aanspreken. Het is niet echt een 'veilige buurt' waar we wonen en er gebeurt best wel eens wat. De laatste tijd vragen mensen me, of ik me wel veilig voel en of het wel te doen is om onze kinderen hier op te voeden. Dit stukje geeft me precies het antwoord in de mond, wat ik tot nu toe nog niet zo goed wist te formuleren.
Ik ben weer helemaal teVREDEn met ons plekje!

Pinterest

Twijfelachtig moederschap

Pinterest

Heerlijk woensdagje! Eindelijk mijn naaimachine erbij gepakt. Ik weet nu ook waarom dat er maar steeds niet van komt. Ik heb vier dochters die alle vier dolgraag iets willen naaien of zelfs alleen maar even een hendeltje omhoog en omlaag willen doen! Zodra ik m'n naaimachine tevoorschijn haal zijn ze helemaal enthousiast en hopen ze dat ze er ook iets mee mogen doen. Vervolgens voel ik me schuldig als dat niet mag. Het is niet zozeer dat ik ze dat pleziertje niet gun, maar ik voel me zelf gewoon te onkundig met dat ding. Maar vandaag heb ik 'm toch gepakt, twee dochters waren thuis, ik ben weer een ervaring rijker. Nl. dat als je zelf helemaal ergens verdiept in bent, je kinderen zich vaak ook helemaal ergens mee vermaken. Het is goed om dan niet steeds maar naar ze te kijken, maar gewoon lekker te laten gaan. Vanochtend gingen ze aan de haal met de verbanddoos, het meeste is nu niet meer bruikbaar, maar ze hebben zich heerlijk vermaakt!
Bovendien heb ik iemand in onze gemeente gevonden die veel kundiger is in het bedienen van de naaimachine, zij komt een keer een donkere, druilerige wintermiddag omtoveren in een groot naaifestijn!:))

Pinterest

Na het in elkaar flansen van 5 zakjes voor de adventsslinger hebben we alle verbandrommel opgeruimd en heb ik poffertjes gebakken. Ook al weer zoiets waar ze altijd mee mee willen helpen. Maar ik doe het liever maar gewoon zelf, dan ontstaat er al troep genoeg! Natuurlijk opnieuw lichtelijk schuldig bevonden en twijfelachtig over mijn moeder-zijn. Vandaag weet ik er goed raad mee, ik schuif het allemaal netjes aan de kant, ze kunnen maar beter blij en tevreden zijn dat ik poffertjes bak! Ik had het er pas nog met mijn moeder over, dat ze ook altijd liever maar alles zelf deed in de keuken. Ik herinner me nog dat ik op de geur van gebraden gehaktballen afkwam en zo de kunst van het koken af heb gekeken. (Overigens mochten degene die pas later uit school kwamen wel zelf hun poffertjes nog bakken.)

Pinterest

Net heb ik nog even een vergadering van de zendingscommissie voorbereid, nu ff lekker bloggen en straks nog even wat haakwerk oppakken. Ik ben een deken aan het haken en denk dat ik nu eerst een heleboel draadjes af ga werken voordat ik weer verder ga!

Pinterest

Nog even geen foto's van het naairesultaat deze keer, maar heus, het komt!