Vergeving

Gisteren mocht ik tijdens de Dota-les het Evangelie uitleggen.
Ik blijf het zó mooi vinden!
Het feit dat het voor de mens onmogelijk is om ooit weer terug bij God te komen en dat God zegt:
Ik kom naar jullie!
Als dat geen kerst vieren is!

Volgende week gaan we de documentaire 'A cry from Iran' bekijken. Dit gaat over de Evangelist Haik Hovsepian. Op een dag wordt hij ontvoerd en dagenlang wordt hij vermist, dan blijkt dat hij om het leven is gebracht. Een van zijn zoons was toen 17, is inmiddels een volwassen man geworden en heeft dit lied geschreven en gezongen. Heel indrukwekkend!
Kennen jullie dit verhaal?

Wij geven het niet op!

Wat doe ik in vredesnaam hier binnen aan de keukentafel als de zon zo heerlijk schijnt?!

Nou, toch nog even blogje schrijven.

Dinsdagavond ging ik (weer) naar een gebedsavond in het Koerdenhuis.

We kregen verhalen te horen en foto's te zien over een reis naar het Midden Oosten.

Een reis, niet in de eerste plaats om het Evangelie te delen met de mensen daar.

Maar om er te zijn, om uit te delen.

Hoewel je er op het nieuws niet zo veel meer over hoort,

is de situatie nog onveranderd gebleven, misschien nog wel schrijnender geworden.

Zo ontzettend veel vrouwen en kinderen, die in onbeschermde huizen bij elkaar wonen. 

Vrijwel gaan mannen meer, die zijn ontvoerd, vermoord.

Vrouwen die huilen en maar liever niet meer willen leven.

Kinderen die traumatische ervaringen hebben opgelopen.

In een vluchtelingenkamp in Syrië.
Het plaatje vond ik op Pinterest.

Hij ontmoette een jongen van 16 jaar, zijn moeder was onthoofd. 

Alleen zijn nichtje van een paar maanden oud had hij bij zich.

'Wat kan ik voor je doen? Wat heb je nodig?'

Hij vroeg niet om geld, kleren of schoenen...

'Het enige wat ik nodig heb, is een beetje eten! En wat melk voor mijn nichtje...'

Samen hebben ze toen boodschappen gedaan en pakketjes gemaakt 

en heeft hij mee geholpen met uitdelen.

Ik zag het op de foto.

Op deze avonden bidden we niet alleen voor de vluchtelingen en voor het land, maar ook voor de IS.

Iemand zag op facebook de volgende tekst in het Arabisch voorbij komen:

Wij geven het niet op, IS!!

Wij blijven voor jullie bidden!!

De strijd gaat nog door.

Hoelang nog God?

Vaak zoekt ze een plekje in huis waar de zon schijnt 

en kan daar zomaar een poosje stil zijn.

Zo zoek ik ook wel eens een plekje in huis,

waar ik alleen met God kan zijn.

En kan daar zomaar een poosje stil zijn.

Niet zo goed vandaag...

Het was een drukke dag. Ik deed boodschappen, bracht L naar een nichtje, ging naar een kringloopwinkel, deed nog meer boodschappen, en nog meer... probeerde het huis een beetje aan kant te krijgen wat niet lukte, een lekker maaltje te koken, al append met m'n moeder en een vriendin, S naar bed brengen en ondertussen de was wegwerken. 

Ik kreeg een prachtige kans om iets over deze goede vrijdag te zeggen, toen de buurman vroeg hoe het met me ging. Die kans greep ik met beide handen aan...maar ik begon er over dat ik de zon zo graag wil zien. Later kreeg ik nog een kans toen een andere buurman me vroeg of ik ook stickers had gekregen bij de kassa om de eieren te versieren. Nee zei ik... maar dat geeft niet, gelukkig gaat het daar niet om! En even later kregen we 5 velletjes stickers om onze eitjes straks mee te versieren.

Goede vrijdag.

Vandaag geen mooie woorden.

Vandaag geen stilte

Vandaag geen getuigenissen

Vandaag geen heilig avondmaal vieren

Vandaag geen...

Vandaag wel een terug grijpen naar een stukje dat ik van de week las en wat me erg raakte:

'Houd vast aan de liefde van God', en niet 'blijf God liefhebben'. Niemand is daartoe in staat. Wanneer je eenmaal de waarheid over de zondigheid van je eigen hart hebt begrepen, denk daar dan niet meer over na. Kijk juist naar de geweldige, onbegrensde grootheid van Gods liefde. Laten we voortgedreven worden, verder en verder richting de oceaan van de volheid van Gods liefde. En laten we ervoor waken dat iets ons uit die volheid weg zou lokken.' (Oswald Chambers in 'De liefde van God')

En dat doe ik nu.
Nu ik even helemaal alleen in de huiskamer zit, terwijl ik de wasmachine hoor draaien boven, wetend dat er een klein meisje ligt te slapen in haar bed, de anderen straks thuis verwachtend, een choco-eitje in m'n mond, uitziend naar een bakje koffie...
houd ik me vast aan de liefde van God.

De prijs is te hoog!

De laatste tijd hoor ik of lees ik het volgende best wel vaak:
'Al zou je de enige mens zijn, dan nog zou God Zijn Zoon voor jou gegeven hebben'.
Daarmee wordt aangegeven hoe waardevol je als mens bent voor God.

In de tekst die op het plaatje staat wordt het echter omgedraaid en staan niet wij als mens centraal, maar de hoge prijs die onze Verlosser heeft betaald. Eigenlijk zegt God hier: 

'Het is me niet genoeg als alleen het volk Israël gered wordt, de prijs is te hoog! Ik zal alle heidenvolken erbij insluiten tot aan het einde der aarde'.

Dit vind ik zo mooi, juist als we in deze tijd denken aan het lijden en sterven van Jezus.

Maar ook het eerste gedeelte vind ik bijzonder. Het is Jesaja die dit zegt en zo beleefd, maar ook Jezus Zelf. Dat Hij dat zo ervoer: 

'Tevergeefs heb ik mij afgemat, voor niets en vruchteloos mijn kracht verbruikt'.

Daarmee laat Hij zien hoe dichtbij Hij is gekomen, hoe Hij ook hier mee geworsteld heeft en naast ons staat. Daar word ik stil van.

Hun honger en dorst naar God is groot!

‘Ik herinner me dat mama altijd zei dat God de enige is die je aan het eind nog echt hebt. Ik ben nu in een stadium waar ik, in elke betekenis van het woord, mezelf heb overgegeven aan onze schepper omdat er letterlijk niemand anders was… en door God en door jullie gebeden heb ik me teder geborgen gevoeld in een vrije val.
Ik heb in het donker het licht gezien en ik heb geleerd dat je zelfs in de gevangenis vrij kunt zijn. Ik ben dankbaar. Ik heb gezien dat er goeds schuilt in elke situatie, soms moeten we er alleen naar zoeken. Ik bid elke dag dat jullie in ieder geval iets van nabijheid en ook van overgave aan God voelen, en er een band van liefde en steun tussen jullie gevormd is...´

Nog zo´n citaat, geschreven in gevangenschap. Één waar ik stil van wordt, wat m´n binnenste diep raakt. Ik wil jullie heel graag de hele bijbehorende blog laten lezen van Leenard Kanselaar. Wat een indrukwekkend getuigenis!

In mijn vorige blog beloofde ik een blog over Chinezen.

mijn naam in het Chinees

De komende tijd zullen er een paar keer per week twee Chinese jongens van 10 en 12 uit school naar ons toekomen. Het is de bedoeling dat we met elkaar optrekken en ze gewoon 'mee laten leven' met ons gezin. Het idee is dat ze op deze manier de Nederlandse taal goed onder de knie krijgen. Nu mankeert daar niet zo heel veel meer aan, deze jongens vertalen de preek elke zondag voor hun moeder in het Chinees! Maar net even voor een extra zetje. Onze kids konden niet wachten tot het helemaal zeker was en tot ze zouden komen. Inmiddels is de oudste al een paar keer geweest en komt morgen zijn broertje ook mee. Het is een drukke, gezellige boel, waar ik erg van geniet. Ze komen nog niet zo lang in onze gemeente en hun honger en dorst naar God is groot!

Vrijdagavond sprak ik een hele andere Chinese vrouw, die me vertelde dat zij en haar gezin bezig zijn met het huis dat grenst aan onze achtertuin. Dat zou ik echt heel erg leuk vinden! 

Zaterdagavond kregen we visite van een echtpaar. Hij Nederlands, Zij Chinees. Ze verwachten hun eerste kindje. Ik kreeg een mooie plant, nog vol met prachtige knoppen. 

Van de zendelinge waar ik al vaker iets over heb verteld, kreeg ik voor mijn verjaardag in oktober een heel oud boek. Het origineel van Hudson Taylor, in het engels. Zij heeft dit boek zelf toen zij nog maar net op het zendingsveld was, en dat is inmiddels ook al zo'n 60 jaar geleden, gelezen, zich erdoorheen geworsteld. Nu ben ik in dit boek begonnen. Het voelt als een heel kostbaar bezit.

Ik kan niet anders dan de diepe liefde van God ervaren voor Chinezen!

Nog een krabbel

Oeps, opletten mama!! 

Hoewel het maar een klein plukje lijkt, kun je het resultaat wel zien!;)

Gisteren scheen de zon zo heerlijk en waren we naar de kinderboerderij geweest. We fietsen dan altijd langs een tuincentrum. Ik kon het niet laten en heb een paar takken met katjes gekocht.

En vandaag: eindelijk hebben we gemberkoekmannetjes gebakken. 

En gemberkoekbeertjes, sterren, tractors, konijnen, paraplu's, eendjes en nog meer!

Open Doorsdag (3)

Het laatste stukje verslag van de Open Doorsdag.
We waren gebleven in Syrië, ik ga daar nog even mee verder.

Pinterest

Er was een voorganger die in het begin van de oorlog bij de spreker kwam en zei dat hij het land uit wilde. Het gevaar zou te groot zijn, er waren al veel mensen gevlucht, zijn gemeente bestond nog maar uit 15 mensen. Ze hebben gepraat en uiteindelijk is deze man gebleven.
Er was iemand ontvoerd en ze hadden deze man een groot bedrag aan geld gevraagd om hem vrij te kopen. Hij ging er naar toe. Deze voorganger gaf het geld, degene die ontvoerd was werd echter niet vrijgelaten en de voorganger werd zelf op brute wijze vermoord.
Had hij toch beter kunnen vluchten?
Nee, er is benauwdheid, lijden, veel verdriet.
Maar er is ook genade en zegen van God.
De kerk die bijna leeg was, heeft nu geen plekje meer over voor nog meer mensen!
Christenen zijn het doelwit. Juist nú is het tijd dat de kerk opstaat in eenheid!

De verhalen, de getuigenissen waren mooi, maar schoven het lijden, de rouw, het intense verdriet niet aan de kant. De gruwelheden die we op tv zien, ze gebeuren echt. De mens is verandert in een beest. En er gaan duivelse gedachten als een kanker van onder de grond de wereld rond.
En juist daarom moet de kerk ontwaken!

Voordat de oorlog begon, kwam Anne vd Bijl spreken in Syrië. Hij sprak over lijden. De mensen werden er niet echt blij van en vroegen of hij niet een bemoediging voor hen had. Maar hij zei: 'Het spijt me, als ik op een preekstoel sta, dan spreek ik alleen wat God tot me gesproken heeft.'
Niet lang daarna brak de oorlog uit en waren de mensen dankbaar voor de boodschap die Anne hen had gebracht, het was een voorbereiding geweest.

Een laatste oproep klonk uit de mond van deze voorganger, om het Evangelie te verspreiden en niet bang te zijn.
Want, waar ga jij heen?
Er zijn twee plekken:
1. Jezus is in je hart en je zult eeuwig met Hem leven.
2. Je hart is leeg en je zult eeuwig verloren zijn.

Tot slot was er een broeder uit Irak, die zijn levensverhaal vertelde.
Het zou te lang worden om dit hier te beschrijven.
De laatste oproep van deze voorganger was gebed voor Irak. Of we allemaal een plaats in Irak wilde uitkiezen en elke dag zouden bidden of Jezus in deze plaats Zijn werk zal doen.

We hebben veel gezongen, ook werd het lied 'I have decided to follow Jesus' opgenomen en dit nemen ze mee de wereld in om Christenen die op dit moment vervolgd worden te bemoedigen. Bemoedigen dat zij er niet allen voor staan. Dat ook wij die keuze gemaakt hebben, die hen zoveel lijden kost. Dat we als lichaam van Christus met hen mee lijden.

Mochten deze blogs naar meer smaken. Je kunt hier de toespraken bestellen!

Open Doorsdag (1)

Het was goed om gisteren op de Open Doorsdag te zijn. Hoe ellendig de verhalen ook zijn, de grootheid van God en Zijn werk hier op aarde en Zijn goedheid en genade stonden centraal.

Genadig is de Heere, wij zijn nog in leven! Zijn ontferming kent geen grenzen!

Voor het woord 'ontferming' staat in de grondtekst: 'baarmoeder'. Wanneer een moeder net bevallen is en haar baby huilt of heeft honger, dan krimpt die baarmoeder samen. 

Pinterest

Zo is Gods ontferming over ons. Zijn maag draait zich om, God is erbij en lijdt mee!

Pinterest

Samen zijn met Jezus, maakt het lijden anders. Jeremia getuigt:

'Mijn enig bezit is de Heer, al mijn hoop is op Hem gevestigd. 

Goed is het te hopen op de Heer die redding brengt.'

In de gebieden waar het lijden het hevigst is, is een hartstochtelijk verlangen gegroeid naar de wederkomst van Jezus. 

Pinterest

De overheid heeft niet het laatste woord.

Het leger heeft niet het laatste woord.

IS heeft niet het laatste woord.

Jezus heeft het laatste woord. Er is hoop!

Pinterest

Zo begon de dag met een opening van Ron v.d. Spoel.

Daarop volgend sprak Anne v.d. Bijl over hoe we met de angst en verwarring om moeten gaan.

Anne haalde de Hervormingsdag naar voren. Een tijd waarin de kerk weer terugkeerde naar: 'Sola Scriptura!' Dat is waar we naar terug moeten. Gods Woord is het enige wapen! Of zoals de Bijbel vaker die dag genoemd werd: 'Vaders boek'!

De Bijbel zegt dat we onaantastbaar zijn. Laat je daarom nooit tegenhouden door gevaar!
Anne sprak zijn verlangen uit om naar de IS-bolwerken op de bergen te gaan. Helaas kan zijn lichaam dat niet meer aan, maar hij zou het liefst vandaag nog gaan, om ze het Evangelie van Jezus te brengen.

Pinterest

Er was een soldaat die maandenlang in een frontlinie heeft gestaan en terug naar Nederland kwam. Daar aangekomen, mocht hij zijn uniform niet langer dragen, omdat dat gevaarlijk zou zijn!

Durven wij ons uniform niet te dragen?

Waarom zijn wij zo bang? 365 keer staat er in de Bijbel: Vrees niet!

Pinterest

Waar zijn we mee bezig? Alleen van een afstand werpen we bommen naar IS i.p.v. persoonlijk naar hen toe te gaan om Jezus te delen met als enige wapen het Woord van God! 

Is dat een risico? Het enige risico is, als we dit niet doen!

Pinterest

Hij haalde een kaartje uit zijn zak, waarop stond:

Moed: Wel doen wat je niet kunt!

Elke ochtend staat Anne op met dit gebed:

'Ik vermag alle dingen door Christus die mij kracht geeft.'

Pinterest

Morgen zal ik nog een verslagje schrijven over de toespraken van de Open Doorsdag.

Voor vandaag is dit genoeg. Alleen deze twee korte toespraken waren al een enorme aanmoediging om al ons vertrouwen op God te stellen en de angst onze rug toe te keren. Maar ook hoe Jezus onze enige Hoop is en het enige Antwoord en Oplossing voor alle vragen en problemen die er in deze wereld op ons afkomen.

Pinterest

Prijs de Heer! Ik ben dood!

Sinds ik in de Here geloof, werd mij gedurende vele jaren voorgehouden dat ik mijzelf dood moest rekenen voor de zonde.