Een minituintje op tafel

Al 2 weken heb ik niks met het boekje 'Onderweg naar Pasen' gedaan, door allerlei omstandigheden. Maar vandaag pakte ik het weer op. Niet persé waar ik was gebleven, maar wel als soort leidraad voor wat ik van plan was te maken. Ik had er heel erg veel zin in! Het was de bedoeling dat ik het samen met S zou doen, maar ze was al druk bezig een heerlijke chocoladetaart te maken met M, helemaal niet erg:) Op deze foto is het nog niet helemaal af en heb ik uiteindelijk nog wat dingen veranderd.

De weg die erdoor heen loopt begint bij het rode hart. Er is in je leven ergens een keuze om te vertrouwen op God. Eigenlijk moet je daar elke dag weer opnieuw voor kiezen. Het blauwe figuurtje kiest een andere weg. Een keus die ook ik wel eens maak, als ik vertrouw op mijn eigen wijsheid en inzicht.

Er ligt een Bijbeltje, het is een échte Bijbel met ontzettend kleine lettertjes. M kan het lezen, maar verder ook niemand! L gaf het R als 5 dec-cadeautje. Het staat symbool voor het verlangen Jezus te willen volgen.

M'n gehaakte engeltje weer, als symbool voor Gods hulp.

Een klein brilletje, ooit van L geweest. Als symbool voor geopende ogen.

'...was blind, but now I see!'

Het kleine wekkertje, dat S voor haar verjaardag had gekregen, komt nu goed van pas. Het staat niet symbool voor de tijd die ik aan God geef, maar de tijd die God aan mij geeft!

Vandaag kocht ik 5 grote bloesemtakken. Daar zaten een paar kleine takjes aan vast. Daar heb ik het kruisje van gemaakt. Symbool voor Jezus' lijden en sterven voor mij.

Normaal staat dit kleine beeldje naast een nog kleiner kribje op de plank van de boekenkast. Maar Maria nu zo geknield bij het kruis vind ik nu heel mooi.

Eigenlijk had ik niet gedacht dat ik het zo leuk zou vinden! Er moet ook ergens nog een klein schaapje tussen, als symbool voor 'het Lam van God' en het feit dat Jezus de goede Herder is. Die kom ik vast nog wel ergens tegen de komende tijd.

Het idee om zo'n minituintje te maken deed ik vrijdagochtend op. Ik bracht S naar school en lees dan altijd nog een boekje voor. Na de voorjaarsvakantie werken ze over het tuincentrum en er lagen allemaal boeken over dit onderwerp. S pakte het boek 'Het grote tuintjesboek' en samen keken we er in. Ik werd helemaal enthousiast, zo kun je bv al in het deksel van een pindakaaspot een minituintje maken! Uiteindelijk is dit het geworden en het leuke vind ik dat het de komende tijd nog gaat groeien en bloeien. Ik ben heel benieuwd hoe het er over twee weken uit ziet! Ik zal er af en toe een foto van op m'n blog zetten.

I will pass over you!

'Wij verdelen de wereld in slechten en goeden, maar de wereld is verdeeld in slechten en Jezus! Allemaal hebben we het bloed van Jezus nodig.'

De preek ging over de ´Passover Lamb´.

De avond dat de Israëlieten het bloed van een lammetje aan de deurposten moesten smeren,

In zowel het huis van de Egyptenaren als het huis van de Israëlieten werd een leven geëist.

Bij de Egyptenaren was dat het leven van de eerstgeboren zoon.

Bij de Israëlieten het leven van een lam.

Dat lam wijst naar Jezus.

Het was mooi, maar ook ernstig.

Het feest van bevrijding mag ik elke dag vieren!

Welke boodschap heb jij gisteren gehoord?

Ik lees net de blog van Wendy, wat een mooi idee!

Benieuwd naar wat nog komt

De koffie pruttelt, koekjes zitten in de oven...
Zo beginnen we een warme zomerdag als deze!
Er staat wel van alles op het programma, maar het mag allemaal wel wat slomer vandaag.
Morgen (deze blog schreef ik gisteren al:) is L jarig, 11 jaar wordt ze al. Dat betekent dat we ook al 11 jaar lang in dit huis wonen! Voor ons een ware prestatie. De 8 jaar daarvoor hadden we namelijk al 4 huizen bewoond en dit was de vijfde. Twee weken voordat ik uitgerekend was gingen we verhuizen. Dat wilde ik zelf. We woonden in een communityhouse en er waren altijd veel meer mensen in huis. Ik moest er niet aan denken om thuis te bevallen, wetend dat verder iedereen ergens anders in huis was. Het leven in dat huis was prachtig, was mooi, leerzaam en geweldig, we woonden er met nog 2 teamleden en hadden plaats voor 4 mensen die nog maar net christen waren geworden, zo konden ze met ons meeleven en zien wat het in de praktijk betekent. Daarnaast hadden we ook nog 2 plekken voor noodopvang. In de stad is er altijd wel iemand die een nacht geen bed heeft, daar werd vaak gebruik van gemaakt. Het was mooi om te zien hoe een moslim na veel worstelingen uiteindelijk christen werd en ook nog een vriend van hem meenam, die ook besloot om Jezus te volgen. Ook hadden we een keer een atheïst in huis, die christen werd. We zeiden toen vaak tegen anderen dat het verslavend is om God aan het werk te zien in de levens van anderen. En dat was het ook.

Hoe mooi het ook was, ik hield het niet vol. Toen ik zwanger werd, was het ineens helemaal op! Wat heb ik toen veel gehuild! Ik snakte naar een beetje meer privacy. De kinderen waren toen 8, 6, 5 en 2 1/2 jaar en er zat nog een spruitje in m'n buik. Ik snap nog steeds niet hoe we dat allemaal hebben gedaan, maar we hebben er alles bij elkaar toch ruim 2 jaar gewoond.
Om het community-gevoel nog een beetje vast te houden, namen we 1 iemand mee, die woonde er al een jaar. Dat werd uiteindelijk m'n zwager:) Later hebben we nog 2 of 3 mensen om de beurt in huis gehad, maar de laatste jaren niet meer. S kwam er toen ook nog bij, de kids werden groter en hadden echt hun plekje nodig. Ook nu slapen er nog 3 meiden in één kamer, het kan dus ook echt niet. Misschien later, als het huis weer wat leegloopt of als we in een groter huis gaan wonen. Wie weet. Voorlopig genieten we nu nog volop van onze eigen community:)

Lekker, dat gemijmer op een warme dinsdagochtend. Moet ook weleens gebeuren. De koekjes zijn bijna klaar! Ik ben dankbaar dat we zoiets konden doen. We hebben best nog weleens geworsteld met verlangens om terug te gaan of iets nieuws te beginnen. Ik voelde me zelfs ook weleens aan de kant gezet. Dat is gelukkig niet meer zo. En achteraf ben ik ook heel dankbaar dat we hier zijn blijven wonen, een lange, rustige periode voor ons allemaal. Ik denk dat dat ook heel goed is voor de kinderen. En voor ons ook, we zijn weer wat ouder, wat wijzer misschien...maar ook nog altijd benieuwd naar wat  nog komen gaat.

Het recept van de koekjes die ik bak kun je hier vinden!

Niet zo goed vandaag...

Het was een drukke dag. Ik deed boodschappen, bracht L naar een nichtje, ging naar een kringloopwinkel, deed nog meer boodschappen, en nog meer... probeerde het huis een beetje aan kant te krijgen wat niet lukte, een lekker maaltje te koken, al append met m'n moeder en een vriendin, S naar bed brengen en ondertussen de was wegwerken. 

Ik kreeg een prachtige kans om iets over deze goede vrijdag te zeggen, toen de buurman vroeg hoe het met me ging. Die kans greep ik met beide handen aan...maar ik begon er over dat ik de zon zo graag wil zien. Later kreeg ik nog een kans toen een andere buurman me vroeg of ik ook stickers had gekregen bij de kassa om de eieren te versieren. Nee zei ik... maar dat geeft niet, gelukkig gaat het daar niet om! En even later kregen we 5 velletjes stickers om onze eitjes straks mee te versieren.

Goede vrijdag.

Vandaag geen mooie woorden.

Vandaag geen stilte

Vandaag geen getuigenissen

Vandaag geen heilig avondmaal vieren

Vandaag geen...

Vandaag wel een terug grijpen naar een stukje dat ik van de week las en wat me erg raakte:

'Houd vast aan de liefde van God', en niet 'blijf God liefhebben'. Niemand is daartoe in staat. Wanneer je eenmaal de waarheid over de zondigheid van je eigen hart hebt begrepen, denk daar dan niet meer over na. Kijk juist naar de geweldige, onbegrensde grootheid van Gods liefde. Laten we voortgedreven worden, verder en verder richting de oceaan van de volheid van Gods liefde. En laten we ervoor waken dat iets ons uit die volheid weg zou lokken.' (Oswald Chambers in 'De liefde van God')

En dat doe ik nu.
Nu ik even helemaal alleen in de huiskamer zit, terwijl ik de wasmachine hoor draaien boven, wetend dat er een klein meisje ligt te slapen in haar bed, de anderen straks thuis verwachtend, een choco-eitje in m'n mond, uitziend naar een bakje koffie...
houd ik me vast aan de liefde van God.

Uitdelen

Het gaat niet heel erg hard met m'n voorjaarsschoonmaak, maar... langzaam maar zeker komen we vooruit. Er staan alweer twee vuilniszakken vol kleding voor de kledingcontainer klaar boven in de gang. Van gisteren nog, dat komt morgen wel weer. Is het niet heerlijk, zo'n rustdag elke week?!
Ik heb wel eens opgevangen dat het beter is als je eerst die klus doet waar je het meest tegenop ziet. Maar daar ben ik het niet helemaal meer mee eens. Soms kan dat zo zijn.

Het kan altijd erger

Maar als het over kasten gaat. Misschien kan ik toch beter eerst dat stukje van de kast doen dat er nog redelijk uitziet. Of wat ik wel zie zitten. Dan is dat in ieder geval gebeurt. Ik doe de kast open, het ziet er netjes uit... en ik wil dat de rest er ook zo uit gaat zien. Dan komt het gedeelte wat lastiger is, maar ik begin eraan. Het valt uiteindelijk best mee, en kijk eens wat een troep er uit komt, het kan allemaal weg, heerlijk opgeruimd! En zo worstel ik me door de kasten heen. Nog een paar planken. De ergste die ik nu nog heb is die waar het beddengoed ligt en die waar de zwemspullen liggen. Uit alle verzamelingen die we in de loop der jaren opgestapeld hebben, weet ik niet meer zo goed wat nou wel of niet weg kan, wat nog wel of niet past. Maar het komt wel weer goed. Morgen ga ik er mee aan de slag. Dan pak ik het bureau op de meidenkamer ook gelijk mee! Dat zou een plek moeten zijn, waar gewerkt kan worden.
En misschien ga ik nog wel even langs de Kringloop om... nee, dat kan ik beter niet doen. Dan haal ik gelijk weer in huis, wat ik er nou juist uit heb gebonjourd.

Tot zover de huishoudelijke mededelingen.

Vandaag in de kerk wel iets gehoord waar ik ook nog over na wil denken.

Het Evangelie is niet alleen krachtig genoeg om alleen mijn leven te veranderen.

Het Evangelie is krachtig genoeg om een hele straat, een hele wijk, een hele stad te veranderen.

Het ging erover dat wij het zout van deze wereld zijn. Dat wij het licht van de wereld zijn.
Jezus zei niet: 'Jullie gaan de wereld veranderen!'
Maar: 'Jullie zijn het zout, jullie zijn het licht...'

Er was ook nog een heel mooi moment. Er stonden twee schalen met popcorn op het podium. Er werd een Chinese jongen naar voren gevraagd om van allebei de schalen te proeven. Toen hij dat had gedaan, vertelde hij zonder een spoortje twijfel welke hij het lekkerst vond. Die met zout! De ander was smakeloos. Tot ieders verassing zei de voorganger: 'Je mag de schaal mee naar je plek nemen!' Maar dat deed hij niet, hij ging langs alle banken om het met iedereen te delen! Geweldig!!

Gekend en Geliefd

Gekend en toch geliefd.

Dat was het thema van vanavond in de kerk van de Nazarener. Alleen de naam vind ik al iets heel moois hebben, er spreekt liefde uit voor de Man uit Nazareth. Het stadje waarvan spottend gezegd werd ´zal er iets goeds komen uit Nazareth?' Het antwoord weet ik inmiddels.

Deze avond werd door deze gemeente en een Portugees sprekende gemeente geleidt. De liederen die we zongen, werden in het Nederlands en Portugees door elkaar gezongen. Er was een lied bij dat ik niet kende. Maar de vrouw die een stukje verder zat zong het toch zo mooi met heel haar hart en in het Portugees. Ze had haar ogen dicht, dus ik kon haar een poosje observeren, ik genoot ervan en deed ook maar even m'n ogen dicht om er extra van te genieten!
Op het laatst pakte ik gauw nog even mijn telefoon om wat vertaling over te tikken. Het lied heet 'Deus sara esta nacao'. Het is een gebed dat de kracht, de liefde, de zalving van God weer uitgestort wordt. Wat me heel erg raakte was dit stukje:

Ooit heeft God naar dit land gekeken

en het liefgehad

op een speciale manier.

Er zijn mensen die om de één of andere reden niet in staat zijn de duistere, donkere kanten van hun hart te verbergen. 

Maar of we dat nu wel of niet kunnen... 

God prikt dwars door onze buitenkant heen.

En toch... heeft Hij lief.

Wat een vuiligheid en rommel zit er in mijn eigen hart, wat een hoogmoed ook en tegelijk wat ben ik zwak in de meest miserabele zin van het woord. Er zijn geen goede woorden voor om het te beschrijven. Het is deze maand precies 14 jaar geleden dat God heel even maar met Zijn licht in mijn hart scheen en me daar een rondleiding gaf. Ik begon me zo vreselijk schuldig te voelen en schaamde me zo ontzettend, dat ik God geen enkel verwijt gemaakt zou hebben als Hij me de hemel weigerde. 

Misschien heb ik me wel nooit zó gekend gevoeld als toen.

En ik weet nog dat ik kort daarna in de kerk zat en de preek ging over Psalm 51. We zongen een lied dat ik alleen maar mee kon huilen en de voorganger sprak daarna vergeving over ons uit in de naam van Jezus. En dat kwam zó binnen bij me... Het werd me vergeven, ik werd schoon gewassen, ik werd een nieuw mens!

Misschien heb ik me wel nooit zo gekend èn geliefd gevoeld als toen. Ik weet het eigenlijk wel zeker.

Jezus ging naar die vrouw, die door iedereen werd uitgekotst om haar levensstijl. Door niemand echt gekend en al helemaal niet geliefd. Ze was gevaarlijk en lichtzinnig. Het was, zoals dat vanavond gezegd werd, totaal 'out of the box' wat Jezus in die cultuur deed. Hij ging naar die vrouw. Hij zocht haar op!

En dat doet Hij nog steeds. 

Laten we niet ophouden met bidden!

We mogen ons gekend weten en geliefd door de allerhoogste God.

en die liefde mogen we doorgeven aan iedereen, 

niemand uitgezonderd!

Onaantastbaar

Ik maak me soms boos als ik op het laatste nippertje toch nog een duister figuur voorbij zie komen. Dat duistere zegt in dit geval niets over de persoon, maar wel over het licht dat op dat tijdstip nihil is. Nog net op tijd trap ik op de rem. Je kunt hopeloos overhoop gereden worden en daardoor verlamd, verminkt of helemaal niet meer door het leven gaan, gewoon omdat je zonder licht de duisternis intrekt. Het kan je in een minder ernstig geval een flinke boete opleveren,waar je natuurlijk ook nooit op zit te wachten.

Ik moest denken aan Jezus, die het licht van deze wereld is. Sommige mensen denken aan God als een politie-agent, waar niemand op zit te wachten, die het leven eigenlijk maar knap ongemakkelijk lastig en duur maakt. En hoewel daar een kern van waarheid in schuilt, zien we dit negatief en gaan we aan andere motieven voorbij. Maar is het niet veel meer zo, dat wanneer we zonder Licht door het leven gaan we het risico lopen ongenadig onderuit gehaald te worden... met alle ellendige gevolgen van dien. Het rijk van de duisternis ontziet niets en niemand, heeft zijn zinnen gezet op alles wat adem heeft. Alleen diegene die dat Licht met zich meedragen lijken om de één of andere reden in zekere zin onaantastbaar, boezemen op de één of andere manier ontzag in en kunnen bovendien flinke schade toe richten aan het rijk van de duisternis!

Welke vader zorgt ervoor dat zijn kind met licht op de fiets vertrekt alleen maar om te ontkomen aan een boete? Het zal toch veel meer zijn, omdat hij zijn kind niet aan de duisternis wil verliezen?

Troost, levend makend, verlustiging en hulp

De laatste avonden lees ik aan tafel uit Psalm 119. En elke keer als ik een tekst lees, waar ik graag nog een keer naar wil kijken, dan onderstreep ik 'm. Daar merkt niemand iets van, omdat ik het op m'n mobiel alleen maar hoef aan te tikken. Veel liever lees ik uit een gewone Bijbel, maar voor nu is het even goed. Dit zijn de 9 teksten en ik vind het mooi om ze op een rijtje te zien. Bij elke tekst zal ik een mooi plaatje zoeken en er iets bij schrijven. En ik hoop dat je je er in kunt verlustigen!

 Neig mijn hart tot uw getuigenissen en niet tot winstbejag.

Mijn hart neigen tot getuigenissen, betekent dat ik graag naar mensen luister of uit boeken lees van Gods weg met de mens. En winstbejag uit de weg gaan... dat hoeft niet persé om geld te gaan.

Dit is mijn troost in mijn ellende, dat Uw belofte mij levend maakt.

Gods beloften, en wat zijn dat er veel, maken levend! Ze zouden me troost kunnen geven in moeilijke tijden als ik mijn ogen er op vestig en niet blijf kijken naar mijn ellendige toestand.

Laten zich tot mij wenden wie U vrezen, en wie Uw getuigenissen kennen.

Dit gaat denk ik over mensen die op je pad komen. De Psalmist vraagt hier of die mensen naar hem toe zullen komen, die God kennen. Ik denk om zich samen te kunnen verheugen in Wie God is, maar ook om elkaar op te bouwen en te bemoedigen en aan te sporen.

Ware Uw wet niet mijn verlustiging geweest, dan was ik vergaan in mijn ellende.

Opnieuw het woord 'ellende', hier zijn het niet de beloften die troost geven, maar het verlustigen in de wet, in het woord van God. Dit is de tweede aanwijzing hoe ik kan leven in moeilijke tijden. Het verrast me.

 Schraag mij naar Uw belofte, opdat ik leve, laat mij met mijn hoop niet beschaamd uitkomen.

Een mooi gebed.

Treffen mij nood en verdrukking, dan zijn Uw geboden mijn verlustiging.

Opnieuw: Juist in tijden van nood en verdrukking, als alles in je leven misschien wel afgebroken lijkt te worden en niets meer zeker is, juist dan je verlustigen in Gods geboden, waarvan ik geloof dat het heel Zijn Woord omvat.

Heel Uw woord is de waarheid, al Uw rechtvaardige verordeningen zijn voor eeuwig.

Dat verlustigen in God...dat is zo heerlijk, omdat het voor eeuwig is. Over de grenzen van de tijd en zelfs van de dood heen. Waar ik hier in dit leven al mee kan beginnen, zal iets zonder eind kunnen zijn, alle moeite waard lijkt me zo.

 Zevenmaal daags loof ik U om Uw rechtvaardige verordeningen

Het 'zevenmaal daags' trof me. Ik wil er voor mezelf geen 'wet' van maken. Het is of ik een kijkje in het leven van deze Psalmist mag nemen en het maakt me jaloers!

Mijn ziel leve, en love U, mogen Uw verordeningen mij helpen.

Troost
Levend makend
Verlustiging
Hulp

Dat zijn Gods geboden, Zijn verordeningen, Zijn beloften, Zijn wet, Zijn getuigenissen.

Eigenlijk zou ik veel vaker mijn hulp bij God mogen zoeken dan ik nu doe. En eigenlijk zou ik veel meer vreugde kunnen vinden in het kennen van Hem dan ik nu beleef. Eigenlijk zou ik me veel meer getroost kunnen weten, door die eeuwige armen die onder mij zijn.
Dan zou ik veel meer loven!
Dan zou ik veel meer Léven!

Minder grip

Voor degene die dat nog niet hebben meegekregen. Ik  heb het steeds over ´stiltetips´. Dit komt uit het boekje ´Koester je hart´ van Mirjam van der Vegt. Zij geeft in dit boekje 40 tips om meer rust en vrede in je hart en hoofd te krijgen door verschillende manieren van stil worden. Een heel leuk, praktisch en ook verrassend boekje. Ik heb er al een beetje doorgebladerd en vind er veel originele tips, die ik niet zomaar zelf zou bedenken.

In deze maand blog ik ook over mijn tijd met God en volgens mij is dit aardig met dit boekje te combineren. Het is wel iets wat ik graag meer zou willen doen. Niet alleen maar lezen, maar ook dat wat ik ervan leer in praktijk brengen. Dat is bij het lezen van de Bijbel natuurlijk het belangrijkste, maar er zijn veel goede boeken, die me helpen dat wat in de Bijbel staat beter te begrijpen en ernaar te leven.
Dit soort blogjes zal ik tot vrijdag blijven posten. Dan is het kerstvakantie en zal ik veel bloggen over hoe we onze dagen doorbrengen in deze tijd van het jaar.

De volgende stiltetip is om al je zintuigen bewust te gebruiken. Een week lang oefenen. Een fijne tip! Juist nu er veel dingen op de planning staan deze week, is het zo lekker om je neus even in de koffiepot te steken en de koffiegeur op te snuiven! Of te genieten van een straaltje zon dat precies op je gezicht valt. Of de toetsen onder mijn vingers te voelen en de vele kinderstemmetjes te horen als ik overblijf op school. En dan heb ik het nog niet eens over het smelten van een stukje chocola in je mond.
Na een hele periode van veel angst en hyperventilatie gehad te hebben, kan ik nu veel meer genieten. Het valt me nog steeds op als ik ergens rustig zit of ergens op iemand moet wachten, gewoon rustig te zijn zonder allerlei gekke dingen in mijn hoofd te halen, deze momenten koester ik en ontvang ik regelrecht uit Gods hand!

Maar terwijl ik met deze tip bezig ben, merk ik al gauw dat er ook vervelende dingen zijn: De pijn van een wondje aan je vinger die je beter niet in het hete afwaswater kunt stoppen, het bekvechten van een paar kinderen, iemand die voor me zit tijdens een concert, waardoor ik het niet goed kan zien...
Misschien zijn we te veel geneigd om deze dingen sneller op te merken en te onthouden en over te vertellen, dan stil te staan bij de momenten waar we van kunnen genieten.

Deze week wil ik heel bewust de mooie dingen als eerste delen met mijn man als hij uit zijn werk komt of met de kinderen als ze uit school komen. Dat was ook een tip die mijn dochter ooit kreeg toen het niet zo goed ging op school, dat ze eerst drie dingen zou vertellen die wél leuk waren en goed gingen. Ze kon er altijd wel een paar opnoemen. Het negatieve word er niet door weggenomen, maar krijgt toch minder grip op je gedachten en je hart.

Zomaar een krabbel

Vanochtend belde mijn schoonzus, die precies dezelfde naam als ik heeft Ze was aan het oppassen op haar kleindochter van 3. Ze kwamen gezellig koffie drinken. Het klikte heel erg goed tussen S en L, echt leuk om te zien! En wij hebben ook wat afgekletst:)
Iemand sprak mijn schoonzus aan over haar medewerking aan het schrijven van een dagboek. Maar dat had ze niet gedaan, dat was ik!
En jaren geleden, toen zij me belde om een afspraak te maken voor een kraambezoek, nam ik op en zei m'n naam en dacht dat iemand me gewoon na zat te praten:)