Een nieuw jaarthema

Ja, daar zit ik al een poosje over na te denken.
Onbevangen op weg gaan
Onverdeelde aandacht
Radicaal
Allemaal thema´s waar ik aan gedacht heb. Maar nu ben ik er uit. Ik zocht iets waar ik bij het horen van die woorden alleen al, enthousiast zou worden. Laat ik er maar niet langer doekjes om winden:

Dansen op het ritme van de Heilige Geest

Misschien klinkt het je een tikje vreemd of typisch in de oren, maar laat ik er een beetje bij vertellen wat ik er onder versta en hoe ik er aan ben gekomen.

In het boekje 'Recht uit je ziel' van Larry Crab staan heel veel mooie, waardevolle dingen. Het 'dansen' of  'bewegen' met het ritme van de Geest is een rode draad door het hele boek. Nu vind ik eigenlijk niet zo heel leuk om deze woorden een soort van af te pakken. Maar al lezend kwam ik er achter dat het eigenlijk van Augustinus vandaan komt. Vergeef me, ik weet niet zoveel van deze beste man af, maar mijn interesse is gewekt en ik heb 'Belijdenissen van Augustinus' bij de bieb gereserveerd. Nog niet met de overtuiging dat ik het helemaal uit ga lezen, het lijkt me pittig.

Maar kom, lees even met me mee:

'Mijn hevigste strijd komt van mijn zonden. Ik zal die afschuwelijke waarheid niet voor mijzelf of voor andere mensen verbergen. Ik zal mijn schande niet verstoppen achter mijn prestigieuze positie, mijn intellectuele talent of mijn grote invloed. Ik ben wat ik ben, een miserabele, perverse, hulpeloze morele mislukking'
Maar het verhaal van de duistere eerlijkheid wordt verteld als inleiding op het verhaal van de heldere genade...
'Op een dag werd ik gewekt door de klanken van hemelse muziek. Ik werd vervuld met de vreugde waar ik overal naar had gezocht, behalve bij God. En het was deze soevereine vreugde die mij uit de wereld van pijn verhief en in het universum van de genade bracht. Voor die tijd liep ik in de pas met de meedogenloze herrie uit de hel. Nu merkte ik hoe ik danste op het ritme van de Drie-eenheid.'

Het zal een levenslange dans worden, die doorgaat over de grenzen van dood en tijd heen! Er is nog veel te leren. Het lukt me nog niet goed om precies heel duidelijk en praktisch te vertellen wat het nou inhoudt, het zit meer in m'n hart... Kunnen jullie een poging wagen? Waar denk je aan als je deze woorden leest? En... dans je mee?

Een laatste krabbel

Dit is de laatste blog van 2014. Ik wil iedereen heel hartelijke bedanken voor alle reakties op welke manier dan ook. Dat is heel waardevol! Ik zie uit naar het nieuwe jaar. En wens jullie allemaal een jaar toe waarin je je meer en meer bewust zal worden van de aanwezigheid van God en Hem beter zult leren kennen, dat Zijn vreugde je kracht zal zijn en je voorzichtig stapje voor stapje ook mee gaat dansen in Zijn ritme! Dat zijn liefde je zal vullen en zijn vrede over je mag heersen!

Vandaag ga ik geen oliebollen bakken. Maar wel kaneelbroodjes en caramelkoek, te lekker gewoon!

Zegeningen tellen

Het gebeurt gelukkig niet zo vaak dat ik ziek ben en dingen af moet zeggen en niet met de rest mee eet en al om half 8 in bed lig. Maar gisteren was het zo, het zat de hele dag al te rommelen, er kwam niks uit mijn handen. Toch heb ik nog 2 dingen gedaan, één waar ik wel en één waar ik geen spijt van heb.

Pinterest

Het eerste, het domste... In een bui van ´stel je niet aan´ en een poging om net te doen of er niks aan de hand was heb ik gezellig met de kids chocolade kruidnoten zitten eten toen ze uit school kwamen. Daarna heb ik zo´n last van mijn buik gekregen en werd ik zo misselijk, dat ik denk dat ik nooit meer chocolade kruidnoten ga eten!

Pinterest

Het tweede was in een soortgelijke bui. Ik vond dat ik toch nog iets zinnigs moest doen. De kamer waar onze drie dochters slapen is al een maanden een doorn in het oog. Terwijl Mar. ging koken, heb ik daar even flink huisgehouden met het gehoopte resultaat. Dat was ook echt genoeg, ik heb daarna gedoucht en ben m´n bed in gekropen.

Pinterest

Vandaag doe ik het hoognodige en rommel een beetje aan met een draadje en een haaknaald of een boek op de bank en tel ik mijn zegeningen:

• een lieve echtgenoot die het van me over neemt
• een dochter die voor het avondeten zorgt
• een andere dochter die me een enorme mok thee op bed brengt
• een hele ochtend alleen thuis zijn
• een paar mooie hoofdstukken lezen
• een lief sms-je
• een gehaald examen van m'n lief
• een mooie quote van een vriendin
• mooie herinneringen ophalen
• een bijzonder mooie dagtekst via de email:

'Ik zal u voor eeuwig tot Mijn bruid nemen:
ja, Ik zal u tot Mijn bruid nemen
in gerechtigheid en in recht,
in goedertierenheid en in barmhartigheid,
in trouw zal Ik u voor Mij als bruid nemen;
en u zult de HEERE kennen.'
Hosea 2: 21-22

Een bijzonder mooie tekst, omdat als je me zou vragen wie Jezus voor mij is, ik dan altijd als eerste denk aan mijn hemelse Bruidegom.

Pinterest

Geen gejakker!

Het is al laat in de avond als ik onder het lezen van de profeet Amos in slaap val. En het is zo heerlijk dat ik de volgende ochtend niet zo vroeg hoef op te staan als andere dagen. Ik twijfel nog even als ik om een uur of 8 wakker wordt, of ik er uit zal gaan om te hardlopen, maar val niet lang daarna toch nog in een heerlijke slaap. Zelfs onze jongste wordt pas om kwart voor 10 wakker! Later in de ochtend lees ik een email van een vriendin die er wél vroeg uit is gegaan en wél ging hardlopen en genoot van het mooie kleurenspel van een prachtige zonsopgang... Ik weet dat het goed is geweest om wat slaap in te halen, maar toch... heb ik dit gemist, het was zulk prachtig weer!
(Lees hier de prachtige blog over 'de restanten van een verloren paradijs!!)

Later op de dag rijden we een flink stuk landinwaarts voor een bezoek aan m´n schoonouders. Wat een gejakker toch op die drukke snelweg, ik word er een beetje zenuwachtig van. Op stukken waar je 120 mag rijden, wordt er ook van je verwacht dat je 120 rijdt, liefst net nog ietsje harder. Maar dan blijf ik onverwachts achter een vrachtwagen hangen, die zo´n beetje 80 rijdt. Ik word er rustig van, blijf expres even achter hem rijden, zolang de auto´s me voorbij razen. Wat heerlijk, om niet te hoeven haasten en te stressen en te racen. Ik bedenk dat we nergens in Gods Woord opgeroepen worden om door het leven heen te snellen. Ja, we moeten ons uit de doodsslaap haasten! Maar dat betekent vaak in het alledaagse leven dat we stil gezet worden en oog krijgen voor de kleine dingen. Ik zie hoe de zon de herfstkleuren van de boomtoppen in vuur en vlam zet en geniet van dit ´stille´ moment. Ben dankbaar dat de goedheid en schoonheid van Gods schepping te proeven zijn, ook nog later op de dag, voor de vermoeide uitslaapster.

Als we nog later op de dag even het bos in gaan, strooit de Schepper ook hier met creativiteit, kleur en verassingen. We gaan paddenstoelen zoeken! Ik ben verrast door het ontzettend grote enthousiasme van m´n peutertje, ze gilt van plezier!

Al zoekend spreek ik m'n hoop uit dat we een rode vinden met witte stippen. En gek... omdat ik zo bezig ben met die goedheid van God en ik weet dat mijn Schepper deze uitgesproken hoop ook heeft gehoord, verwacht ik er ook echt één te zien. Maar waar moet ik kijken? Als ik links zoek, dan staat hij misschien wel rechts, of een stuk verder het bos in... Er zijn paddenstoelen genoeg, maar die rode...

Het einde van de wandeling is al in zicht en ik geef het bijna op, kijk toch nog een keer in het rond en ja hoor, dáár zie ik 'm staan! 'Heb je je zin weer gekregen?!' roept m'n geliefde plagend...

Even gedraag ik me als een enthousiaste peuter.

We rijden weer naar huis, ik zit achter het stuur en ben diep verzonken in gedachten. De zon strooit nog even royaal met haar laatste stralen licht. Het duister valt als een zachte deken over ons land. Een deken, met liefde en zorg gemaakt door Iemand die het goede met ons voorheeft. Of  als de vleugels van een hen, over haar kuikens heen gespreid, ik vind het een mooi, liefdevol, rustig beeld. Zo heel anders dan de angst die het donker van de nacht op kan roepen. Zo meer als het bedoelt moet zijn.  Geen licht... zodat we even niet hoeven te jakkeren en te haasten. Zodat we even niet hoeven te zorgen. Zodat we tot rust kunnen komen. Zodat we even onze moede hoofden neer kunnen leggen. Zodat we even niet hoeven na te denken. En ondertussen blijft Hij dicht bij ons, wakend en zorgend.

Overvloedige zegen

De les in het vierde hoofdstuk is van onschatbare waarde. Isobel maakt zich een beetje zorgen over de lezer, die wellicht zou kunnen gaan denken hoe bijzonder zij is, dat God al deze dingen door haar heen werkt. Maar zij noemt zichzelf geen bijzonder Christen en in dit hoofdstuk noemt zij veel voorbeelden van hoe zij vast zat aan haar eigen vleselijke begeerte, met name in de eerste periode dat zij in China was.

Toch is dat niet wat ik er nu uit wil lichten. Het is een studie die zij eens deed over het leven van David en Achitofel waar ik geestelijk vekwikt door ben en graag wil delen.

De waarheid die ik in mijn hart wil prenten is deze:

'Gods zegeningen zijn niet alleen weggelegd voor hen, die ze waard zijn; zij worden overvloedig uitgestort over heel onwaardige mensen, over hen wier hart zich uitstrekt naar Hem.'

                           

Dit verduidelijkt zij met het volgende:

Ik heb nagedacht over de geschiedenis van twee mensen, David en Achitofel. Er was een tijd, dat zij intieme, goede vrienden waren. De raad, die Achitofel gaf, was zo wijs - zij woog even zwaar als een woord van God. Zij gingen samen naar het huis van God om te aanbidden. Toen zondigde David. Bathseba was de kleindochter van Achitofel. O, wat een afschuwelijke zonden - eerst overspel en daarna de moord op Uria! Geen wonder, dat Achitofel kwaad was en niets meer met David te maken wilde hebben! Eén van deze zonden zou hem al ergenis gegeven hebben, laat staan beide. God zal zeker Achitofel zegenen en niet David.

Maar kijk nu eens onder de oppervlakte. Toen Nathan met David sprak kreeg David onmiddelijk berouw. "Ik heb gezondigd", riep hij uit. En van dat ogenblik af strekte David, hoewel hij zuchtte onder de straf voor zijn zonden, zich weer boetvaardig en met een gebroken hart uit tot de Heer. "Verwerp mij niet van Uw aangezicht" ( Psalm 51: 13), riep hij uit.

En Achitofel? Hij werd zoals de oudste broer in de gelijkenis van de verloren zoon. Hij weigerde zijn hart te openen voor de genade van de vergeving, die God schenkt, dus zijn hart  werd vervuld met blinde woede. Hij, die David had veracht om zijn overspel, raadde Davids zoon aan dezelfde zonde te doen. Hij, die woedend was geworden, omdat David Uria had gedood, kwam aan zijn einde doordat hij zichzelf het leven ontnam. En zo bewijst de mens, dat hijzelf geen haar beter is dan de zondaar, die hij zo gauw veroordeelt en die hij niet wil vergeven.

God zegende de zondaar, die zijn hart openstelde voor de terechtwijzing en Gods zegen was tevergeefs voor de zondaar, die zijn hart toesloot voor de aandrang van de genade en die weigerde te vergeven.

Wij ontvangen Zijn zegeningen niet omdat wij ze verdienen, maar alleen wanneer wij gehoor geven aan Zijn teder, doch dringend verzoek: 'Doe uw mond wijd open en Ik zal hem vullen!" (Ps. 81: 11)

N.a.v. hfd 4 uit 'In de arena' van Isobel Kuhn