Is het geen plaatje, deze foto?

Laten we hier ook weer eens blogje bloggen! Tenslotte ben ik nog geen 40!

Voor degene die het gemist hebben, ik ben stiekem al begonnen op 

mijn 40 plus blog!

En mocht je het nou een mooie blog vinden, vraag ik je hier heel vriendelijk om te overwegen deze blog in je blogrol op jouw weblog te plaatsen. Zo zullen meer  mensen me weten te vinden, want dat helpt echt! Alvast bedankt! Ik zal dan ook jouw blog in de mijne zetten!

Is het geen plaatje, deze foto?:)

S wilde perse haar eigen portemonneetje meenemen naar de winkel. Ik had al gezegd dat ze niks mocht kopen. Toen we deze meneer hoorde zingen, fluisterde ik een ideetje in haar oor. En ze maakte gauw haar portemonneetje open. Op de terugweg wilde ze hem weer iets geven. Ik zei dat het misschien leuk was als ik een foto maakte en dat vond ze spannend, maar ze wilde het wel heel graag. Alton heet hij! Als je 'm ziet, doe hem de groeten van ons!

Ja, en toen kwam gisteren het heugelijke nieuws dat zowel R als M geslaagd zijn voor hun examen!

Heerlijk! Ja, dat ze geslaagd zijn natuurlijk!

R gaat nu heel hard werken om in januari een half jaar naar Australië te kunnen voor een DTS. Spannend, maar wel superleuk! Op zijn facebookpagina kun je hem volgen, weet je gelijk hoe hij echt heet:). En M gaat een opleiding volgen op het Hoornbeeck, althans...we hopen dat ze toegalaten wordt...

Dankzij de sestrafotochallengezomer ben ik weer een beetje gaan tekenen. Er moest een foto van een getekende vogel gemaakt worden. Nu probeer ik elke dag een tekening te maken. Ik zoek een leuk pinnetje op Pinterest en teken dat na. En ik geniet er ook nog eens heel erg van! Ik plaats ze op Instagram.

Dit vind ik de mooiste tot nu toe... zo dromerig...

En nu ga ik lunchen!

Nog meer 112 verhalen

Gisterenavond onder het eten kwamen de verhalen los over keren dat de jongens 112 hebben gebeld. En ik had daar natuurlijk ook een blog over willen schrijven, maar er kwam van alles tussen en ik ben het uiteindelijk vergeten. Maar R. (17) heeft vorige week ook nog 112 gebeld! Hij werkt bij een supermarkt en daar was winkeldiefstal. De man werd gepakt, maar werkte niet echt mee en deed ook nog eens een beetje gevaarlijk. Uiteindelijk moesten ze hem met vier man sterk op de grond houden. Iemand probeerde 112 te bellen, maar dat lukte om de een of andere reden niet. Toen kwam R in actie en belde ook, pas na de derde keer kwam er iemand aan de telefoon. Of ze wel rustig aan deden met de dief, anders konden ze daar problemen mee krijgen! Uiteindelijk waren ze er met een paar minuutjes en bleek de man al bekend te zijn en het was een beetje jammer voor hem dat hij nu betrapt was.

Ook voor R was dit de tweede keer. De eerste keer belde hij 112 voor zijn anderhalf jaar jongere zus. Ze zat bij hem achterop de fiets, met twee benen aan één kant en toen reden ze iets te dicht langs een hek, waardoor M van de fiets viel en met een harde klap op haar hoofd terecht kwam. Het was iets verder dan het eind van de straat en ik kon er gelukkig gauw naar toe. Ik had niet eerder iemand zoveel pijn zien hebben (of ik moet het zelf tijdens een bevalling zijn geweest). Gelukkig kwam het allemaal weer goed, maar de schrik zat er even goed in.

Nou, de tweede keer van H. was niet nadat hij uit zijn werk kwam, maar van zijn vriendin. Toen lag er ook ergens een man op de grond, dronken geloof ik en ook met een bebloed hoofd dacht ik... dat is al wat langer geleden:)

Zo, dat waren de dappere heldendaden van onze zoons.
Ik ben gestopt met de roze deken, er was niet genoeg roze wol meer in de winkel, dus heb ik er wat andere kleurtjes bij gekocht en overnieuw begonnen. Er komt nog wel eens een foto, eerst maar eens even een eindje op weg komen!

Ik ruik de lente en heb er zin in!

Hij had z'n t-shirt uitgedaan en om haar hoofd gedaan.

Hemels! Dat is het enige woord dat een beetje in de buurt komt bij de internationale worshipavond gisteren. We aanbaden God met Afrikaanse, Perzische, Arabische, Oost-Europese, Spaanse, Engelse aanbiddingsliederen en bands en op het laatst sloot de band trinity af met een paar prachtige liederen. Man, wat een energie heeft die gast!:)

Wat het nou precies hemels maakte... 'Every praise is to our God!' was één van de eerste liederen en dat was ook de toon voor de hele avond. Het is lang geleden dat ik me zo vrij gevoeld heb. Vrij om te dansen, vrij om mezelf te zijn en te genieten van al die mensen van al die culturen om me heen! Het was een voorproefje op de hemel, de vreugde, de eenheid, de diversiteit...God is groot!

Wat me de hele avond nog een beetje met beide benen op de grond hield, was de jonge vrouw uit het Midden-Oosten die met haar dochtertje voor me zat. Er ligt een moeilijke weg achter hen waarin trauma's opgelopen zijn, maar ook voor hen, de onveiligheid van een onzekere toekomst.
En toen zongen we dit lied en kon ik het niet nalaten om even m'n hand op dat kleine meisje haar hoofd te leggen en de vrouw even vast te houden en 'God bless you' te zeggen. Het was voor mij zo'n krachtig getuigenis om juist deze vrouw vol aanbidding te zien zingen en dansen!!

En toen sliep ik vannacht heerlijk tot een uur of half 3. Onze oudste zoon (19) kwam onze slaapkamer binnen om te vertellen dat hij thuis was van zijn werk. Hij werkt in de keuken van een restaurant en dat wordt nog wel eens heel laat. Hij vertelde ook dat hij 112 had moeten bellen. Hij fietste naar huis, zag twee jongens (jonge mannen) en daarbij lag een meisje (jonge vrouw) op de grond. Hij dacht dat het wel goed zou zijn, omdat er al iemand bij was, maar twijfelde toen en ging terug. De jongens waren aan het bellen met de politie, maar kwamen er in hun Arabische moedertaal niet helemaal uit. Toen heeft hij ook gebeld. Ze vroegen of hij een doek bij zich had om tegen de wond op haar hoofd te houden. Nou, dat is niet iets waar hij elke dag mee rondloopt, dus had hij z'n t-shirt maar uit gedaan en dat om haar hoofd gedaan. Het was naar om al dat bloed op de stoep te zien.

Dit is al de tweede keer dat hij 112 moest bellen onderweg uit z'n werk. Bijzonder om op deze manier door God gebruikt te worden, het doet m'n moederhart goed!

Ons huizenleven

Dag 9: Een huis

Samen deden we vandaag boodschappen én reden we even langs alle huizen waar we inmiddels gewoond hebben!

Huis 1: Op de derde verdieping vestigde wij ons na onze huwelijksdag, inmiddels al bijna 20 jaar geleden. Na 10 maanden waren we niet meer samen, maar deelden onze 2-kamerwoning met onze eerste zoon H. Tijd om naar een ander huisje uit te kijken!

Huis 2: Eenzelfde soort flat, maar nu aan de begane grond, met nog een kelderruimte, waar we een slaapkamer van maakten. Zo konden we weer even vooruit toen R zich aankondigde.

Huis 3: Weer een zelfde soort flat, maar ook de tweede verdieping hoorde erbij! Dat was nou eens een fijn huis. Piepklein speeltuintje voor de deur, 4 ruime kamers boven, fijne tuin! Hier werden M en Mar geboren. En hier waren we zeker nog een poos langer gebleven, ware het niet dat we een enorm verlangen hadden om ons hart en leven te delen met nog meer mensen.

Ja, erg he, die tralies! Die waren er nog niet toen wij er woonden, hoor...die mensen hebben waarschijnlijk het een en ander meegemaakt.

Huis 4: Een groot huis met 5 lagen, ook onder de begane grond is nog een laag, waaraan een flinke tuin grenst... in stadstermen dan he?!:) Hier woonden we met 4 kinderen, 2 singles, 4 mensen die nog maar jong christen waren en 2 plaatsen voor mensen die anders op straat zouden moeten slapen, noodopvang noemden we dat. Daarnaast mocht iedereen uit de kerk en de buurt vrijwel elke dag langskomen en blijven eten. We zaten vaak met 20 man aan tafel. Ik weet niet hoeveel mensen we in die tijd voorbij hebben zien komen, het waren er heel veel uit verschillende landen. Ruim 2 jaar hebben we hier gewoond. Toen werd ik zwanger van L en was ik helemaal op. Ondanks ik niets liever wilde, was het erg moeilijk om afscheid te nemen! Maar ook nu is het nog steeds een huis met een soortgelijke doelstelling, dat vind ik wel heel mooi, dat God doorgaat!

Huis 5: Het grappige is, dat we nu nog maar ruim 8 jaar verder zijn en alle huizen bevinden zich in een straal van 2 km, waardoor we in 10 minuten klaar waren met de foto's:)! L werd 3 weken na onze verhuizing geboren. En 7 1/2 jaar later kwam S er ook nog gezellig bij. We wonen hier al bijna 12 jaar, wat voor ons doen dus heel lang is! We hebben nog geen plannen om te verhuizen, maar ben toch weleens benieuwd wat er hierna zal komen...

#sestraforyou

Geratel

Een poos geleden waren er heel vaak helikopters, ik vond het soms echt vervelend worden. Precies als de kinderen naar bed gingen (of ikzelf), weer dat harde geratel boven ons huis. En dan ging het weg en kwam het weer terug en dat ging maar door.

Gisteren was er opeens een heleboel geratel en zag ik vijf van die rateldingen!

Dan maak ik eerst gauw een foto en dan app ik even waarom ze hier vliegen.

Het bleek om een feestje te gaan. Het 350-jarig bestaan van de Korps Mariniers werd vandaag in het centrum gevierd. Gisteren werd er geoefend.

Vandaag maakte ik een wandeling langs het water en ja hoor, daar kwamen ze weer!

Nog even van 'dichtbij'.

Maar in het echt zie je ze toch nog wel een stuk groter hoor!

Toen kwam er even later nog zo'n groot spektakel:

En dat was dat dan weer. Zo zie je nog eens wat in de stad!

Het was trouwens heerlijk om even te wandelen.

Ik denk dat dat mijn winterthema wordt:

Wandelen

Echt iets voor de winter!

Een toelichting volgt nog.

Een kus op mijn hand

Gisterenmiddag gingen we naar opa en oma. Maar voordat we konden gaan, moest er natuurlijk een mooie kleurplaat gemaakt worden!

Alle kinderen zijn altijd dol op opa, ze weten van jongs af aan zijn schoot te vinden en zelfs alle tienerkleinkinderen zitten graag naast hem, zo leuk om te zien! Ik denk dat mijn vader een bepaalde rust uitstraalt:)

Terwijl ik een grote hoeveelheid losse draden aan m´n gehaakte deken weg werk, praat ik met m´n moeder over een Eritrese vrouw die sinds kort bij ons in de straat is komen wonen. Ik denk dat ik daar langs moet gaan, maar heb ook het gevoel dat ik een intensief contact er op dit moment even niet bij kan hebben. Mijn moeder geeft me goede raad en stelt me een belangrijke vraag ´wie zegt nou dat je dat ´moet'?!' En ze sluit af met de tip om het even te laten rusten.

En dat besluit ik te doen. Thuis gekomen ben ik dankbaar en begin met bidden voor deze nog onbekende vrouw. Alles wat ik van haar weet is dat zij haar man en dochter verloren heeft en hier alleen is gekomen. Maar ik ga niet naar haar toe. Probeer het het principe van wachten toe te passen.

De volgende ochtend, terwijl ik S haar dagelijkse rondjes laat fietsen, zie ik haar bij haar deur staan, klaar om weg te gaan. Ik verlaat het plein en wacht haar even op bij ons huis. Heel even ontmoeten onze ogen elkaar, wisselen we twee woorden, ze geeft me een kus op mijn hand en loopt weer verder. De last van het 'moeten' valt van me af. Het is goed zo.

Verder vieren we de herfst. Er wordt gezwommen, ik bak brood (niet zo goed gelukt overigens), er wordt gevoetbald, gelezen, ruzie gemaakt, gepuzzeld, gehaakt, gecomputerd, geleefd.

Beetje jammer wel

Een dagje vrij

Dinsdag had L een dag vrij. Ik wilde er iets gezelligs van maken en lekker met haar en S op pad gaan. Maar S schoof de nacht daarvoor om 2 uur naast me in bed en was een warm kacheltje, ze had hoofdpijn en buikpijn, echt ziek. We konden dus niet weg, beetje jammer wel. Maar terwijl S aan het begin van de middag lekker lag te slapen.

zette L alle spullen klaar

voor een heerlijke appeltaart.

Het zag er goed uit!

Chinese overburen

Ze zijn nog steeds aan het verbouwen, er is veel te doen. Meestal zijn hun kinderen niet mee, maar af en toe is N (ook 3) er en komt dan door de tuin (we hebben de schutting los gemaakt en een stukje open gezet) en gaat gezellig met S. spelen.

Wat doen we nog meer?

R en Mar spelen nog wel eens een spelletje. Dat vind ik zo gezellig als ik ondertussen aan het koken ben!

We gaan niet zo heel vaak meer, maar toch nog wel regelmatig naar de bieb. Ik heb een nieuw boek gehaald dat ik deze zomer wil lezen: Villa Rosa. Ik las de tip in 'Puur Zomer'. 

Gisteren haalden we weer een ijsje bij de Hema en gingen buiten op ons vertrouwde plekje zitten. Waar iedereen zomaar even zit, een straatmuzikant op de gitaar tokkelt en allerlei mensen voorbij lopen. Wij zaten lekker in het zonnetje, maar S vond het te warm en ging liever 'in het donker' zitten:)

We gaan nog regelmatig naar de tuin. Er bloeien al bloemetjes aan de 'sugarsnaps'plantjes. Binnenkort ga ik experimenteren met krieltjes, die lagen in de keukenla wortel te schieten, eens kijken of ze daar verder mee gaan als ik ze in de grond stop.

Na het tuintje is S vaak zo vies dat ik haar gauw in bad stop!

<

Pubers in huis

Een vakantiedagje

Vanochtend werd opgeslurpt door allerlei huishoudelijke klussen. En daar hadden we ons de hele dag wel zoet mee kunnen houden, maar we wilden ook wel iets leuks gaan doen met de Rotterdampas.

Eerst brachten we Mar weg naar een vriendinnetje. De andere meiden wilden graag mee, daar was een trampoline en ze hadden cavia´s en ik bleef een kopje koffie drinken. Gezellig!

Daarna gingen we midgetgolven. Het is zo leuk om te zien hoe goed S al mee deed. Helemaal op haar manier natuurlijk, maar wel elke baan proberen tot de laatste toe. We konden aan het eind ook nog gratis een ijsje krijgen. Mijn dieet is nog niet begonnen, dus wel ja!

En omdat we toch in de buurt waren en de meiden het alledrie zelf al vroegen, gingen we de Euromast in. Alleen ik zelf was er al eens in geweest een jaar of 6 geleden met H en R. L vond het maar wat griezelig zo hoog...en ik zelf eigenlijk ook wel een beetje. Maar het uitzicht maakte een hoop goed, dat was prachtig!

Toen we thuis kwamen waren onze nieuwe overburen in hun huis bezig en al gauw kwamen hun kinderen bij ons binnen (we hebben de schutting los gemaakt, zodat we die makkelijk weg kunnen schuiven:). Terwijl ik met het eten bezig ging, keken ze even een stukje van 'Frozen'.

Ik ben al een beetje aan het voorproeven op het dieet waar ik maandag mee begin. En een onderdeel daarvan is dat je 's avonds na het eten nog even een wandeling maakt. Het hoeft niet lang of ver te zijn, een half uurtje is al prima en daar zit je gauw aan.

We liepen langs het water en ik zag dit terwijl ik over de brug liep. 

Werd er een beetje treurig van.

Zomaar een krabbel

Soms denk ik, misschien zouden jullie wel willen weten hoe dat nou is met zoveel pubers in huis. Als je daar een beetje van wil proeven. Laat dit nummer dan zo'n 3 keer per dag (liefst 3 keer achter elkaar) hard door je huis heen schallen en je krijgt een beetje een idee. En wat mooi mee genomen is. Het zit in je hoofd en je krijg het er nooit meer uit: 'When Jesus say Yes, nobody can say No!'

Flink gezond portie vrouwelijke nieuwsgierigheid

Een hele belevenis vandaag in de straat. Er staat een hijskraan die over de huizen heen de bomen in sommige tuinen verwijderd. Ik word er een beetje verdrietig van, want er was een mooie grote boom bij, waar ik echt van geniet als ik ´s zomers buiten zit! Ik moest ook denken aan wat ik gisteren over snoeien zei. Dit is het echte, grote werk!

Ik pakte er een boekje bij met een hoofdstuk over snoeien en las er dit:

Tijdens het snoeiproces worden we teruggeworpen op onszelf. We voelen ons eenzaam. Niet echt een prettig gevoel, maar wel nodig om tot de essentie te komen. De Libanese dichter Kahlil Gibran verwoordde het zo: 'De eenzaamheid is een stille storm die al onze dode takken afbreekt.' Het kan helpen als je bedenkt dat het doel van snoeien niet is om iets weg te nemen, maar om ruimte te maken voor meer kracht, productiviteit en positieve invloed op mensen om je heen. 

(Uit 'Metamorfose' van Ronald van der Molen en Jan van der Linden)

S. was er wel een poosje zoet mee!

En hier die mooie boom! Zou het ook betekenen dat er nu minder vogels in de tuin komen? Dat zou ik wel heel erg jammer vinden!

Mijn vriendin kwam haar peuter brengen en ze was zo vrij om een paar stukken stam te vragen, om als tafeltje of krukje te kunnen gebruiken. We hebben er allebei drie gekregen. Als aandenken aan die mooie boom:)

Dat echte hout... waar eens een voerbak van werd gemaakt dat later als kribje werd gebruikt.

Het moet alleen nog wel drogen.

En dan nu over 'stop met vergelijken'. Eerlijk gezegd, vergelijk ik nooit zo veel. Wat ik wel doe is met een flink gezond portie vrouwelijke nieuwsgierigheid en interesse kijken hoe anderen leven, wat ze anders doen, hoe creatief ze zijn, wat ze koken, hoe ze zich kleden, hoe ze het huishouden doen en hun kinderen opvoeden. Dat inspireert me ontzettend! Maar dat noem ik geen vergelijken. Vergelijken vind ik als je kijkt naar anderen en je je daardoor minder- of meer waardig voelt.

Pinterest

Iemand vertelde me dat het met haar kinderen niet zo goed gaat en dan wel eens moeite heeft om niet te gaan vergelijken met gezinnen waar alles vlekkeloos lijkt te verlopen. Dat begrijp ik goed. Het kost mij soms moeite om de zegeningen die er zijn te delen met anderen voor wie het leven zo zwaar kan zijn. 

Dat kan zelfs binnen het gezin al zo zijn. Toen mijn zoon maandenlang pijn in zijn rug had, kon ik maar nauwelijks echt mijn dankbaarheid en blijdschap uiten om het feit dat de pijn in mijn (tennis)arm over was gegaan. Mijn man berispte me vriendelijk, we mogen meehuilen met de pijn van anderen en delen in de vreugde van het leven.

Pinterest

God snoeit in het leven van ons allemaal. Bij iedereen weer op een andere manier. En Hij doet het om ons meer op Jezus te laten lijken!

Ik sluit af met een prachtig citaat wat ik gisteravond voor het slapen gaan las:

We kunnen niet in eigen kracht meer en meer op Jezus gaan lijken. 

En we moeten afleggen om altijd maar die 'goede, sterke, blijde christen' te zijn. 

Daar prikt de wereld zo doorheen. 

Nee, we hoeven maar van één ding zeker te zijn, 

dat is geloven dat Jezus Christus de Waarheid is. 

Een mysterie dat boven ons menselijk verstand uitgaat 

en dat we alleen kunnen bevatten met de hulp van de Heilige Geest. 

Maar als we hier deelgenoot van worden, 

dan zijn we vrij en durven wij onszelf te zijn, 

inclusief onze onzekerheden en zwakheden. 

Het gaat er niet om dat ik sterk overkom, 

maar dat anderen Jezus Christus in mij zien. 

Die Waarheid zet ons vrij en maakt ons echt.

(Uit 'Omdat U bent...' van Corrie Oosterhuis) 

 

Iets moois op tafel zetten

Vandaag besteed ik een groot deel van de dag aan mijn goede, culinaire voornemen voor dit nieuwe seizoen. Omdat ik een paar dagen in de week niet hoef te koken, wil ik de dagen dat ik dat wél doe echt de tijd er voor nemen en iets moois op tafel zetten.

Gisteren was ik in de bibliotheek en mijn oog viel op de ´Jamie-kookboeken', ik keek even welke ik het aantrekkelijkst eruit vond zien. Dat was het boek met recepten die je in een 'half uur' klaar kunt maken. In mijn sas met het boek zocht ik mijn twee meiden, maar zag er maar 1. Het eerste wat ik deed was naar buiten gaan en niet tevergeefs. Mevrouwtje van 2 zat tegen een muurtje met een biebboekje. Tegenover de bieb was er een drukke markt en, zo hoorde ik later op de dag, een dag ervoor had er een dode man op dat plein gelegen. Dankbaar stapte ik even later met beide dochters én 'Jamie' op de fiets naar huis.

Dat het mij niet ging lukken om de maaltijden in een half uur klaar te maken werd me al gauw duidelijk. Jamie gaat er in dit boek van uit dat je alles wat gesneden moet worden in een keukenmachine kunt stoppen, die ik niet heb. Dus begon ik ruim op tijd om alles te snijden, het voorwerk te doen, bijv. echte, verse custardpap voor het toetje zelf maken. Helaas besloot elke supermarkt acuut alle rabarber uit de schappen te halen en niet meer te verkopen, ik ben er 4 langs geweest en écht geen rabarber te zien! Dus doen we het maar met perzik, moet ook kunnen!

Er staat zelfgemaakte 'spinazie a la creme' op het menu. Helaas zag ik ook nergens een grote zak met spinazieblaadjes, dus moest ik toch twee pakjes uit de vriezer halen. Maar het had tijd genoeg om te ontdooien.

Het kipgerecht, daar loopt het water je bij uit de mond bij het klaarmaken. Die kruiden, heerlijk! Daar ga ik punten mee scoren!

Voor aardappels had ik ´rode piepers´ gekocht, niet geschild, gekookt en gebakken met rozemarijn, laurierblaadje, knoflook, zout... ik houd er wel van, voor mijn wederhelft hoeft dat niet (geen punten dus:)

Nog even terug naar de kip. Dat zag er uiteindelijk zo uit. Op elk stukje kip lag een plakje bacon en met citroenparten en tomaatjes moest het onder de grill in de oven. 

En zo ziet het er dan allemaal uit op m'n bord. Het is nog een hele kunst apart om alles leuk en netjes en schoon op je bord te krijgen. Alles wordt zo gauw koud.

Ik vond het erg leuk om allemaal eens uit te proberen. De gekruide kip ga ik denk ik vaker maken.

Van het nagerecht heb ik geen foto gemaakt. Ik denk dat het met het rood van rabarber er een stuk aantrekkelijker uit had gezien. Nu was het allemaal zo geel.

Nog een laatste foto...

Tja, dat hoort erbij. En dat terwijl ik tijdens het koken ook nog een hele aardige vaat heb weggewerkt. Toch, als je er eenmaal aan begint heb je zo alles afgespoelt (de vaatwasser is al een poos buiten werking), de volgende wast af en weer een paar anderen drogen af en klaar zijn we ermee.