Zo'n zin in de vakantie, maar...

Voordat ik het vergeet! Lees hier wat ik van het boek 'Lopen op het water' van Lynn Austin vind!

Deze week zit ik een beetje te balen van mezelf. Had zo'n zin in de vakantie, maar kan maar bar weinig hebben van de kids. Soms liepen er wel 10 kinderen door het huis en stond het volume wel erg hoog. Meestal kan ik dat allemaal best aan, alleen maar 1 week in de maand heb ik er moeite mee en moet ik eigenlijk wat rust in plannen. Maar wat als die ene week nu net in die ene vakantieweek valt? Maar gelukkig zijn er ook momenten van rust en ben ik wat meer op de achtergrond aanwezig. En als ik zie dat de kids zich in ieder geval goed vermaken, maakt dat alweer veel goed.
De bui trekt aardig over en er resten ons nog een paar dagen voor het schoolleven weer begint. Gisteren hebben we een hele lange pindaslinger geregen en voor het raam opgehangen. Een paar jaar geleden deden we dat ook en hebben we de mooiste vogels van heel dichtbij gespot! Ik zorg dat ik m'n camera in de buurt heb!



Vanochtend gingen we even op kraamvisite. Op de heenweg zag ik een paar kastanjes liggen, maar het regende en we fietsten gauw verder. Een paar meter verder vond ik het jammer dat ik niet even was afgestapt om ze op te rapen, ze lagen er zo mooi groot en glanzend bij! Op de terugweg regende het ook, maar toen zag ik iets waar ik tóch echt even voor moest stoppen. Dat had ik iets luider aan moeten kondigen, want L, die achter me fietste, botste bijna tegen me op!

Een kip met drie kuikens! Wat een donsjes! Ik had er zo wel een even willen vasthouden. Maar ik had al een pasgeboren baby in mijn armen gehad, het was goed zo!

Er staat nog één ding op het programma deze vakantie. Er liggen grote vellen papier te wachten. Met m'n dochters wil ik eens nadenken over wat vriendschap is, wat je van de ander verwacht, maar ook hoe je zelf een goede vriend(in) kunt zijn. Daar maken we een collage van. Ik ben benieuwd hoe dat gaat. Vanavond nog of morgenochtend/middag, want daarna gaan 3 kids naar een jeugdweekend.
Het zal wel stil zijn...

Van alles uit het weekend geplukt

Zaterdag werd met veel bombarie de vernieuwde speeltuin geopend. Het regende, maar dat mocht de pret niet derven. Het begon 's ochtends al met een optocht door de straten. L wilde er heel graag naar toe, zij ging alvast vooruit. Bassie was er ook, maar had het even te druk met andere dingen om aan de wens van L te voldoen, ze wilde graag met hem op de foto. Ze was al met hem op de foto geweest, maar wie 'm heeft gemaakt?? Uiteindelijk is het toch gelukt!:)

Het is een superleuke speeltuin! We gaan er zeker vaker heen. Als het maar wel een beetje warmer en droger is dan. Het was erg druk, en ondanks de regen er werd toch gewoon lekker gespeeld.

Gratis suikerspin, bakje popcorn, poffertjes... Gelukkig hadden ze niet voor alles het geduld om in een lange rij te staan wachten.

Er bloeien prachtige bloemen in onze straat. Geen idee hoe ze heten, jullie?

We hadden een logeetje. Het was een cadeautje voor iemand. S is gelukkig groot genoeg om te begrijpen dat hij niet heel lang bleef.

En vanochtend zaten we onverwachts bij de tandarts. H en R waren net weg, toen ik bedacht dat ze vanochtend naar de tandarts moesten. Toen ben ik maar met drie meiden gegaan. Ze hadden gelukkig geen gaatjes.

Nog even over de preek van gisteren

Het was zo mooi, ik wil er toch ook nog in dit blogje iets over zeggen. 

Als de Heilige Geest direct gekomen was, nadat Jezus naar Zijn Vader was gegaan, dan zou het lijken of het was of Jezus nu weg was en het onze beurt is om aan de slag te gaan. Maar dat is niet wat er gebeurde. 

We moeten wachten tot Jezus ons Zijn Heilige Geest geeft.

God werkt en wij wachten!

Onze enige taak is te getuigen van het werk van God!

Dat is heerlijk!

Verbeeldingskracht

Wat verlang ik naar de zon! Het warme licht maakt me blij. En als de zon zich even laat zien, dan laat ik mezelf ook zien, ga ik na het boodschappen doen, even op het stoepje zitten!

De zon is fijn, maar de maan is ook prachtig! Hij scheen zo mooi in onze slaapkamer toen ik nog even de was vouwde. Het doet me nu denken aan een citaat uit het dagboek van Oswald Chambers, ik schreef het van de week nog in een schrift op:

'Als wij kinderen van God zijn, bezitten wij in de natuur een geweldige schat. In elke wind die waait, in elke nacht en dag van het jaar, in elk teken van de lucht, in elk bloeien en verwelken op de aarde komt God werkelijk tot ons, als wij maar ons weggekwijnde voorstellingsvermogen willen gebruiken om het in te zien.'

Dit is het schrift waar in ik het schreef. 

Dat heb ik weer opgeduikeld en in ere hersteld. 

Ik gebruik het om mooie citaten in te schrijven, waar ik rustig van wordt.

Bijvoorbeeld deze:

Ik weet niet hoe het bij jou gaat, 

maar mijn verbeeldingskracht gebruik ik veel te vaak 

met me voor te stellen wat er allemaal wel niet mis kan gaan. 

En ik zou me zo voor kunnen stellen dat dat niet de oorspronkelijke bedoeling is geweest.

Fijne woensdagmiddag!

Geen gejakker!

Het is al laat in de avond als ik onder het lezen van de profeet Amos in slaap val. En het is zo heerlijk dat ik de volgende ochtend niet zo vroeg hoef op te staan als andere dagen. Ik twijfel nog even als ik om een uur of 8 wakker wordt, of ik er uit zal gaan om te hardlopen, maar val niet lang daarna toch nog in een heerlijke slaap. Zelfs onze jongste wordt pas om kwart voor 10 wakker! Later in de ochtend lees ik een email van een vriendin die er wél vroeg uit is gegaan en wél ging hardlopen en genoot van het mooie kleurenspel van een prachtige zonsopgang... Ik weet dat het goed is geweest om wat slaap in te halen, maar toch... heb ik dit gemist, het was zulk prachtig weer!
(Lees hier de prachtige blog over 'de restanten van een verloren paradijs!!)

Later op de dag rijden we een flink stuk landinwaarts voor een bezoek aan m´n schoonouders. Wat een gejakker toch op die drukke snelweg, ik word er een beetje zenuwachtig van. Op stukken waar je 120 mag rijden, wordt er ook van je verwacht dat je 120 rijdt, liefst net nog ietsje harder. Maar dan blijf ik onverwachts achter een vrachtwagen hangen, die zo´n beetje 80 rijdt. Ik word er rustig van, blijf expres even achter hem rijden, zolang de auto´s me voorbij razen. Wat heerlijk, om niet te hoeven haasten en te stressen en te racen. Ik bedenk dat we nergens in Gods Woord opgeroepen worden om door het leven heen te snellen. Ja, we moeten ons uit de doodsslaap haasten! Maar dat betekent vaak in het alledaagse leven dat we stil gezet worden en oog krijgen voor de kleine dingen. Ik zie hoe de zon de herfstkleuren van de boomtoppen in vuur en vlam zet en geniet van dit ´stille´ moment. Ben dankbaar dat de goedheid en schoonheid van Gods schepping te proeven zijn, ook nog later op de dag, voor de vermoeide uitslaapster.

Als we nog later op de dag even het bos in gaan, strooit de Schepper ook hier met creativiteit, kleur en verassingen. We gaan paddenstoelen zoeken! Ik ben verrast door het ontzettend grote enthousiasme van m´n peutertje, ze gilt van plezier!

Al zoekend spreek ik m'n hoop uit dat we een rode vinden met witte stippen. En gek... omdat ik zo bezig ben met die goedheid van God en ik weet dat mijn Schepper deze uitgesproken hoop ook heeft gehoord, verwacht ik er ook echt één te zien. Maar waar moet ik kijken? Als ik links zoek, dan staat hij misschien wel rechts, of een stuk verder het bos in... Er zijn paddenstoelen genoeg, maar die rode...

Het einde van de wandeling is al in zicht en ik geef het bijna op, kijk toch nog een keer in het rond en ja hoor, dáár zie ik 'm staan! 'Heb je je zin weer gekregen?!' roept m'n geliefde plagend...

Even gedraag ik me als een enthousiaste peuter.

We rijden weer naar huis, ik zit achter het stuur en ben diep verzonken in gedachten. De zon strooit nog even royaal met haar laatste stralen licht. Het duister valt als een zachte deken over ons land. Een deken, met liefde en zorg gemaakt door Iemand die het goede met ons voorheeft. Of  als de vleugels van een hen, over haar kuikens heen gespreid, ik vind het een mooi, liefdevol, rustig beeld. Zo heel anders dan de angst die het donker van de nacht op kan roepen. Zo meer als het bedoelt moet zijn.  Geen licht... zodat we even niet hoeven te jakkeren en te haasten. Zodat we even niet hoeven te zorgen. Zodat we tot rust kunnen komen. Zodat we even onze moede hoofden neer kunnen leggen. Zodat we even niet hoeven na te denken. En ondertussen blijft Hij dicht bij ons, wakend en zorgend.

Geweldig (vermoeiend)

Wat is het ineens lang geleden! Het is zo ontzettend druk geweest het afgelopen weekend, dat ik er of niet aan toe kwam of de energie me ontbrak. 

Het was heerlijk om weer thuis te komen en onze oudste weer te zien!

We waren 1 dag eerder thuis gekomen om nog even het feest mee te vieren van de bruiloft van m´n nichtje. 

De volgende dag (vrijdag) alle vakantiespullen opgeruimd, nou ja, het meeste dan. Heel veel wassen moeten draaien! Dacht dat ik nooit meer de bodem van de wasmand zou zien, maar het is uiteindelijk weer goed gekomen. Ik bedacht ineens dat ik 3 weken lang geen strijkijzer heb aangeraakt, dan doe ik toch iets verkeerd als ik dat normaal 2 of 3 keer in de week wel doe! 

Zaterdagochtend even de boel de boel gelaten en naar een vriendin geweest en een mini-kinder-bios met popcorn en poffertjes gehad. Maar de trampoline blijft volgens mij nog het meest geliefde ding om je op te vermaken!

Maandagmiddag gingen de drie meiden met nog wat vriendinnen lekker zwemmen en nam ik even de tijd om met S te verven. Iets wat ik me al bijna 6 weken voorneem om te doen!! 

Deze week, terwijl al heel veel scholen weer zijn begonnen, genieten we echt nog even van de laatste vakantiedagen!. Vandaag ging ik naar een vriendin die een eindje verder woont. Het zou zo'n beetje etenstijd zijn als ik terug kwam. En omdat één van de dingen is waar ik aan wil werken, het avondeten is, maakte ik vanochtend al twee macaroni-oven-schalen klaar. 

We gingen naar een geitenboerderij en sprongen heerlijk in de plassen. Wat was ik blij dat ik S kaplaarzen aan had gedaan.

Aten een ijsje...

Gaven de geiten een fles

En reden een rondje op een pony

En ondertussen konden we even heerlijk bijkletsen over van alles en nog wat!

Zo'n dag, dat begrijp je, is geweldig (vermoeiend)!

Ja, die laarzen... die had ik even uit moeten doen.

Waar zijn ze?

Waar iedereen nu gebleven is, geen idee! Terwijl ik S even naar bed bracht en ook even in slaap viel, zijn ze er allemaal vandoor gegaan. Er ligt er wel één boven zijn kamproes uit te slapen. En de wasmachine draait alle kampwas weer schoon. Voor de rest is het hier stil. Ik ga straks even in de tuin zitten. Er groeien zulke prachtige bloemen:

Het buitenleven is zo heerlijk! Gisterenavond nog even een potje Yatzhee gedaan met L. We waren maar samen. Het werd al donker buiten, dus moesten we een klein lampje aandoen, precies goed! Er waren allerlei geluiden om ons heen, die je overdag niet hoort.

 Tegen de tijd dat het helemaal donker was, dachten we dat we omsingeld waren door egels. Toen zijn we maar naar binnen gegaan:)

Nu pak ik mijn haakwerk en ga in de tuin zitten haken, wachten tot er iemand wakker wordt of tot er iemand terug komt. Misschien eerst even koffie zetten...

Beetje pittig

Zo´n eerste, echte dag van de vakantie is altijd een beetje pittig. Het is een dag waarop het huishouden na het weekend gewoon wat aandacht vraagt. Het heeft denk ik alles te maken met verwachtingen. De kids hopen natuurlijk dat we gelijk een dagje uit gaan en ik weet niet wat gaan ondernemen. Misschien ook niet hoor, maar het idee dat ze dat wel hopen, maakt dat ik me opgejaagd voel en niet aan verwachtingen kan voldoen. Uiteindelijk komt het allemaal wel goed. L (10) is ontzettend creatief en kwam heel blij naar me toe dat ze nu eindelijk zélf haar haar in kan vlechten:

En heeft gelukkig ook altijd zelf wel iets te doen, ze leeft zich graag uit op papier met behulp van meester youtube.

We gingen even naar de bibliotheek, weer even naar ons tuintje, nog meer bramen plukken, naar de Kringloop en naar een oude vrouw (bijna 85) uit onze gemeente. Een feestje voor de kids die ze verwend en alle aandacht geeft. We kregen een schaaltje yoghurt met cruesli en ook nog een ijsje. 

Ze heeft een prachtige tuin vol met bloemen. Mar en L mochten wat uitgebloeide bloemen afknippen en ook nog bloemen afknippen om thuis in een vaas te doen. En S vermaakte zich meer dan prima met een gietertje water.

Gisteren kon ik het niet laten om aan een nieuw dekentje te beginnen. Het begin is er:

Ik heb het van de zonnebloem geleerd

Een eenvoudige lunch: krentenbollen, een kan met water, een schaaltje met stukjes appel en studentenhaver.

Ondanks de warmte toch even een wandelingetje gemaakt en bramen geplukt.

Langs de hertjes gelopen, er liepen een paar schattige kleintjes bij.

En natuurlijk nog een onze pompoenen bewonderen!

En die mooie zonnebloem, ik denk dan altijd aan het versje wat mijn vader in mijn poëzie-album schreef:

Ik heb het van de zonnebloem,

de zonnebloem geleerd.

Die al haar gouden kindertjes

naar 't lieve zonlicht keert.

Zie altijd naar de hemel kind,

naar God, die alle kind'ren mint.

Dat moest ik ook echt maar blijven doen,

midden in de onrust, de rouw en de tragedie van deze wereld.

En nu... ga ik het badje in de tuin vullen en met mijn twee jongste dochters in het water plonzen. Helaas kan ik daar geen foto's van maken, stel dat m'n camera nat wordt!

Oja, bijna vergeten. Deze verrukkelijke zomervruchtenkwarktaart gemaakt! De vakantie is nu écht begonnen!

Regenachtig

Vanochtend 5 kwartier hard gelopen. Aan één stuk (10 km), met alleen maar een 'klikstop' om deze jonge zwanen te spotten. Ik durfde er niet al te dichtbij te komen. Het was een heerlijk tochtje, het regende nog niet. Pas in de laatste minuten begon het wat te spetteren, toch niet voor niks vroeg uit m'n bed gestapt!

Vandaag heeft onze 10-jarige haar feestje. Als taartje een dikke plak cake met een nog dikkere laag slagroom. Ze mochten het er zelf opspuiten, vonden ze helemaal niet erg. Nog wat big bens (de goedkope variant van m&m) erop en smullen maar!