Hun honger en dorst naar God is groot!

‘Ik herinner me dat mama altijd zei dat God de enige is die je aan het eind nog echt hebt. Ik ben nu in een stadium waar ik, in elke betekenis van het woord, mezelf heb overgegeven aan onze schepper omdat er letterlijk niemand anders was… en door God en door jullie gebeden heb ik me teder geborgen gevoeld in een vrije val.
Ik heb in het donker het licht gezien en ik heb geleerd dat je zelfs in de gevangenis vrij kunt zijn. Ik ben dankbaar. Ik heb gezien dat er goeds schuilt in elke situatie, soms moeten we er alleen naar zoeken. Ik bid elke dag dat jullie in ieder geval iets van nabijheid en ook van overgave aan God voelen, en er een band van liefde en steun tussen jullie gevormd is...´

Nog zo´n citaat, geschreven in gevangenschap. Één waar ik stil van wordt, wat m´n binnenste diep raakt. Ik wil jullie heel graag de hele bijbehorende blog laten lezen van Leenard Kanselaar. Wat een indrukwekkend getuigenis!

In mijn vorige blog beloofde ik een blog over Chinezen.

mijn naam in het Chinees

De komende tijd zullen er een paar keer per week twee Chinese jongens van 10 en 12 uit school naar ons toekomen. Het is de bedoeling dat we met elkaar optrekken en ze gewoon 'mee laten leven' met ons gezin. Het idee is dat ze op deze manier de Nederlandse taal goed onder de knie krijgen. Nu mankeert daar niet zo heel veel meer aan, deze jongens vertalen de preek elke zondag voor hun moeder in het Chinees! Maar net even voor een extra zetje. Onze kids konden niet wachten tot het helemaal zeker was en tot ze zouden komen. Inmiddels is de oudste al een paar keer geweest en komt morgen zijn broertje ook mee. Het is een drukke, gezellige boel, waar ik erg van geniet. Ze komen nog niet zo lang in onze gemeente en hun honger en dorst naar God is groot!

Vrijdagavond sprak ik een hele andere Chinese vrouw, die me vertelde dat zij en haar gezin bezig zijn met het huis dat grenst aan onze achtertuin. Dat zou ik echt heel erg leuk vinden! 

Zaterdagavond kregen we visite van een echtpaar. Hij Nederlands, Zij Chinees. Ze verwachten hun eerste kindje. Ik kreeg een mooie plant, nog vol met prachtige knoppen. 

Van de zendelinge waar ik al vaker iets over heb verteld, kreeg ik voor mijn verjaardag in oktober een heel oud boek. Het origineel van Hudson Taylor, in het engels. Zij heeft dit boek zelf toen zij nog maar net op het zendingsveld was, en dat is inmiddels ook al zo'n 60 jaar geleden, gelezen, zich erdoorheen geworsteld. Nu ben ik in dit boek begonnen. Het voelt als een heel kostbaar bezit.

Ik kan niet anders dan de diepe liefde van God ervaren voor Chinezen!

Nog een krabbel

Oeps, opletten mama!! 

Hoewel het maar een klein plukje lijkt, kun je het resultaat wel zien!;)

Gisteren scheen de zon zo heerlijk en waren we naar de kinderboerderij geweest. We fietsen dan altijd langs een tuincentrum. Ik kon het niet laten en heb een paar takken met katjes gekocht.

En vandaag: eindelijk hebben we gemberkoekmannetjes gebakken. 

En gemberkoekbeertjes, sterren, tractors, konijnen, paraplu's, eendjes en nog meer!

Uitdelen

Het gaat niet heel erg hard met m'n voorjaarsschoonmaak, maar... langzaam maar zeker komen we vooruit. Er staan alweer twee vuilniszakken vol kleding voor de kledingcontainer klaar boven in de gang. Van gisteren nog, dat komt morgen wel weer. Is het niet heerlijk, zo'n rustdag elke week?!
Ik heb wel eens opgevangen dat het beter is als je eerst die klus doet waar je het meest tegenop ziet. Maar daar ben ik het niet helemaal meer mee eens. Soms kan dat zo zijn.

Het kan altijd erger

Maar als het over kasten gaat. Misschien kan ik toch beter eerst dat stukje van de kast doen dat er nog redelijk uitziet. Of wat ik wel zie zitten. Dan is dat in ieder geval gebeurt. Ik doe de kast open, het ziet er netjes uit... en ik wil dat de rest er ook zo uit gaat zien. Dan komt het gedeelte wat lastiger is, maar ik begin eraan. Het valt uiteindelijk best mee, en kijk eens wat een troep er uit komt, het kan allemaal weg, heerlijk opgeruimd! En zo worstel ik me door de kasten heen. Nog een paar planken. De ergste die ik nu nog heb is die waar het beddengoed ligt en die waar de zwemspullen liggen. Uit alle verzamelingen die we in de loop der jaren opgestapeld hebben, weet ik niet meer zo goed wat nou wel of niet weg kan, wat nog wel of niet past. Maar het komt wel weer goed. Morgen ga ik er mee aan de slag. Dan pak ik het bureau op de meidenkamer ook gelijk mee! Dat zou een plek moeten zijn, waar gewerkt kan worden.
En misschien ga ik nog wel even langs de Kringloop om... nee, dat kan ik beter niet doen. Dan haal ik gelijk weer in huis, wat ik er nou juist uit heb gebonjourd.

Tot zover de huishoudelijke mededelingen.

Vandaag in de kerk wel iets gehoord waar ik ook nog over na wil denken.

Het Evangelie is niet alleen krachtig genoeg om alleen mijn leven te veranderen.

Het Evangelie is krachtig genoeg om een hele straat, een hele wijk, een hele stad te veranderen.

Het ging erover dat wij het zout van deze wereld zijn. Dat wij het licht van de wereld zijn.
Jezus zei niet: 'Jullie gaan de wereld veranderen!'
Maar: 'Jullie zijn het zout, jullie zijn het licht...'

Er was ook nog een heel mooi moment. Er stonden twee schalen met popcorn op het podium. Er werd een Chinese jongen naar voren gevraagd om van allebei de schalen te proeven. Toen hij dat had gedaan, vertelde hij zonder een spoortje twijfel welke hij het lekkerst vond. Die met zout! De ander was smakeloos. Tot ieders verassing zei de voorganger: 'Je mag de schaal mee naar je plek nemen!' Maar dat deed hij niet, hij ging langs alle banken om het met iedereen te delen! Geweldig!!

Give Him Glory!

In een klein, smal, duister, luguber straatje heeft de gereformeerde gemeente een inloophuis gevestigd. Je kunt er bijna dagelijks binnen lopen voor een praatje en een kop koffie of thee. Er zijn ook crea-ochtenden, thema-ochtenden, kinderclub en maaltijden. Ik vind het zo mooi! Het gemoedelijke, rustige en vriendelijke spreekt mensen aan.
Gisterenavond stond dit inloophuis ook open ivm de gebedsweek. Het was weer heel anders dan de vorige avond. Het ging over Abraham die bidt voor de stad Sodom, waar zijn neef Lot woont. Wat ik nog nooit eerder zo gehoord/ bedacht heb, was dat Abraham hier een voorafschaduwing is van onze Hogepriester Jezus, die aan de rechterhand van de Vader voor ons pleit.

Wat ik ook heel erg mooi vond, is dat ik mijn Spaanse broeders en zusters van de avond ervoor daar ook ontmoette. Tijdens de koffie na afloop maakte we even een praatje. Wat leuk om elkaar zo te leren kennen. Wat heerlijk dat we zo bij elkaar kunnen zijn! Over voorafschaduwingen gesproken! Wat een feest zal het in de hemel zijn. Als alle kritiek, alle muren, grenzen en verschillen wegvallen en als er maar één Iemand in het middelpunt staat!

Beetje pittig

Zo´n eerste, echte dag van de vakantie is altijd een beetje pittig. Het is een dag waarop het huishouden na het weekend gewoon wat aandacht vraagt. Het heeft denk ik alles te maken met verwachtingen. De kids hopen natuurlijk dat we gelijk een dagje uit gaan en ik weet niet wat gaan ondernemen. Misschien ook niet hoor, maar het idee dat ze dat wel hopen, maakt dat ik me opgejaagd voel en niet aan verwachtingen kan voldoen. Uiteindelijk komt het allemaal wel goed. L (10) is ontzettend creatief en kwam heel blij naar me toe dat ze nu eindelijk zélf haar haar in kan vlechten:

En heeft gelukkig ook altijd zelf wel iets te doen, ze leeft zich graag uit op papier met behulp van meester youtube.

We gingen even naar de bibliotheek, weer even naar ons tuintje, nog meer bramen plukken, naar de Kringloop en naar een oude vrouw (bijna 85) uit onze gemeente. Een feestje voor de kids die ze verwend en alle aandacht geeft. We kregen een schaaltje yoghurt met cruesli en ook nog een ijsje. 

Ze heeft een prachtige tuin vol met bloemen. Mar en L mochten wat uitgebloeide bloemen afknippen en ook nog bloemen afknippen om thuis in een vaas te doen. En S vermaakte zich meer dan prima met een gietertje water.

Gisteren kon ik het niet laten om aan een nieuw dekentje te beginnen. Het begin is er:

Béétje verbaasd

Ik sta tegen de muur geleund, of eigenlijk, ik zit half op een electriciteitskastje, het enige waar ik op kan zitten dat niet doorweekt geraakt is van de regenbui vannacht. Het is half 9 en ik wacht op m´n vriendin, waar ik samen mee ga hardlopen. Sommige vogels zingen echt mooi, maar er zijn ook vogels die krijsen, daar zit er een van op het dak en ik verbaas me over het volume wat er uit zo´n relatief klein keelgat komt. Uit het vrouwenhuis van de Victory Outreach komen praisesongs en iets dat op een stofzuiger lijkt. Dat vind ik elke keer weer bijzonder om te horen, niet die stofzuiger, maar de worship die uit het kerkgebouw en dit keer uit het huis ernaast klinkt, terwijl je midden in een grote stad woont.
We rennen onze 5 km. Heerlijk om zo de ochtend te beginnen, het geeft me weer het gevoel dat ik wakker ben, na een nacht met weinig slaap.
Vannacht onweerde het zo hard, dat alle drie de meiden uit hun bed kwamen, we zijn maar even beneden wat warme anijsmelk gaan drinken, misschien niet zo´n heel lekker idee als het al zo warm is, maar om nou met z´n vijven in bed te liggen, vond ik ook niet zo aantrekkelijk. Het was wel even knus, al moest ik één rateltje wat afremmen, ik was nog een beetje in de slaapmodus!

Ik vind het altijd zo leuk als je bij mensen in huis kan kijken door het raam, dat doe ik dan ook altijd. Vanochtend zag ik iets grappigs. Het viel me al op dat er ontzettend veel ramen open stonden, allemaal een poging wagend wat frisse buitenlucht door het huis te laten waaien, na een broeierige dag. Toen we onze 5 km hadden gerent en het laatste stuk naar huis liepen, keek ik door zo´n open raam een slaapkamer binnen, waar een stel op bed lag te slapen, het zag er erg vredig uit, durfde geen foto te maken. Ik moest er eigenlijk om lachen, ook een beetje verbaasd. Ik zou niet zo rustig kunnen liggen, je weet nooit wie er allemaal langs loopt met wat voor snode plannen.

In de ochtenddienst waren meer mensen dan ik had gedacht, fijn. De stoelen stonden anders dan anders en het gaf me een beetje het gevoel of ik op vakantie was. Het ging over de doop met de Heilige Geest, wat eindigde met de vraag of het spreken in tongen bij iedereen een bevestiging zou zijn van het ontvangen van deze doop. Maar één ding vond ik heel mooi en dat was de nadruk dat alleen Jezus deze doop kon geven! Hij werd me weer een beetje dierbaarder, kwam dichterbij deze ochtend... Na de dienst vroeg iemand me prompt of ik ervaring had met het spreken in tongen. Ik houd van zulke vragen!:) Het was trouwens de tweede keer binnen 2 weken dat iemand me dat vroeg.

Tussen de middag lag ik even naast S. te proberen wat slaap in te halen. Dat lukte maar een aantal minuten. Ergens uit de huizen aan de tuinkant klonk de stem van André Hazes: 'een beetje verlieeeeeefd...'. Na een eerste opwelling van irritatie, kwam er wat jeugdsentiment bij kijken. Ik speelde als kind in de tuin en hoorde m'n broer hard meezingen met dit lied, hij zat dan op zijn kamer met de ramen wijd open. Het is gelukkig goed gekomen met 'm :-))

Een blog met veel praat en geen foto's, moet kunnen, het is vakantie!


Vind je het leuk om af en toe een mooie quote te lezen uit de boeken die ik in de vakantie lees? Like dan mijn facebookpagina 'mooie quotes'!