Over een schrijfworkshop, blijdschap en babyvoeding

'Jezus kwam niet alleen om te lijden. Hij kwam om leven te brengen, en blijdschap en overvloed.'*

De opdracht was om op een steen het woord 'blijdschap' te schrijven en de steen in een letterbak te leggen. Maar bij gebrek aan stenen én aan een letterbak, heb ik het woord op een knijper geschreven en gebruik ik het maar gewoon voor aan de waslijn. Wie weet hoeveel woorden er nog bij me opkomen om op knijpers te schrijven en hoe 'de was ophangen' uitloopt tot een enorme bemoediging!

Vrijdag was ik een dagje in Amsterdam voor een schrijfworkshop van uitgeverij Ark Media. Het was heerlijk om daar te zijn. We kregen bruikbare tips en leuke uitdagingen. Een klein voorbeeldje was een verhaal/gedicht schrijven aan de hand van een foto. Een plaatje van een landschap kan heel mooi zijn, maar wanneer daar een mens bij komt, zit er gelijk een verhaal aan vast. 

De volgende ochtend zat ik op een bankje uit te rusten van m'n rondje hardlopen en maakte ik deze twee foto's ter illustratie:

In de besloten facebookgroep van Ark Media (welkom als schrijven je passie is!) kwamen toen de volgende gedichtjes bij deze foto:

1. Ik ben hier net
   liever ben ik nog wat stil
   kijk ik rond
   liever onopvallend
   misschien zeg ik wat verkeerd of lach je me uit
   heb ik niet wat ik denk dat ik zou kunnen hebben
   ik laat wat ik heb nog verborgen in mijn tas en emmer,
   ik loop zachtjes door
   
   
2. kom loop hier
   rustig door mijn beeld
   verras me met je lidle-tas
   en emmer vol geheimen
   
   je houdt mijn beeld
   in evenwicht
   je werpt je schaduw
   achteruit
   
   wat haal jij uit
   de onderstroom
   of draag jij terug
   naar zee

Tot slot nog een mooi foto, die ik zondag voorzichtig in de kerk heb gemaakt:

Terwijl onze voorganger zijn gemeente voedde, werd er ook een baby gevoed door haar moeder.

In deze dienst gaf ook een jonge man een kort getuigenis, hij had twee keer de Alpha cursus gevolgd. De eerste keer om het christelijk geloof compleet belachelijk te maken en 'gaten te schieten in de Bijbel'. Dat lukte niet zo goed. De tweede keer deed hij mee met alvast de overtuiging dat er een God was. Een paar weken geleden heeft hij zijn leven aan Jezus gegeven en was ook deze dienst als een nieuwgeboren kind, zeer 'begerig naar de redelijke onvervalste melk', zodat hij daardoor zal groeien! 

*Uit: 'Onderweg naar Pasen' van Corien Oranje en Mariska Vos

Open Doorsdag (1)

Het was goed om gisteren op de Open Doorsdag te zijn. Hoe ellendig de verhalen ook zijn, de grootheid van God en Zijn werk hier op aarde en Zijn goedheid en genade stonden centraal.

Genadig is de Heere, wij zijn nog in leven! Zijn ontferming kent geen grenzen!

Voor het woord 'ontferming' staat in de grondtekst: 'baarmoeder'. Wanneer een moeder net bevallen is en haar baby huilt of heeft honger, dan krimpt die baarmoeder samen. 

Pinterest

Zo is Gods ontferming over ons. Zijn maag draait zich om, God is erbij en lijdt mee!

Pinterest

Samen zijn met Jezus, maakt het lijden anders. Jeremia getuigt:

'Mijn enig bezit is de Heer, al mijn hoop is op Hem gevestigd. 

Goed is het te hopen op de Heer die redding brengt.'

In de gebieden waar het lijden het hevigst is, is een hartstochtelijk verlangen gegroeid naar de wederkomst van Jezus. 

Pinterest

De overheid heeft niet het laatste woord.

Het leger heeft niet het laatste woord.

IS heeft niet het laatste woord.

Jezus heeft het laatste woord. Er is hoop!

Pinterest

Zo begon de dag met een opening van Ron v.d. Spoel.

Daarop volgend sprak Anne v.d. Bijl over hoe we met de angst en verwarring om moeten gaan.

Anne haalde de Hervormingsdag naar voren. Een tijd waarin de kerk weer terugkeerde naar: 'Sola Scriptura!' Dat is waar we naar terug moeten. Gods Woord is het enige wapen! Of zoals de Bijbel vaker die dag genoemd werd: 'Vaders boek'!

De Bijbel zegt dat we onaantastbaar zijn. Laat je daarom nooit tegenhouden door gevaar!
Anne sprak zijn verlangen uit om naar de IS-bolwerken op de bergen te gaan. Helaas kan zijn lichaam dat niet meer aan, maar hij zou het liefst vandaag nog gaan, om ze het Evangelie van Jezus te brengen.

Pinterest

Er was een soldaat die maandenlang in een frontlinie heeft gestaan en terug naar Nederland kwam. Daar aangekomen, mocht hij zijn uniform niet langer dragen, omdat dat gevaarlijk zou zijn!

Durven wij ons uniform niet te dragen?

Waarom zijn wij zo bang? 365 keer staat er in de Bijbel: Vrees niet!

Pinterest

Waar zijn we mee bezig? Alleen van een afstand werpen we bommen naar IS i.p.v. persoonlijk naar hen toe te gaan om Jezus te delen met als enige wapen het Woord van God! 

Is dat een risico? Het enige risico is, als we dit niet doen!

Pinterest

Hij haalde een kaartje uit zijn zak, waarop stond:

Moed: Wel doen wat je niet kunt!

Elke ochtend staat Anne op met dit gebed:

'Ik vermag alle dingen door Christus die mij kracht geeft.'

Pinterest

Morgen zal ik nog een verslagje schrijven over de toespraken van de Open Doorsdag.

Voor vandaag is dit genoeg. Alleen deze twee korte toespraken waren al een enorme aanmoediging om al ons vertrouwen op God te stellen en de angst onze rug toe te keren. Maar ook hoe Jezus onze enige Hoop is en het enige Antwoord en Oplossing voor alle vragen en problemen die er in deze wereld op ons afkomen.

Pinterest

Moed

In mijn vorige blog deed ik een oproepje en vroeg iemand een blogje te willen schrijven over de Open Doorsdag die afgelopen zaterdag is geweest. Ik kreeg een reaktie van Eline Prins en zij heeft deze blog willen schrijven. Heel erg bedankt hiervoor! Eline heeft zelf ook een weblog, neem daar ook eens een kijkje, het is een blog vol lekkere, gezonde recepten en achtergrondinformatie!

Pinterest

Het thema van de open doorsdag was moed. En ik hoor het Anne van der Bijl nog zeggen. In het vraaggesprekje wat hij had met Ron van der Spoel. Voor al die mooie dingen die u gedaan heeft voor Open Doors, daar was zeker wel moed voor nodig. Moed??.. Ik geloof niet in moeD antwoord hij. Ik geloof wel in moeT met een T. Het gaat er om dat we moeten, dat we gehoorzamen aan de boodschap van de bijbel om het evangelie te verkondigen.

Later wordt moed omschreven als 'doen wat je niet kunt'. Je kunt het niet, er zijn geen uitwegen, maar toch moet je het doen. Je krijgt er de kracht voor. Dat is hoe moed werkt. Dit komt in alle lezingen verder die dag naar voren, dat de sprekers getuigen van situaties waarin zij geen uitkomst zagen, maar God boven alles stond en de weg wees.

Een heel andere vraag kwam bij mij naar boven naar aanleiding van de lezing van Rik Nipken (auteur van: het dwaze van God). Hij had zich ooit de vraag gesteld wat zijn geloof inhield als het spiegelde aan de tekst in de bijbel die zegt dat verdrukking en vervolging hoort bij het volgen van Jezus.

Als ik dan de getuigenissen aan me voor bij laat gaan, dan vraag ook ik me af, wat houdt mijn geloof in als ik geen tegenstand ervaar? Het drukt me met mijn neus op de feiten dat we in een welvarend en vrij land wonen. Iets waar we dankbaar voor mogen zijn..... Of toch niet?

Maar het allermooiste was het getuigenis van mijn zoontje die samen met zijn broer had deelgenomen aan het kinderprogramma. Twee dagen later stapt hij uit zijn bed en zegt nu weet ik de tekst opeens weer, die we hadden geleerd bij die zondagsschool;
'En zie, Ik ben met u al de dagen, tot de voleinding van de wereld.'
Dat geldt voor hen, onze broeders en zusters die vervolgd worden en voor ons.

Stel je vertrouwen op de Heer!

Toen ik was gearresteerd, maakte ik me zorgen om mijn gezin. Hoe zouden ze het redden zonder mij? 

Toen realiseerde ik me dat mijn bezorgdheid hun problemen niet zou oplossen. Het zou mijn leven in de gevangenis ook niet draaglijker maken. Bovendien wilde ik mijn medegevangenen laten zien dat ik me als christen geen zorgen hoefde te maken. Ik bad dat de Heer voor mijn gezin zou zorgen.

Een paar weken na mijn arrestatie kwam een vrouw me in de gevangenis wat eten brengen. Dat is in ons land gebruikelijk. Het voedsel was keurig klaargemaakt: een kom met rijst en vlees. Met veel smaak begon ik ervan te eten. Toen ik het bijna op had, zag ik dat er iets in verstopt was. Voorzichtig schraapte ik met mijn lepel de rijst van een klein plastic zakje. Binnenin zat een stukje papier. Mijn handen beefden, toen ik het papier uit het plastic haalde. Het was een kort briefje van de vrouw die me het eten had gebracht. Daarop stond: "Je gezin maakt het goed. Andere christenen hebben zich over hen ontfermd. We bidden voor je."

Vrede en vreugde vulden mijn hart. Zorgen breken ons. Vertrouwen bouwt ons op. Stel uw vertrouwen op de Heer - voor uzelf, uw geliefden, en voor uw mede-christenen, omdat Hij voor ons zorgt.

Broeder Jakob

(Uit: Elke dag geboeid)


Ik vind dit zo'n bemoedigend getuigenis. Hoe vaak heeft Jezus niet gezegd dat we ons geen zorgen hoeven te maken, dat we er geen dag langer door leven? En hoe vaak is daar de verleiding om me toch weer zorgen te maken? Misschien moeten we elkaar veel meer vertellen over Gods zorg voor ons, maar ook voor hen die ons lief zijn!

God is sterk genoeg!

Wat een enorme angst kon me in zijn greep krijgen, als ik als kind verhalen hoorde over vervolgde christenen. En wat kan angst verlammen! Vragen die me, met de nodige angst voor de antwoorden, achtervolgden (ook een soort van vervolging) waren: 'wat zou ik doen als ik in die situatie was?' 'Zou ik staande blijven?' 'Zou ik de moed hebben om Jezus niet te verloochenen?' 
In dit (welkom)blog heb ik deze vragen ook al genoemd, met daarbij de opmerking dat dit verkeerde vragen zijn waarmee we onszelf martelen! 
De vraag is: 'Wat kan Jezus in en door mij heen doen?'


Deze vraag geldt voor alle tijden, niet alleen voor tijden van vervolging. Als kind hoorde ik de verhalen en ook later kon ik er nog bang van worden, maar één ding heb ik toen totaal over het hoofd gezien. Dat is die innige relatie met, die liefdevolle zorg en aandacht van Jezus in dié situaties en in mijn situatie nu. 

Vandaag lees ik van een vrouw uit Mozambique, gevangen gezeten onder zeer moeilijke omstandigheden*. Zij zegt:

'Als wij vervolging en de gevolgen daarvan schuwen, zeggen we eigenlijk dat we niet geloven dat God sterk genoeg is ons door de beproeving heen te helpen.'

En even later:

Ik was zwak, maar Hij was sterk. 'Met Zijn vlerken beschermt Hij u, en onder Zijn vleugelen vindt gij een toevlucht' (Psalm 91: 4). We hoeven nooit bang te zijn, wat de omstandigheden ook zijn, want Hij is bij ons. De Psalmist sprak uit eigen ervaring. Dat doe ik ook. En dat mag u ook doen.

Omdat we tijdens een cursus in onze gemeente aangemoedigd worden om Bijbelteksten uit ons hoofd te leren, heb ik er één op de afzuigkap geplakt:

U hebt nog geen enkele beproeving doorstaan die de menselijke maat overschrijdt. God is getrouw; Hij zal niet toelaten dat u boven uw krachten beproefd wordt. Met de beproeving bepaald Hij ook de uitkomst, zodat u haar kunt doorstaan.1 Johannes 1: 9

Vandaag ben ik opnieuw bemoedigd door een christin die in gevaar verkeert door haar geloof in en liefde voor Jezus. 
Opnieuw word ik er aan herinnerd dat Gods Woord wáár en betrouwbaar is en het déze dingen zijn, die ik moet bedenken!

Ja, God is mijn Helper!

God is mijn Schild, 

mijn Toevlucht, 

mijn Vesting, 

mijn Schuilplaats,

mijn Redder!

Alle dagen van mijn leven!

Nog een laatste bemoedigende gedachte, die ik ooit in een andere blog over een Schuilplaats schreef:

Als je ergens schuilt, dan betekent het dat iets anders de klappen opvangt en dat dat andere je beschermd tegen wat dan ook. En die gedachte laat zien hóe kostbaar Gods liefde voor mij, voor ons is. Het kostte Hem zijn Zoon. Hij heeft het oordeel over zich heen gekregen. Daar hangt Hij met uitgespreide armen, vleugels waaronder we mogen schuilen.

*Uit: 'Elke dag geboeid' 

Geen Halleluja-verhaal

Even bloggen over iets dat me bezig houd. Over iets dat me zo ontzettend raakt. Dat was dan natuurlijk ook de reden voor het beginnen van deze weblog.

Hoewel ik het nieuws nauwelijks volg, ben ik er van overtuigd dat wat ik moet weten me toch wel ter oren komt. Het drama bijvoorbeeld, dat zich in Syrie afspeelt dringt zich door alles heen. Van de week las ik deze blog van Leenard Kanselaar: 'Gaat de oorlog ooit uit de kinderen van Syrië'. Ik hoop dat je de tijd wilt nemen om dit te lezen!

Wat me ook heel veel heeft gedaan en ik niet zomaar naast me neer kan leggen is een artikel in de Eva (nr. 3) over Lora Kremers. Zij en haar man Ebel vertrokken samen met hun zoontje naar Kenia. Daar startte ze een kleinschalige opvang voor weeskinderen. Hun dochtertje werd daar geboren en alles ging voorspoedig. Tot die verschrikkelijke nacht in februari 2011. Opeens staat er een overvaller in hun slaapkamer en wordt haar man doodgeschoten, zijzelf verkracht. De kinderen blijven ongedeerd, maar zijn natuurlijk getraumatiseerd. Ze gaan terug naar Nederland.

Ik lees: 'Ik ben nog steeds niet in balans. Dit is geen Halleluja-verhaal. Vaak zit ik op de bank te huilen. Ik rouw om mijn man, ons hele leven, mijn roeping, mijn passie en droom, mijn kinderen.'

Tot slot nog een citaat hieruit:
'Lora wijst op een fotocollage aan de muur met foto's van het gezin en de tekst: 'Wees stil en weet dat Ik God ben.' Ze zegt: 'Die tekst sprak tot mijn hart toen ik voor een trauma-debriefing in Zwitserland was. God is nog steeds Dezelfde. Liefde, trouw en genade, dat is Hij. Dat zijn waarheden die in mijn leven verankerd waren en die op losse schroeven kwamen te staan. Ik wil in die waarheid weer groeien en vertrouwen vinden. Voor die God, waar Ebel is, wil ik gaan schitteren.'

Hier kun je de uitzending van 'de verandering' zien, waarin Lora haar verhaal verteld.

De kinderen in Syrië en niet alleen de kinderen, en dit verhaal, ik houd het er niet droog bij... en schaam me er ook niet voor. Als ik dan moet huilen, laat me dan meehuilen, laat het dan hierom zijn en niet om nog een grijze haar of een rimpeltje op mijn gezicht!
Ik sluit af met het lied dat bij me boven komt. 

Is dit de meest liefdevolle manier om te leven?

Ik schrijf dit in april 2007 en het nieuws over de drie gelovige martelaren in Turkije - Tilman, Necati en Ugur -  is vers van de pers. Ze blijven maar in mijn gedachten rondtollen.
Ze werden drie uur lang gefolterd op manieren waarvan ik niet wist dat dit menselijk gesproken mogelijk was. Ik zal je de details besparen, maar het was weerzinwekkend en afschuwelijk. Ik denk eraan hoe ze tijdens die martelingen naar elkaar gekeken moeten hebben met blikken die zeiden: 'Nog even volhouden. Verloochen Hem niet! Het is het allemaal waard!'

Ze stierven nu ongeveer anderhalve week geleden. Wat zullen ze nu opgetogen zijn: ik kan me geen voorstelling maken van de vreugde die ze maar vijf seconden na hun dood gevoeld hebben. Wanneer ik hen ontmoet zullen ze - dat weet ik - zeggen dat het de moeite waard was. Over honderd of duizend of een miljoen jaar zullen ze nog steeds zeggen dat het ongelooflijk de moeite waard was. Het zijn verhalen over trouwe heiligen zoals dit verhaal over onze broeders die in Turkije werden gedood, waarover we in de hemel zullen praten.

De Bijbel is duidelijk dat elk van ons voor God zal staan en rekenschap moet afleggen van ons leven.
Wat zullen de mensen in de hemel zeggen over jouw leven? Zullen ze spreken van Gods werk en heerlijkheid door jou heen? En nog belangrijker, wat zul jij de Koning antwoorden wanneer Hij je zegt: 'Wat heb je gedaan met wat Ik je heb gegeven?' 

Ga op je knieën voor onze heilige, liefhebbende God. En leid dan het leven met je vrienden, je gezin, ouders, echtgenoot, kinderen, buren, vijanden en vreemdelingen die God geschapen heeft. Het leven waarmee Hij jou door de Heilige Geest bekrachtigd heeft om te leven.
Ik hoop dat je tegen het eind van je leven met de apostel Paulus kunt zeggen:

'Maar ik heb de goede strijd gestreden, de wedloop volbracht, het geloof behouden. Nu wacht mij de kroon van de gerechtigheid die de Heer, de rechtvaardige Rechter, aan mij zal geven op de grote dag; en niet alleen aan mij, maar aan allen die naar Zijn komst hebben uitgezien.'
2 Tim. 4: 7, 8

Mijn voorstel is dat je bij het nadenken, het nemen van besluiten en het onderkennen van hoe God zou willen dat je leeft, jezelf afvraagt: 'Is dit de meest liefdevolle manier om te leven? Heb ik mijn naaste en mijn God lief door te wonen waar ik woon, door te rijden wat ik rijd, door te praten zoals ik praat?'
Ik wil je dringend vragen je bij iedereen die je ontmoet, doet alsof die persoon Christus is.

Uit: 'Te gekke liefde' van Francis Chan

Trouw

Vervolgde christenen hebben te maken met zware beproevingen. Ik wil jullie een stukje mee laten lezen uit het boek '12 ontdekkingen van de vervolgde kerk':


Alice Yuan uit China vertelt: 

Toen mijn man Allan in april 1958 naar de Chinese gevangenis moest, kreeg ik te horen dat ik hem nooit meer terug zou zien. Ik voelde me diep ellendig en maakte God voortdurend verwijten. De toekomst zag er zo ontzettend somber uit. Ik had de zorg voor zes kinderen en mijn schoonmoeder. Ik verdiende maar 80ct per dag. Hoe kon ik mijn gezin hiervan in leven houden? Toen het me allemaal te veel werd, hoorde ik op een nacht een stem: 'Mijn kind, Ik heb alles in Mijn hand. Deze dingen komen van Mij.' Ik antwoordde: 'Als deze dingen van U komen, bescherm dan alstublieft mij en mijn gezin. Sta niet toe dat ik Uw naam te schande maak. Ik wil U dienen en Uw naam verheerlijken!' Toen kreeg ik vrede in mijn hart.

Zij verteld over één van haar beproevingen:

Het had te maken met mijn natuurlijke verlangens. Ik was 39 jaar oud toen mijn man werd meegenomen. De autoriteiten zetten me onder druk om met een ander te trouwen. Al mijn papieren zouden veranderd worden, zodat ik een nieuw leven kon beginnen zonder al die moeiten. Er werd me geld en kleding aangeboden. God hield zoveel van mij dat Hij me de kracht gaf om al deze verleidingen te weerstaan. Als ik tot God bad, gaf Hij me alles wat ik nodig had, zelfs meer dan dat. In Psalm 68: 7 staat mijn lievelingstekst: 'God geeft eenzamen een thuis en gevangenen vrijheid en voorspoed.'

Ik wil hier iets van leren. Als ik om me heen kijk en zie dat er zoveel huwelijken onder vuur liggen, dan zie ik dat satan rond gaat als een briesende leeuw, op zoek naar wie en wat hij nog in deze laatste tijd kan verslinden. Tegen hem kan ik niet op in eigen kracht. Laten we ons vasthouden, zonodig vast klámpen aan onze dierbare Eigenaar. Jezus Christus heeft ons gekocht en betaald met Zijn dierbare bloed, wij zijn Zijn eigendom!
Het gebed van Alice vindt weerklank in mijn eigen hart en ik bid het mee met ieder die in strijd is voor zijn of haar huwelijk. Ik doe het in meervoud in het besef dat we wereldwijd het lichaam van Christus vormen!

Sta niet toe dat wij Uw Naam te schande maken. Wij willen U dienen en Uw naam verheerlijken!'

Ik voel de pijn van degene die nu moeten zeggen 'het is te laat, bij ons is het niet goed gekomen en dat gaat ook niet meer gebeuren!' Opnieuw wil ik dan zeggen: 'Laten we ons vasthouden, zo nodig vast klámpen aan onze dierbare Eigenaar. Jezus Christus heeft ons gekocht en betaald met Zijn dierbare bloed, wij zijn Zijn eigendom!' Je Zijn eigendom weten betekent dat niets en niemand je kan scheiden van de liefde van Jezus en er geen veroordeling meer is! Door daar aan vast te houden, door te leven van genade en vergeving, zoals elk kind van God, zullen we Zijn Naam verheerlijken en niet te schande maken! En bedenk dat je nog steeds deel uitmaakt van de bruid van Koning Jezus!

Een geestelijke zegen zijn

Ooit heb ik het dagboek 'Buitengewone toewijding' gekocht, dat is al jaren geleden. Ik ben een eind gekomen, maar heb het nog nooit helemaal uitgelezen. Er zitten best wel heftige verhalen tussen. Daar kan ik niet zo goed tegen.
Toch wint meestal de bemoediging die in zulke verhalen beschreven staan het van de nare dingen die ik lees. Maar tegelijkertijd ben ik me er van bewust dat er nog zoveel  niet af is, nog zoveel situaties, waarin nog geen sprake van bemoediging lijkt te zijn. In eerste instantie had ik de naam voor deze weblog anders gewild, namelijk: 'wordtvervolgd.blogspot', maar dat kon helaas niet meer. Het is niet bedoeld als gebiedende wijs, maar zoals je het zovaak na een verhaal ziet staan: wordt vervolgd... En als het erg spannend is kun je bijna niet wachten en raak je lichtelijk gefrustreerd over het feit dat het verhaal stopt, nét nu het zo ontzettend spannend is, nét nu de knoop op het punt staat ontrafeld te worden. Waarom dan als naam van deze blog? Om de eenvoudige reden dat het laatste Woord nog niet gesproken is. Als ik Openbaringen lees, dan zie ik een grote schare die in het wit gekleed zijn en als er gevraagd wordt, wie dat dat zijn, dan zijn dat degene die om hun geloof onthoofd zijn! De rillingen lopen over m'n lijf aan deze kant van het graf en dat zal altijd wel zo blijven, maar hen zó daar te zien staan, zonder angst en vrees, vol blijdschap en vol aanbidding voor hun opgestane Koning... dát geeft hoop, dat biedt perspectief!

Het dagboek staat al een aantal jaren in de kast. Er is echter 1 verhaal dat ik om de een of andere reden nooit vergeet. En dat zal ik hier even schrijven. Ik vind het geweldig bemoedigend en vraag me af of dit zomaar een bijzonder uitzonderlijk werk is of dat het iets is waar we in geloof om mogen vragen. 

"Zelfs toen de Roemeense dominee Richard Wurmbrand in een eenzame cel gezet werd zonder licht en geluid, ging hij door met preken voor een onzichtbaar publiek.
Na zijn wonderbaarlijke vrijlating uit de gevangenis en zijn uiteindelijke migratie naar de Verenigde Staten, schreef dominee Wurmbrand diverse boeken waarin hij zijn ervaringen in de gevangenis beschreef en de preken die hij maakte en overdacht tijdens zijn eenzame opsluiting. Na een paar jaar ontving hij deze brief:

Geachte Ds. Wurmbrand,
Ik ben opgegroeid in een christelijk gezin, maar ik ging de verkeerde weg op en ik eindigde uiteindelijk in de gevangenis hier in Canada. Ik wilde terugkeren tot God maar ik wist niet hoe, dus begon ik te bidden: 'Heere God, als er ergens in de wereld een andere eenzame gevangene is die U kent, wilt U mij dan alstublieft zijn gedachten geven.' Ik hoorde een innerlijke stem tegen me zeggen, dat ik stil moest zijn en erop moest vertrouwen dat God mij zou bereiken.
Als door een wonder hoorde ik iedere nacht een soort preek die van ver weg leek te komen. Ik kreeg berouw en na mijn vrijlating uit de gevangenis kwam ik uw boek, Sermons in Solitary Confinement (preken in eenzame opsluiting) tegen in een christelijke boekwinkel. Ik herkende onmiddelijk deze preken als dezelfde, die ik in de gevangenis had gehoord. Dank u dat u ze mij gegeven hebt!

Dominee Wurmbrand ontving nog twee andere brieven uit verschillende landen met bijna identieke verhalen. Engelen hadden werkelijk de preken gebracht naar anderen, die tot God riepen.

Er wordt weleens gezegd, dat christenen vaak engelen zonder werk laten zitten door hun gebrek aan geloof."


Tot zover het stukje. Het doet me denken aan 1 Korinthe 4: 9:

We zijn voor heel de wereld, zowel voor engelen als mensen, een schouwspel geworden. 

Laten we dit in gedachten houden als we alleen zijn. Zing eens een lied voor christenen die gevangen zitten in kampen, voor Asia Bibi, die pakistaanse vrouw, die al bijna 4 jaar opgesloten zit, gescheiden van haar man en kinderen, onzeker over haar toekomst. We hebben het weleens in onze gemeente gedaan, we zongen het volgende lied voor Noord-Koreaanse christenen: He knows your name!
En ik geloof er in, we hebben een stem in de hemelse gewesten. Er wordt vaak de nadruk op geestelijke strijd gelegd, maar laten we ook een geestelijke zegen zijn!