Iets meer over mezelf door een Liebster Award

Door Petrina Wols werd ik genomineerd tot Liebster Award. Leuk, dankjewel! 

En met flink gerommel op de achtergrond, de eerste regendruppels die vallen, trek ik mij terug in m'n slaapkamer en ga ik eens goed achter het schrijfbureautje zitten, wat eens van mijn oma was, om de vragen die me gesteld worden te beantwoorden!  

Waarom ben je begonnen met bloggen?

Al een poosje leek het me heel erg leuk en dan moet je op een gegeven moment gewoon maar beginnen. Het is één van de 3 hobby's geworden die ik pas de laatste jaren ontwikkeld heb en waar ik erg dankbaar voor ben. Het is fijn om gedachten op papier te zetten en van me af te schrijven! Ik heb zoveel gedachten, een uitlaatklep als dit is goed voor me! Daarbij vind ik het schrijven zelf ook echt heel leuk.

Wat wil je bereiken met je blog?

Een vastomlijnd plan of idee heb ik daar niet bij. Ik schrijf wat ik op m'n hart heb of wat ik wil delen of wat ik kwijt wil. Daarbij bid ik of God het op de een of andere manier wil gebruiken voor de eer van Zijn Naam. Verder laat ik dat met een gerust hart aan Hem over.

Heb je de tijd/ruimte/kennis om te bloggen zoals je dat wilt?

Tijd: Ja, ik heb wel een aantal vaste bezigheden, maar dat vind ik juist heel prettig om wat meer orde en regelmaat te hebben. De dingen die ik leuk vind, plan ik daar omheen en dat werkt goed. 

Ruimte: Ik kan bloggen waar ik wil. Het maakt me niet uit of dat in een huiskamer vol is of in dit geval, alleen in m'n kamer. Het is eerder dat de laptop niet altijd beschikbaar is:-)

Kennis: Ik weet niet of dat nou persé het eerste is wat ik nodig zou moeten hebben om te bloggen. Het gaat wat mij betreft veel meer om 'leven'! Heb ik daar een gezonde kijk op? Zie ik Gods hand daarin? Kan ik dingen relativeren? Raakt de wereld om me heen me nog? Ben ik gevoelig voor wat de Heilige Geest me zegt/laat zien? Is er een woord of een lied wat ik door mag geven? Heb ik het goede voor anderen voor ogen? Kennis is niet onbelangrijk, ik leer veel door boeken te lezen, dat heeft me ook ongetwijfeld gevormd tot wie ik nu ben.
En als je het puur over blogkennis hebt, er zijn veel mensen waar ik m'n vragen bij kwijt kon toen ik net begon met bloggen, dat was super! Soms zou ik een website willen, maar heb nog even geen idee hoe ik dat zou moeten aanpakken. Later misschien!

Welk lied raakt jou?

Er zijn teveel liederen die me raken om ze hier allemaal op te schrijven. Ik zal me tot twee beperken:)

Dit lied vond ik eigenlijk maar saai toen ik 'm voor het eerst hoorde. Maar wat me in dit lied is gaan raken zijn de heerlijke feiten, de waarheden die bezongen worden. In zulke liederen kan ik m'n hele hart kwijt!

En het volgende lied raakt me heel diep...God vrezen, liefhebben, aanbidden, danken en een niet te beschrijven verlangen naar de dag dat ik Hem zal zien, oog in oog (trouwens bijna alle liederen waarin dit laatste naar voren komt, raken me!)...dat maakt het allemaal in me los.

Wat is de mooiste reactie die je hebt gekregen?
Het is altijd leuk om reakties te krijgen! Er is niet echt één reaktie die er uitspringt, het is altijd fijn omdat ik dan iets proef van 'de gemeenschap der heiligen'. 

Welke blogs lees jij graag?
Ik zou heel, heel graag de blogs van mijn twee zusjes lezen, maar die hebben ze niet:( Ik hoop dat dat nog komt!
Onderaan mijn blog kun je een hele lijst vinden met blogs die ik de moeite vond om naar te verwijzen. Het ligt er maar net aan wanneer ik er zelf mee bezig ben en wat me op dat moment bezighoudt, welke ik er uit pik. Die van m'n twee dochters lees ik áltijd! Dat zijn deze en deze. Op de laatste blog van mijn 11-jarige staan vragen voor de lezer, leuk!
Oja en deze blog heb ik pas ontdekt en vind ik héél leuk om naar te kijken!

Wat vind je het leukst van bloggen?
Dat ik iets kwijt kan, dat ik mijn hart/kennis/liefde/vreugde/verdriet/pijn en alles kan delen. En ik probeer dat zo te doen, dat anderen zich er in kunnen herkennen en er wellicht miss iets aan hebben. Dat is denk ik wat ik wil bereiken om op een eerdere vraag terug te komen:)

Wat zou je graag veranderen in de maatschappij/samenleving?
Beetje meer Léven zou ik willen zien...

Wat maakt jou echt gelukkig?
Wat mij gelukkig maakt...De verscheidenheid aan bezigheden in m'n leven. Er zijn veel dingen die ik leuk, interresant, boeiend, mooi, gaaf vind en energie van krijg. Dat ik gezond ben en daar ook tijd in kan/mag steken maakt me gelukkig.

Waar ben je het meest trots op?
Trots... Er zijn bepaalde negatieve eigenschappen waarvan ik op de een of andere manier ben gaan geloven dat ze bij me horen. Lui, geen doorzettingsvermogen, geen discipline, dat zijn er alvast drie. Als ik dan met woorden en daden blijk geef van het tegendeel, dan...ben ik daar wel trots op ja. En in de loop van de jaren moet ik zeggen dat ik deze eigenschappen het nadeel van de twijfel moet geven! Deze dingen zijn er denk ik ingeslopen door de ontzettend intensieve jaren van 5 kleine kinderen waar ik evenzo intensief van genoten heb. Maar wat was ik vaak intens móe en kwam ik aan veel dingen niet toe!! Dit even voor alle moeders, laat je niks wijsmaken!!

Wat wil je de lezers van je blog graag meegeven?
Er is geen veroordeling voor wie in Christus Jezus zijn!
Zoveel mensen voelen zich veroordeeld (incl ikzelf zoals je las in het vorige antwoord)! We kijken naar elkaar en trekken conclusies over hoe iets wel of niet zou moeten. Bij deze stap ik daar vanaf! Er is niet één manier. God is zó groot en zó veelkleurig, Hij gaat met ieder Zijn eigen weg!! Wees jezelf, zo kan God het beste door je heen werken, dan ben je op z'n mooist! Niemand is (nog) volmaakt!!


Zo, dat was het dan! Nu aan mij de eer om het stokje aan drie andere bloggers over te geven en 11 vragen te stellen. Dat worden dan:

1. buhdenksoltjus van Loïs leven
2. writingsofromina van Romina
3. Holdme-jesus - van Johannes H. van Nieuw Amerongen

Het werkt als volgt:
Vertel welke blogger met link jou heeft genomineerd.
Beantwoord de vragen die je gegeven zijn door degene die je heeft genomineerd
Nomineer een of meer bloggers en link deze
Stel iedere genomineerde op de hoogte van hun nominatie
Maak een lijstje van elf vragen voor die genomineerden

1. Waar ben je dankbaar voor?
2. Vertel eens over een van de dingen die God in je leven gedaan heeft.
3. Waar haal je de inspiratie uit voor je blogs?
4. Waar schrijf je het liefst over en waarom?
5. Welke 3 boeken zou je iedereen aan raden te lezen?
6. Wat is jouw toekomstbeeld?
7. Hoe wordt jij bemoedigd?
8. Welke Bijbeltekst draag je met je mee, kun je vertellen waarom?
9. Welk lied raakt je?
10. Wat wil je de lezers van je blog meegeven?
11. Heb je een gebedspunt voor jezelf waar we voor kunnen bidden?

Benieuwd naar wat nog komt

De koffie pruttelt, koekjes zitten in de oven...
Zo beginnen we een warme zomerdag als deze!
Er staat wel van alles op het programma, maar het mag allemaal wel wat slomer vandaag.
Morgen (deze blog schreef ik gisteren al:) is L jarig, 11 jaar wordt ze al. Dat betekent dat we ook al 11 jaar lang in dit huis wonen! Voor ons een ware prestatie. De 8 jaar daarvoor hadden we namelijk al 4 huizen bewoond en dit was de vijfde. Twee weken voordat ik uitgerekend was gingen we verhuizen. Dat wilde ik zelf. We woonden in een communityhouse en er waren altijd veel meer mensen in huis. Ik moest er niet aan denken om thuis te bevallen, wetend dat verder iedereen ergens anders in huis was. Het leven in dat huis was prachtig, was mooi, leerzaam en geweldig, we woonden er met nog 2 teamleden en hadden plaats voor 4 mensen die nog maar net christen waren geworden, zo konden ze met ons meeleven en zien wat het in de praktijk betekent. Daarnaast hadden we ook nog 2 plekken voor noodopvang. In de stad is er altijd wel iemand die een nacht geen bed heeft, daar werd vaak gebruik van gemaakt. Het was mooi om te zien hoe een moslim na veel worstelingen uiteindelijk christen werd en ook nog een vriend van hem meenam, die ook besloot om Jezus te volgen. Ook hadden we een keer een atheïst in huis, die christen werd. We zeiden toen vaak tegen anderen dat het verslavend is om God aan het werk te zien in de levens van anderen. En dat was het ook.

Hoe mooi het ook was, ik hield het niet vol. Toen ik zwanger werd, was het ineens helemaal op! Wat heb ik toen veel gehuild! Ik snakte naar een beetje meer privacy. De kinderen waren toen 8, 6, 5 en 2 1/2 jaar en er zat nog een spruitje in m'n buik. Ik snap nog steeds niet hoe we dat allemaal hebben gedaan, maar we hebben er alles bij elkaar toch ruim 2 jaar gewoond.
Om het community-gevoel nog een beetje vast te houden, namen we 1 iemand mee, die woonde er al een jaar. Dat werd uiteindelijk m'n zwager:) Later hebben we nog 2 of 3 mensen om de beurt in huis gehad, maar de laatste jaren niet meer. S kwam er toen ook nog bij, de kids werden groter en hadden echt hun plekje nodig. Ook nu slapen er nog 3 meiden in één kamer, het kan dus ook echt niet. Misschien later, als het huis weer wat leegloopt of als we in een groter huis gaan wonen. Wie weet. Voorlopig genieten we nu nog volop van onze eigen community:)

Lekker, dat gemijmer op een warme dinsdagochtend. Moet ook weleens gebeuren. De koekjes zijn bijna klaar! Ik ben dankbaar dat we zoiets konden doen. We hebben best nog weleens geworsteld met verlangens om terug te gaan of iets nieuws te beginnen. Ik voelde me zelfs ook weleens aan de kant gezet. Dat is gelukkig niet meer zo. En achteraf ben ik ook heel dankbaar dat we hier zijn blijven wonen, een lange, rustige periode voor ons allemaal. Ik denk dat dat ook heel goed is voor de kinderen. En voor ons ook, we zijn weer wat ouder, wat wijzer misschien...maar ook nog altijd benieuwd naar wat  nog komen gaat.

Het recept van de koekjes die ik bak kun je hier vinden!

Call the midwife!

Was het een paar jaar geleden 'Het kleine huis op de prairie' wat de klok sloeg in huize van Vuuren. Nu is het 'call the midwife'!

Kennen jullie deze serie? 

Het gaat over een 'verloskundigenpraktijk' of 'zusterpost' dat gerund wordt door nonnen en verloskundigen. Zoiets. Eerlijk gezegd... ik moet er niet zoveel van hebben. 

Ik weet niet of meer vrouwen daar last van hebben, maar het zien van een bevalling en dan vooral het moment dat dat kleine hummeltje aan de moeder gegeven wordt, dat raakt me nog steeds en ik vraag me af of dat ooit over gaat! Zoiets moet niet om de haverklap in een serie van de ene aflevering op de andere op mijn netvlies komen. 

Er gaat van alles goed, hoor, maar ook wel eens wat mis, je weet het nooit! En dan die vrouwen die aan het bevallen zijn, ik hoor het allemaal voorbij komen, ook als ik niet kijk en ik heb er mijn buik van vol!

'Het kleine huis' vond ik eigenlijk al wel spannend genoeg, zelfs zo dat ik vaak niet mee keek. Nu is niet het hele gezin verzot op deze serie, alleen M (14) en M (12) en nog een persoon waar ik verder geen hoofdletter van zal toevoegen. L(10) wil het allemaal  niet zien. Dat vind ik dan wel weer mooi ofzo, dat ze zelf aanvoelen wat nou wel of niet goed is voor ze om naar te kijken. 

Ik ben er ergens nog heel erg blij mee, dat ik niet in de greep van zulke series geraak, ik weet precies hoe dat zou gaan. Ik zou niet rusten... nee, ik zou niet aan de slag gaan voor ik zo goed als alles gekeken had!
Voor nu even genoeg. Ik houd het voor gezien, er is weer iemand aan het bevallen (en hóe!).
Ik ga in bed nog even lekker rustig lezen!

Nog niet thuis

Als een rode draad door mijn leven, zo is mijn verlangen om Jezus te zien. Ik weet nog dat ik als jonge tiener ontzettend verlangde naar het moment dat Hij terug zou komen, maar doodsbang was voor wat daar allemaal aan vooraf zou gaan. Het verlangen kon zo hevig zijn toen ik een jonge getrouwde vrouw was, het was of mijn hart in brand stond. Mijn tranen gebruikte ik om het vuur een beetje te blussen. Begrijp me niet verkeerd, ik wilde niet dood en hield van het leven, maar dát, als ik het goed begrepen had, zou alle vreugde die ik tot dan toe had beleefd, overstijgen. Er zijn boeken, gebeurtenissen en bovendien een wolk van getuigen die dat verlangen alleen maar groter hebben gemaakt. Maar ook preken hebben daar hun steentje aan bij gedragen. Zo ook afgelopen zondag. Soms vraag ik me af of een voorganger zich bewust is van wat hij in mensen wakker kan maken... maar waarschijnlijk is het God Zelf die de walmende vlaspit weer aanblaast.

Er was een zendeling, als ik het goed heb onthouden heette hij 'Morrison'. 40 jaar waren hij en zijn vrouw zendelingen geweest. Na die 40 jaar keerden zij terug naar huis. Op de boot voeren zij richting de kade en hoorde de muziek spelen. Ze waren ontroerd en voelden zich blij verrast dat ze op deze manier een warm welkom thuis ontvingen. Maar toen zij uitstapten werden zij door een agent aan de kant gezet. Er moest plaats gemaakt worden voor (ik dacht) T. Roosevelt, die 3 weken in Afrika op jacht was geweest. De muziek en het feestgedruis was niet voor het zendingsechtpaar, maar voor deze man. De zendeling voelde zich erg verslagen en thuis gekomen, knielde hij in gebed neer en legde zijn hart open voor God... God sprak tot hem en zei: 'Maar jij bent nog niet thuis gekomen!'

Er is nog veel meer gezegd in die preek, maar dit is een alles samenvattend verhaal. Het doet me denken aan de uitspraak van Corrie ten Boom: 'Het beste moet nog komen!'.

Alles wat we hier op aarde van God kunnen zien en proeven, is nog maar een heel klein beetje vergeleken met wat we straks zullen zien en meemaken.
En ergens wéét ik dat, het is dat vurige verlangen naar Hem, dat maar een zwakke echo is van Zijn verlangen, dat me zegt dat Hij onbeschrijfelijk veel groter en mooier en heerlijker is dan ik nu kan bedenken.

Het vuur doof ik niet meer met mijn tranen. Ik heb rust gevonden in het feit dat dit verlangen vervuld zal worden op Zijn tijd.

Jaarthema 2014

Een nieuw jaar zit er aan te komen! Ik heb nog niet heel vaak met 'jaarthema's' gewerkt, een enkele keer, maar dat kwam eigenlijk spontaan, doordat dat thema gewoon elke keer weer voorbij kwam het hele jaar door. Nu dringt zich de laatste weken een ander thema aan me op, één waar ik zelf ook niet zo gauw voor zou kiezen, maar waar ik toch wel gemotiveerd voor ben, nl:

Discipline en zelfbeheersing!

Zo, dat is er uit!
Ik rúik bij dit thema de valkuil waar ik dreig in te tuimelen als ik niet gauw zorg voor een plan. Want het gevaar ligt op de loer dat ik mezelf op 1 januari een ijzere (of beter: ijzige) discipline opleg, waar ... (ja, noem eens iemand met zo'n ijzige discipline) nog geen brood van lust! Ik zie mezelf alweer van een ijzige steilte afrollen, omdat er na hooguit twee weken nog geen restje van wat ik ooit aan discipline bezat, over is!

Dat moet dus anders.
Hebben jullie weleens gewerkt met een jaarthema?
Welk thema heb je voor het afgelopen jaar gekozen en heb je al een nieuwe voor 2014 (en welke is dat?)
Hoe pakte je dat aan en hoe ga je dat aanpakken?

Ik heb besloten me er vooral in te verdiepen door de boekenkeus die ik maak, door hier en daar kleine aanpassingen in mijn dagelijkse leven in te voeren, door er biddend mee bezig te zijn, door er met anderen over te praten. Ik hoop dat hierdoor mijn denken over discipline en zelfbeheersing wordt vernieuwd en dat dat stevig genoeg zal zijn voor een verandering in bepaalde gedragspatronen.
Dat is het plan, dat is het idee, dat is het!

Voor ik deze blog beëindig, een prachtige quote die ik tegenkwam in de 'Evaplanner', die ik me heel gedisciplineerd elke dag voor wil houden!

I will hold myself to a standard of grace,

not perfection. 

En vanavond zetten we een klein kerstboompje neer,
ooit gekregen van een tante, 

met gekleurde lampjes en glimmende kerstballen;)

Fijn weekend! 

Zou ik dezelfde vrouw zijn als...

Zou ik graag willen kunnen zeggen:

• Dat m'n huishouden nu eindelijk helemaal op rolletjes loopt! Dat de was lekker weggewerkt is elke keer en er geen bergen strijk meer staan te wachten. Alles schoon en opgeruimd! En dat zelfs iedereen de binnenkant van m'n kasten mag bewonderen.
• Dat ik een goed voorraadsysteem heb gevonden, waardoor ik niet meer onnodig extra naar de winkel hoef. 
• Dat de opvoeding van de kinderen helemaal volgens het boekje gaat en dat ik goede hoop heb dat als ze straks volwassen zijn, ze zich goed kunnen weren tegen de verleidingen van de wereld. 
• Dat onze financiën goed geregeld zijn, we netjes elke maand onze tienden geven en gelukkig een leuk bedragje hebben kunnen sparen voor onvoorziene uitgaven en tijden van crises.
• Dat het in m'n hoofd ook een stuk geordender is, door alle lijstjes die ik netjes bij houd en dingen op de juiste manier afhandel.

Ik kan het niet zeggen. Ik heb hier de afgelopen jaren aan gewerkt, maar het is nog steeds niet wat het zou kunnen zijn.

Maar de vraag is: zou ik dan nog steeds dezelfde vrouw zijn die ik nu ben?
Ik heb er bv. eerlijk m'n best voor gedaan om niet zo goed tegen rommel te kunnen en dat lukte me op een gegeven moment, maar ik werd er geen gezellige, blije moeder van.
Een poosje terug spreidde ik een paar grote kleden over de grond uit, legde in elke hoek ander soort speelgoed en wat genoot ik van het spel van m'n dochters, maar wat was het een bende! Ik was verrast om het feit dat ik er weer tegen kon, gewoon even de boel laten gaan, even meespelen met de kids, lekker gek doen, liefhebben, genieten van de kostbare levens en het kostbare leven!

Ondanks alles wat ik niet zo goed voor elkaar krijg, geeft God me de genade om Hem beter te leren kennen, helpt Hij me door moeilìjke situaties heen en mag ik elke dag Zijn liefde ontvangen en doorgeven.
Ik herinner me een gebed dat ik ooit als tiener hoorde, wat me erg aansprak en wat ik tot m'n eigen gebed maakte: 'Wilt U me de vrouw maken die U wilt dat ik zijn zal!' En in het vertrouwen dat God mij toen hoorde wil ik het leven leven.

Van alles wat

Zomaar even zin om wat op papier te zetten.
Laat ik eerst mijn blogplannen eens met jullie delen.
Omdat deze blog behoorlijk intensief is en veel denk en leeswerk vereist (wat ik overigens met heel veel vreugde doe), vind je op deze blog de komende tijd niet al teveel geestelijke gedachten. Maar het doel van deze blog blijft daarmee onveranderd. Ook in de dagelijkse, 'gewone' dingen blijft mijn grootste verlangen om Jezus Christus beter te leren kennen en te jágen naar Zijn liefde!

Blogje nr. 100

Dit is voor deze weblog de 100ste blog! Wel een mijlpaaltje. Toen ik ermee begon had ik niet gedacht dat er al gauw nog 3 weblogs bij zouden komen. Ik vind het erg leuk om te doen. Het is ook goed om op deze manier iets van mezelf kwijt te kunnen, even op 'papier' zetten wat er allemaal in mijn hoofd zit zorgt  voor wat orde en rust en daar houd ik van, al is het soms een ware worsteling om het te praktiseren!
Zomaar wat weetjes over me(en ons)zelf in deze blog.

Mijn boekenkast

Leuke vraag in een reaktie op mijn vorige blog, welke boeken er in mijn boekenkast staan, omdat dat nou net niet te zien was op de foto. Daar ga ik nu dus even een blogje aan wijden.

Social Media

O jongens, wat een gedoe hier met die sociale media. Angstig-aangelegd als ik ben heb ik onze kinderen zo'n beetje alles verboden wat ruikt naar 'werelds gevaar'. Zo ook facebook, wat was dat voor nieuwe onzin? Bah, ga toch lekker buiten voetballen!

Over mij

Even een blogje tussendoor. Ik realiseer me dat ik nog niet zoveel over mezelf heb verteld, maar dat het voor  de lezer die mij niet kent, misschien wel leuk is om wat meer over mijn leven te weten.