Wat voor initiatieven neem ik vandaag?

Er zijn mensen waar je tegen moet zeggen: 'Ga even zitten, neem wat rust, lees je Bijbel, bidt, wees stil en weet dat Hij God is!'
Er zijn ook mensen waar je tegen moet zeggen: 'Kom op, ga staan, neem eens initiatief!'
En dat laatste kom ik niet zoveel tegen. Vandaag wel in het dagboek van Oswald Chambers:

'Wij lopen het gevaar te vergeten dat wij niet kunnen doen wat God doet, en dat God niet wil doen wat wij kunnen doen. (...) Neem het initiatief, houd op met aarzelen, en zet de eerste stap. Wees vastbesloten om onmiddellijk te handelen in vertrouwen op wat Hij zegt wanneer Hij tot u spreekt, en herzie uw eerste besluiten nooit. (...) Verbrand uw schepen achter u en zeg: 'Ik zal die brief schrijven!' of 'Ik zal die schuld betalen!'; en doe het dan! Maak het onherroepelijk. (...) Wij moeten het initiatief nemen waar wij ons bevinden, niet waar wij nog niet zijn.'

 

Wat voor initiatieven zou ik vandaag kunnen nemen?

• Een leuk cadeautje kopen voor m'n jarige buurmeisje
• Twee kaarten schrijven (en posten!)
• Iemand bellen die ik lang niet heb gezien
• Net iets meer aandacht geven aan het avondeten
• Even naar buiten!

Ik las nog een mooi stukje in 'Oost-Azië's miljoenen' van OMF.  

"Ik stond in de metro geklemd tussen een massa mensen en bad: 'Here, als er kinderen van U zijn die nu dicht bij mij staan, laat hen dan bemoedigd worden door het feit dat wij hier zijn.' Terwijl ik dat bad stopte de metro en stapte ik uit. Direct daarop kwam een vrouw recht op mij af, omhelsde me, kuste me, huilend en stralend. We konden elkaars taal niet verstaan, maar onze harten raakten elkaar!"

Het speelde zich af in Noord Korea.

Een ander mooi stukje in Thailand:

"Mijn gedachten gingen snel. Iemand vinden in een stad van meer dan 10 miljoen mensen?! 'Wat is haar naam?' vroeg ik. Via mijn telefoon ging ik op Facebook aan de slag om haar te vinden. Dat leverde niets op. Dus probeerde ik Google. Helaas... Een telefoontje naar een Taise vriend die voorganger is in Bangkok gaf ook geen resultaat. Terwijl ik zo bezig was, zat de ouderling van de gemeente het allemaal eens aan te kijken en zei: 'Doe die technologie allemaal maar weg, want je vindt haar toch niet. Laten we maar bidden, daar hebben we meer aan.'

Een paar dagen later belde de vrouw die gezocht werd!

Dit vind ik zo mooi, die samenwerking met God!
Om te weten wat vandaag belangrijk is om te doen, is gebed en vertrouwen in het werk van Gods Geest belangrijk. Dat Hij er in komt en er in mee gaat, in alles wat mijn hand vind om te doen of misschien moet ik er wel in mee komen, in alles wat Zijn hand doet... Dat is mijn gebed. Soms word ik dan gewoon vanzelf stil en weet ik het!

De oneindige volheid van God

Daarom kan Hij ook volkomen zalig maken wie door Hem tot God gaan,

omdat Hij altijd leeft om voor hen te pleiten.

Hebr. 7:25

Voordat ik gisteren ging slapen las ik deze tekst.

Het ging over de oneindige volheid van God

en de volledige rijkweidte van de verlossing die Hij geeft.

Onze nood, leegte, zwakheid, de verscheidenheid van onze verleidingen en temperamenten, het bewezen karakter van onze corrupties, de teleurstellingen, de gevaren en de moeilijkheden waarmee Zijn arme mensen zijn bezeten en omringd.
Dat het gemanifesteerd zou worden dat er geen enkel geval, of omstandigheid, of zorg, of zonde, of moeilijkheid, waarvoor geen remedie en een voorziening is in Zijn volheid en in Zijn liefde.*

Het helpt me om net even anders te kijken 

naar de kleine en grote dingen in het leven die me dwars zitten.

En waar ik in gebed geen woorden voor vind,

er is Iemand die altijd leeft om voor mij te pleiten.

En in het Nederlands

*Vrij vertaald uit 'Come Boldly'

'Bidden brengt je hart tot rust' van Elizabeth George

Pas zei iemand tegen me (en ik heb het als een soort vermaning tot me genomen):

Vaak voelen we ons schuldig als we geen (of niet genoeg) tijd nemen om te bidden. Maar schuld is helemaal niet aan de orde. Het is gewoon heel dom dat we geen gebruik maken van gebed! God is onze Vader, Hij wil ons geven wat we nodig hebben. In plaats daarvan blijven we maar doorrennen en haasten en stressen en tobben.

En dat is precies wat dit boekje je laat doen. In plaats van je zorgen te maken, alles bij God brengen!

'Zorg brengt je ertoe te bidden, te handelen en voorbereidingen te treffen. Maar bezorgdheid en angst verlammen je.'

Lees hier meer over het boekje 'Bidden brengt je hart tot rust' van Elizabeth George. En vergeet niet je aan te melden als 'volger', zodat je niet één boekrecensies mist!

Miss Beauty (5)

Miss Beauty zou zo graag mooi kunnen willen bidden. 

Met goede volzinnen haar hart uit kunnen storten, 

zonder daar al te lang over na te hoeven denken. 

Niet persé voor het mooi, 

maar om het allemaal helder voor zichzelf te hebben. 

Orde in haar hoofd en in haar hart. 

Maar vaak is bidden een worsteling voor me. Ik kom niet uit m'n woorden, haspel maar wat, krijg het niet op een rijtje, neem soms genoegen met een zucht, soms met een traan. Vooral als ik alleen ben. En helemaal als ik in bed lig. Zachtjes fluister ik de naam van Jezus om niet lang daarna in slaap te vallen.

Als ik iemand beloof om voor een situatie te bidden, denk ik er vaak achteraan 'maar verwacht er maar niet te veel van, ik weet echt niet hoe...' Wat zou ik graag écht in de bres willen springen voor de mensen die me lief zijn en gebed nodig hebben voor hun leven en hun werk. Wat zou ik graag willen geloven dat mijn gebed er toe doet!

Nu heb ik een heel klein schrijfboekje erbij gepakt. En elke avond voor ik mijn ogen dicht doe, schrijf ik daar een paar zinnen in. Zo recht, puur uit mijn hart. Die paar zinnen helpen me om daarna even mijn hart uit te storten en nog wat dingen te bespreken. Om bij God te komen, zoals ik ben. En ik ben God zo dankbaar, dat Hij juist op die gebeden antwoord, meestal door het stukje dat aan de beurt is om te lezen! Soms lees ik dan letterlijk de woorden die ik zelf gebruikt had. 

Dat bemoedigt me heel erg.

M'n gebedsleven is op deze manier een geloofsuitdaging geworden.

Om niet op mijn gebed te vertrouwen.

Maar alleen op mijn God.

Ik las het ergens en wil het nooit vergeten:

De kracht van het gebed ligt niet bij degene die bid,
de kracht van het gebed ligt bij God.

'Bij U schuil ik' van C.H. Spurgeon

'Een aantal maanden geleden werd ik zozeer gekweld door de pijn, dat ik het niet meer kon verdragen, zonder het uit te schreeuwen. Ik verzocht iedereen weg te gaan en mij alleen te laten. Tot God kon ik niet anders meer uitbrengen dan alleen dit: ´U bent mijn Vader en ik ben Uw kind, en U als een Vader bent liefderijk en vol van genade. Ik zou het niet kunnen verdragen om mijn kind zo te zien lijden zoals U mij nu laat lijden. Ik zou doen wat ik zou kunnen om hem te helpen, ik zou mijn armen onder hem houden om hem te dragen. Is het Uw wil om Uw aangezicht voor mij te verbergen, mijn Vader? Wilt U nog steeds Uw zware hand op mij leggen en mij niet een teken geven van Uw bescherming?' Ik sprak tot de Heere, zoals Luther zou hebben gedaan, en ik pleitte heel ernstig op Zijn Vaderschap. 'Gelijk zich een vader ontfermt over de kinderen, ontfermt Zich de Heere over die Hem vrezen.' Als Hij een Vader is, laat Hij dan zien dat Hij een Vader is - op deze wijze pleitte ik, en ik waagde het erop te zeggen tot hen die terugkwamen om voor mij te zorgen: 'Ik zal vanaf dit moment niet meer zo'n pijn hebben, omdat God mijn gebed verhoord heeft.' Ik dank God voor deze zeer smartelijke ervaring, maar ook dat die folterende pijn niet meer is teruggekeerd. Het geloof heeft gezegevierd door zich vast te klampen aan de God zoals Hij Zichzelf heeft geopenbaard.'

Ik heb een klein boekje in mijn handen. Een boekje van Spurgeon, ook wel de 'prins der predikers' genoemd. Het heet: 'Bij U schuil ik'. Ik ben verrast als ik in het voorwoord deze boven- en onderstaande citaten lees.

Voor zijn 35ste openbaarden zich de eerste reumatische klachten en in toenemende mate kreeg hij aanvallen van hevige pijn. Er werden maatregelen genomen om Spurgeons taak te verlichten. (...) Deze hulp kon echter niet voorkomen dat Spurgeon een lichamelijke en psychische inzinking kreeg. Dat gebeurde in 1879. Hij werd gedwongen vijf maanden rust te nemen en kon voor een tijd niet meer preken. 

Wat zou het menselijk gezien begrijpelijk geweest zijn als Spurgeon helemaal gestopt was met preken. Maar juist door zijn eigen ervaring met het lijden, kon hij als geen ander mensen troosten en bemoedigen tot ver na zijn dood. Het is weer hetzelfde prachtige principe als bij Ruth, waar ik een poosje terug over blogde. Ook Spurgeon vond genade in de ogen van God, niet omdat hij zo'n geweldig prediker was en zo'n doorzetter ondanks de pijn die hij leed. Maar omdat hij met al zijn pijn en gebrokenheid schuilde bij God. Dát was de plek waar God hem genade, ondersteuning, troost, bemoediging en Vaderlijke liefde, zorg en aandacht gaf, die hij door mocht geven aan velen.

Laatste avond

Gisterenavond was de laatste avond van deze gebedsweek in januari. We kwamen bij elkaar in dit prachtige oude kerkje. Helaas maakt mijn mobiel niet de mooiste foto´s, maar in het echt was het heel mooi, zoals het licht en deze kerk afstak tegen de donkere lucht.

Ook deze keer werd het gedeelte gelezen van de vrouw bij de bron. Er staat een tekst die me nog nooit is opgevallen. 

De vrouw dan liet haar kruik staan, en ging naar de stad en zei tot de mensen...

Joh. 4:28

We mochten even in stilte mediteren over het gedeelte dat gelezen werd.

Dat de vrouw haar kruik liet staan vind ik zo mooi. 

Het levende water was gevonden, ze had haar kruik niet langer meer nodig.
Ze zou nooit meer dorst hebben.

We zongen wat liederen, gingen in groepjes bidden en zongen nog meer liederen.

Voor het eerst nam ik twee van onze dochters mee. Er waren nog meer kinderen. Zo mooi om hen mee te horen bidden! 

Nu is deze week voorbij. Er is niets 'merkbaars' veranderd.
Nou ja... er is wel degelijk iets veranderd.
Ik bedoel dat het leven nu gewoon weer verder lijkt te gaan.

Ik weet dat alle gebeden bij God zijn.

En dat Hij daar het goede op de juiste tijd mee doet!

There is one body

Wat zou ik jullie allemaal graag meenemen naar de gebedsavonden! Ook gisteren was het een avond die ik niet graag gemist had. Voordat het bidden begon en tussen de gebedsblokken door luisterden we naar een klein koortje van 5 vrouwen. Maar vergis je niet, er kwam een prachtig geluid uit! En zó hard, dat kwam echt niet alleen door de microfoon.´Wat stijgt er een geluid op naar de hemel uit Rotterdam´ ging het door me heen. In al die kerken die we rijk zijn. En dat geluid komt niet van ons ´Hollandse kaaskoppen´, zoals we zo vriendelijk genoemd werden. Er waren Antillianen, Surinamers, Afrikanen, Chinezen en ja, onze Spaanse broers en zussen waren er ook weer. Wat een power! Wat een zegen!

Ons werd op het hart gedrukt dat we zouden bidden op de manier die we zelf het prettigst vinden. Er waren drie blokken, het eerste blok werd geleid door een Afrikaanse broeder. Hij zei nadrukkelijk dat God maar één kerk heeft en dat is Zijn gemeente hier op aarde. We baden voor de wijk, dat de duisternis zal wijken, dat er vrede zal komen. Daarna een blok die werd geleid door onze Chinese broeder. We baden voor onze stad, voor de nood, voor vrede. Tot slot een Nederlandse broeder die 3 gebedspunten met ons doornam voor heel Nederland. Wij Nederlanders debatteren zoveel, als we een probleem hebben moet daarover gepraat worden en dat kan goed zijn. Maar we kunnen nog veel leren van andere culturen, omdat er iets is wat veel krachtiger werkt, namelijk het aantrekken en in gebruik nemen van onze geestelijke wapenrustig. We hebben niet te strijden tegen mensen, maar tegen de vorsten van de duisternis.

3 donker getinte meisjes zongen en dansten er in de kerkbank vrolijk op los als achtergrond bij het koor. Een jonge jongen begeleidde het alles met een drumstel, het ritme, de muziek zat helemaal in hem en dat kwam er op een heel mooie manier uit, afwisselend hard, zacht, snel, langzaam. Een oudere jongen speelde gitaar, wat tussen de regels door een mooi effect had. 

En dan het bidden zelf. We baden allemaal hardop, tenminste, dat probeerde ik. Het lukt me nooit zo goed om me te concentreren, maar wil het wel graag leren, dus blijf ik dapper oefenen. En toen het me niet lukte schakelde ik over op tongentaal, dat is makkelijker. Deze avond hoorde ik iets nieuws. Ik dacht dat ik wel zo´n beetje wist hoe mensen konden bidden, maar deze keer werd er hard bij geklapt. 

Heerlijk toch, allemaal op onze eigen manier, zo divers en toch één! Het laat iets zien van de veelkleurigheid van God en die is groot!

Gekend en Geliefd

Gekend en toch geliefd.

Dat was het thema van vanavond in de kerk van de Nazarener. Alleen de naam vind ik al iets heel moois hebben, er spreekt liefde uit voor de Man uit Nazareth. Het stadje waarvan spottend gezegd werd ´zal er iets goeds komen uit Nazareth?' Het antwoord weet ik inmiddels.

Deze avond werd door deze gemeente en een Portugees sprekende gemeente geleidt. De liederen die we zongen, werden in het Nederlands en Portugees door elkaar gezongen. Er was een lied bij dat ik niet kende. Maar de vrouw die een stukje verder zat zong het toch zo mooi met heel haar hart en in het Portugees. Ze had haar ogen dicht, dus ik kon haar een poosje observeren, ik genoot ervan en deed ook maar even m'n ogen dicht om er extra van te genieten!
Op het laatst pakte ik gauw nog even mijn telefoon om wat vertaling over te tikken. Het lied heet 'Deus sara esta nacao'. Het is een gebed dat de kracht, de liefde, de zalving van God weer uitgestort wordt. Wat me heel erg raakte was dit stukje:

Ooit heeft God naar dit land gekeken

en het liefgehad

op een speciale manier.

Er zijn mensen die om de één of andere reden niet in staat zijn de duistere, donkere kanten van hun hart te verbergen. 

Maar of we dat nu wel of niet kunnen... 

God prikt dwars door onze buitenkant heen.

En toch... heeft Hij lief.

Wat een vuiligheid en rommel zit er in mijn eigen hart, wat een hoogmoed ook en tegelijk wat ben ik zwak in de meest miserabele zin van het woord. Er zijn geen goede woorden voor om het te beschrijven. Het is deze maand precies 14 jaar geleden dat God heel even maar met Zijn licht in mijn hart scheen en me daar een rondleiding gaf. Ik begon me zo vreselijk schuldig te voelen en schaamde me zo ontzettend, dat ik God geen enkel verwijt gemaakt zou hebben als Hij me de hemel weigerde. 

Misschien heb ik me wel nooit zó gekend gevoeld als toen.

En ik weet nog dat ik kort daarna in de kerk zat en de preek ging over Psalm 51. We zongen een lied dat ik alleen maar mee kon huilen en de voorganger sprak daarna vergeving over ons uit in de naam van Jezus. En dat kwam zó binnen bij me... Het werd me vergeven, ik werd schoon gewassen, ik werd een nieuw mens!

Misschien heb ik me wel nooit zo gekend èn geliefd gevoeld als toen. Ik weet het eigenlijk wel zeker.

Jezus ging naar die vrouw, die door iedereen werd uitgekotst om haar levensstijl. Door niemand echt gekend en al helemaal niet geliefd. Ze was gevaarlijk en lichtzinnig. Het was, zoals dat vanavond gezegd werd, totaal 'out of the box' wat Jezus in die cultuur deed. Hij ging naar die vrouw. Hij zocht haar op!

En dat doet Hij nog steeds. 

Laten we niet ophouden met bidden!

We mogen ons gekend weten en geliefd door de allerhoogste God.

en die liefde mogen we doorgeven aan iedereen, 

niemand uitgezonderd!

Geef mensen nóóit op!

Gisterenavond waren we te gast in de Adventskerk. In dit gebouw was ik wel eens geweest in een poging het Hebreeuws onder de knie te krijgen. Helaas kon ik daar op een gegeven moment niet mee verder, maar het staat nog steeds op m´n ´to-do-list'!
We werden warm welkom geheten bij de deur en konden kiezen tussen koffie, thee of warme chocolademelk. En dat alles terwijl de avond al begonnen was, we waren iets te laat.

Een mooie, donkere, ja, echt bijna zwarte, jonge vrouw leidde de avond. Ze had zich goed voorbereidt en vertelde met een enthousiasme die aanstekelijk werkt. Het was hartverwarmend te ontdekken hoe in al die verschillende gemeenten Gods Woord echt centraal staat. Deze keer ging het over de bevrijding van de man die door een legioen demonen was bezeten. Je ziet de littekens nog van het verbreken van de boeien aan z'n polsen, je ziet hem dolen op de begraafplaats, een gevaar voor zichzelf. Het volgende plaatje is een man die rustig aan de voeten van Jezus zit! Wat een verschil!
De eerste les die we daaruit konden trekken is, geef mensen nóóit, maar dan ook nooit op! Dat wat voor ons onmogelijk is, is wel degelijk mogelijk bij God. Wat een troost en bemoediging terwijl ik dacht aan de mensen die ik al zo'n beetje 'opgegeven' had!
Op het laatst vraagt de bevrijdde man of hij met Jezus mee mag, maar Jezus weigert dat en zegt dat hij aan zijn familie en dorpsgenoten moet vertellen wat God voor hem heeft gedaan. Het is of Jezus zegt: 'Eén van ons moet blijven, moet de mensen vertellen wie God is. Ik kan dat niet doen, ze sturen me weg. Jij moet blijven, ga het ze vertellen!'
Was het zo niet ook toen Jezus terug naar Zijn Vader ging? Hij moest gaan. Wij konden nog niet met Hem mee. Hij stuurt Zijn discipelen en ook ons er op uit om de mensen te vertellen van de grote liefde die God heeft voor de mensen!

We zaten aan tafeltjes en per tafeltje baden we voor de mensen die ons lief zijn. Zo konden we even iets van het grote verlangen van elkaars hart proeven, dat onze buren, familieleden, klasgenoten, vrienden en collega's Jezus zullen leren kennen.

Ook dit was een mooie avond. We konden nog een mooi gebedsboekje meenemen, wat zijzelf in elkaar gezet hebben voor een gebedsweek afgelopen jaar, met daarin lezingen over gebed en ook voor kinderen stukjes om te lezen met kleurplaten en puzzeltjes. Ik ga het zeker (voor)lezen!

Give Him Glory!

In een klein, smal, duister, luguber straatje heeft de gereformeerde gemeente een inloophuis gevestigd. Je kunt er bijna dagelijks binnen lopen voor een praatje en een kop koffie of thee. Er zijn ook crea-ochtenden, thema-ochtenden, kinderclub en maaltijden. Ik vind het zo mooi! Het gemoedelijke, rustige en vriendelijke spreekt mensen aan.
Gisterenavond stond dit inloophuis ook open ivm de gebedsweek. Het was weer heel anders dan de vorige avond. Het ging over Abraham die bidt voor de stad Sodom, waar zijn neef Lot woont. Wat ik nog nooit eerder zo gehoord/ bedacht heb, was dat Abraham hier een voorafschaduwing is van onze Hogepriester Jezus, die aan de rechterhand van de Vader voor ons pleit.

Wat ik ook heel erg mooi vond, is dat ik mijn Spaanse broeders en zusters van de avond ervoor daar ook ontmoette. Tijdens de koffie na afloop maakte we even een praatje. Wat leuk om elkaar zo te leren kennen. Wat heerlijk dat we zo bij elkaar kunnen zijn! Over voorafschaduwingen gesproken! Wat een feest zal het in de hemel zijn. Als alle kritiek, alle muren, grenzen en verschillen wegvallen en als er maar één Iemand in het middelpunt staat!

Het gebed om een zakdoek

Prachtige foto op Pinterest

Elke avond is er in een van de vele kerken die onze wijk rijk is drie kwartier tijd voor gebed. Wel erg kort, maar het is maar een richtlijn, het mag ook langer. Gisteren stapte ik het gebouw binnen van een spaan sprekende gemeente. We hebben er jaren tegenover gewoond, maar was er nog nooit binnen geweest. Het was een fijn uur, ik voelde me er thuis en keek nieuwsgierig naar m'n nieuw gevonden broeders en zusters. Veel gezongen en er werd hartstochtelijk gebeden voor een opwekking in onze stad, land, wereld. Ik was er erg blij mee. Er word al zo lang gebeden voor de mensen die Jezus nog niet kennen. Zou God dan al die gebeden maar zomaar naast zich neer leggen en er niks mee doen? Dat kan ik me niet voorstellen. 

Vanochtend las ik een mooi stukje uit een boekje van Corrie ten Boom, ook over gebed:

'Ik vertel altijd graag van een ervaring die ik heb gehad toen ik een gevangene was. Ik was verkouden en had geen zakdoek. Ik vertelde het aan mijn zuster Betsie, en die zei: "Bid dan om een zakdoek". Ik begon te lachen. Betsie bad: "Vader, ik bid U in Jezus' naam dat U Corrie een zakdoek geeft, want ze is verkouden." Even later hoorde ik mijn naam roepen. Ik ging naar het venster, waar ik een vriendin van me zag, die ook een gevangene was en in het hospitaal werkte. "Hier", zei ze, "pak aan, ik breng je een cadeautje." Ik opende het pakje en het was een zakdoek! "Hoe wist je dat ik een zakdoek nodig had? Wist je dat ik verkouden was?" "Nee", zei ze, "ik naaide zakdoeken van een oud stuk laken, en toen was er een stem in mijn hart die zei, "Breng een zakdoek naar Corrie ten Boom".

Kunt u begrijpen, wat op zo'n ogenblik een dakdoekje me zei? Dat zakdoekje, gemaakt van een oud stuk laken, was een boodschap uit de hemel  voor mij. Het vertelde me dat er een hemelse Vader is, die het hoort als er op de kleine planeet aarde een van Zijn kinderen bidt om een onmogelijk klein ding: een zakdoek. En die hemelse Vader zegt tegen een van Zijn andere kinderen, "Breng een zakdoek aan Corrie ten Boom". Is dat niet heerlijk? Dat is iets van wat Paulus noemde 'de dwaasheid Gods', die zoveel wijzer is dan de wijsheid van de mensen.

Verhoort God al onze gebeden? Wel dikwijls, maar niet altijd. Waarom? Omdat Hij weet wat wij niet weten. Hij weet alles. Als we in de hemel komen zullen we God danken voor alle verhoorde gebeden en Hem misschien nog meer danken voor alle onverhoorde gebeden. Want dan zien we alles vanuit Gods gezichtshoek. Dan zullen we zien dat God nooit fouten maakte. 

Hartbewaking

Vandaag word ik met een stevige hoofdpijn wakker. Daarbij komt dat sinds twee dagen m´n ´tennisarm´ weer in alle hevigheid terug is gekomen. Een heel vervelende pijn die met allerlei gekke dingen, tot een kop thee pakken toe, opspeelt.  Er is niet heel veel voor nodig om met negatieve gedachten gevuld te worden. Ziek kun je niet zijn als je moeder bent, maar ik heb een vriendin die me ooit geleerd heeft dat het belangrijk is om goed voor jezelf te zorgen en de seintjes in je lichaam serieus te nemen. Niet altijd maar doordraven en alles bagatelliseren. Met dat in mijn achterhoofd besluit ik wel gewoon mijn oppasjongetje te laten komen, maar het overblijven op school af te zeggen. Ik vraag God of Hij een beetje extra voor me wil zorgen.

In de ochtend, als die twee peuters lekker aan het spelen zijn, lees ik m´n dagboek, dat ik een poos terug voor een euro bij de kringloop heb gekocht. Er staat een hele mooie tekst in, een tekst die ik denk ik al 15 jaar met me mee draag:

Vrees niet, want Ik ben met u; zie niet angstig rond, want Ik ben uw God. Ik sterk u, ook help Ik u, ook ondersteun ik u met mijn heilrijke rechterhand.'  (Jes. 41: 10)

Het kost me een klein beetje moeite om deze tekst heel persoonlijk tot mijn hart te laten spreken als woorden van God voor mij op dit moment. Maar het lukt en ik koester de woorden. Het dagboek laat ik vandaag open liggen, zodat ik er steeds aan herinnert wordt. En ik dank God voor m'n vriendin, al is het jaren geleden dat ik dat van haar oppikte, vandaag ben ik er dankbaar voor. Vandaag zal ik extra waakzaam zijn met wat er wel en niet mijn hart binnenkomt.

Weer wat bedaard

Iedereen is weer naar school. Mijn gemoed is weer wat bedaard, wat een verschrikkelijke week was het eigenlijk vorige week. Net nu ook nog eens manlief drie dagen vrij had. Nou ja, 'vrij', dat viel ook een beetje tegen, er was nog wat werk dat thuis gedaan moest worden en dat viel een beetje tegen. Er kwam niks uit onze handen en we waren af en toe goed shagrijnig, de hoofdpijn blijft maar terugkomen.

Een paar vriendinnen vroegen me hoe de vakantie was, en ik was blij dat ik eerlijk kon zeggen, dat het niet lekker liep. Soms lijkt het of alles maar leuk en gezellig en ontspannen moet zijn, maar zo zit het leven, of in elk geval ík niet in elkaar. Vandaag is iedereen weer naar werk en school en ben ik toch wel blij verrast hoe netjes het nog is in huis!:)

Het is inmiddels een beetje een gewoonte van me geworden om ook in 'donkere dagen' de kleine, mooie momenten eruit te lichten en die te koesteren. Maar als ik alleen die noem, lijkt het of altijd alles maar goed is.
De gebedsavond zaterdag was indrukwekkend en haalt me ook weer even uit m'n eigen kleine wereldje.

Pinterest

Gisteren was echt een rustdag, 's ochtends even hard gelopen, toen naar de kerk, normaal gesproken blijf ik dan gelijk voor de tweede dienst, maar ben nu naar huis gegaan. Probeerde nog wat bij te slapen, maar dat lukte niet helemaal doordat de overbuurman zijn muziek nogal hard aan had staan, overigens had ik er geen moeite mee om nu stil mee te luisteren met: 'Bless the Lord o my soul...' en een uit zijn hart hard geroepen 'JESUUUUS' erdoor heen. Dat vind ik zo leuk, woon je midden in de stad en hoor je dat!

Pinterest

's Middags een heerlijke grote pan pompoensoep gemaakt, die erg lekker was. Ik heb nog zoveel over, dat we er vandaag ook nog van eten.

Pinterest

Ik hoorde gisterochtend van iemand dat ze zichzelf als jaarthema meegegeven had: 'Dien ik Jezus? Doe ik écht alles voor Hem, of voor de mensen?' En ze is naar haar huishouden gaan kijken en is het echt voor Jezus gaan doen. Ook de maaltijden maakt ze nu klaar voor Hem en haar gasten verwelkomt ze alsof Hij het is. Zulke getuigenissen werken aanstekelijk!

Pinterest

"Het dwaze van God"

Sinds 2 mnd komen we om de andere week bij elkaar om te bidden voor vervolgde christenen. Hoewel deze broers en zussen me na aan het hart liggen, eisen het drukke gezinsleven en andere activiteiten en boeken me volledig op en ben ik er tussen twee gebedsavonden in, niet veel mee bezig.

Pinterest

Een nieuw boek ligt voor me: 

"Het dwaze van God."

Dit boek staat al een poosje in de kast. Ik wil het gaan lezen en er af en toe over bloggen. Ik weet nog niet of het kan, dat zie ik wel.

Het eerste hoofdstuk heb ik gelezen en in die paar bladzijden wordt je meegenomen naar Somalië, een land verscheurd door oorlog. 3 Europeanen wonen daar en runnen een weeshuis met het weinige dat er is.

"Nooit kwamen de kinderen buiten de muren van het weeshuis. Hun hele wereld was verkleind tot een compound, de binnenkant van het huis en de kleine binnenplaats. Het was een wereld zonder speelgoed. er waren maar een paar boeken, geen moderne apparatuur en geen meubelstukken. Maar ondanks deze primitieve condities had het contrast met de buitenwereld eromheen niet groter kunnen zijn. Buiten de muren van het weeshuis zag ik overal het lelijke gezicht van het kwaad en de vernietigende greep ervan op het land. Maar binnen de beschutting van de muren ontdekte ik tot mijn verbazing een veilige, gelukkige schuilplaats, waar kinderen straalden, lachten en speelden."

Ik leg het boek aan de kant, laat het op me inwerken. En opnieuw verbaas ik me er over, dat dit ene hoofdstuk me meer doet, meer aanmoedigt, meer stimuleert, meer geloof opwekt en mijn verlangen meer doet toenemen naar een leven dichtbij en met God, dan andere boeken die de afgelopen tijd door mijn handen zijn gegaan. 

Pinterest

Als ik later de badkamer schoonmaak vraag ik me af, hoe groot en hoe lelijk het gezicht van 'welvaart en materialisme en individualisme' is. Ik wilde wel dat ik er helemaal vrij van was, dat ik onze kinderen daar tegen kon beschermen. In gedachte komt een tekst waar in eerder deze week door bemoedigd werd. In Jesaja 26, na alle oordelen en alle ellende die er is geweest en nog gaat komen, lees ik deze tekst: 

"Met standvastigheid handhaaft U de vrede, 

omdat men op U vertrouwt. 

Vertrouw voor altijd op de HEER, 

want de HEER is een eeuwige Rots!" 

(vers 3, 4)

Volgende keer schrijf ik meer. 

In deze blog beschrijf ik iets wat me aanspreekt uit het 1ste hoofdstuk van het boek 'Het dwaze van God' van Nik Ripken

Volhard in het gebed!

Een gesproken column op video

Door op bovenstaande link te klikken kom je bij de column van de direkteur van stichting de ondergrondse kerk (sdok). Neem er even de tijd voor. Het is zo belangrijk om naast onze broeders en zusters te blijven staan in gebed, ook op mooie zomerse dagen!

Wat ik mooi vind is dat deze organisatie er niet op uit is om mensen te shockeren met wat er allemaal gebeurt, maar dat ze ons aanmoedigen om voor hen te blijven bidden en de lessen te leren die zij doorgeven, omdat we één lichaam zijn met verschillende delen.

Een tijd van vasten

Vanochtend kwamen we bij elkaar om te bidden i.v.m. met de ramadam die morgen begint. Hier volgen een aantal gebedspunten en -gedachten die ik niet wil vergeten.


We baden voor de Arabische wereld. Nu, twee jaar na de Arabische lente, vragen mensen zich af of het omgeslagen is in een Arabische winter. De vrijheid waarop men hoopte is uitgelopen op een drama. Dit komt onder andere doordat er twee (vast nog wel meer) groepen waren. De ene kant dacht dat ze meer vrijheid zouden krijgen als ze worden als de westerse landen, vrijheid van godsdienst en meningsuiting. De andere kant echter verstaat onder vrijheid een strakkere naleving van de islam.

We baden voor de stroom vluchtelingen, o.a. vanuit Syrië. Ik las van de week nog op een envelop: Ik ga op reis en ik laat achter... álles! Daar werd ik even stil van. Het is voor mij onmogelijk om me in te denken hoe dat zou zijn. Maar dat mag me er niet van weerhouden om voor hen te bidden. Jezus was hier op aarde ook een vluchteling, Hij heeft ook álles achter moeten laten en heeft aan den lijve ondervonden hoe het is om vluchteling te zijn. God roept ons daarom ook op in de Bijbel om om te zien naar vluchtelingen en vreemdelingen! Hier in de stad kom je ze al gauw tegen. Een ochtend als deze zal mijn hart en gedachten over en naar vluchtelingen toe, opnieuw vernieuwen.

We baden voor de christenen in Koerdistan en in Egypte. In Egypte zijn 1000 zendelingen aan het werk. En dit is dan ook de reden waarom ik deze blog hier plaats en niet op de weblog over vervolgde christenen. Maar er is een groot probleem. Mensen komen tot geloof, maar worden daarin niet volwassen. Er zijn niet veel discipelen die uitgroeien tot leiders en het werk van de zendelingen over kunnen nemen. Dit is in Koerdistan en in veel andere islamitische landen niet anders. Satan probeert niet alleen van buiten af, maar ook van binnenuit de Gemeente van Jezus Christus te verwoesten, door verdeeldheid te brengen. Dat is altijd al zo geweest, die strategie kun je in Handelingen al vinden. En ook hier, dichtbij huis, kom je dit tegen. Ik wil je vragen hiervoor mee te bidden.
Bidt voor volwassen gelovigen die een voorbeeld zijn voor jongere christenen. Die doorgroeien en leiding kunnen geven aan een volgende generatie.

Nog heel even persoonlijk. Hoe gaat dat hier? Mijn leven lang ben ik al christen. Ik ben er nu pas achter dat het wat kost om door te willen groeien: doorzettingsvermogen, standvastigheid, evenwicht, moed, discipline. De kerk zit vol met christenen, maar wat zou er gebeuren als wij op onze beurt het goede nieuws doorgeven, iemand of een groepje bij de hand nemen en samen door een discipelschapscursus gaan, mensen begeleiden in hun groei naar volwassenheid. Als ik eerlijk ben is dit vrij nieuw voor me. Begin ik me serieus af te vragen of er op dat vlak niet een taak voor me ligt. Best wel erg als je al je bijna 37 levensjaren christen bent!
Voel je niet schuldig als je hier nog nooit mee bezig bent geweest. Dat schuldgevoel kan opkomen omdat je denkt dat er nu van alles van je verwacht wordt. Het is een stukje bewustwording en dat is goed, niets om je schuldig over te voelen. Ik wil ook niet afsluiten met de oproep om nu van alles te gaan doén. Breng het in gebed bij onze hemelse Vader. Misschien is het de tijd om iemand bij de hand te nemen, misschien nog niet, misschien is het goed om iemand te zoeken die jouw bij de hand kan nemen. Misschien ligt het antwoord wel veel dichterbij dan je denkt en zijn het de kinderen die God je heeft gegeven, waar je in mag investeren. God heeft je geroepen, laat Hij het je duidelijk maken of en welke stap je hier in mag zetten.
En als je dit geen nieuwe ontdekking voor je is...bid alsjeblieft mee!